Ton en Joop

Kennen jullie toevallig Joop? Nou ik denk het niet want sinds 1981 is hij uit het beeld van de familie Bosman verdwenen.
Joop was de zanger en gitarist van de band die toen nog probleemloos The Gay Mixers was genoemd.

In die tijd moet Joop ook bij ons hebben gewerkt op de Fokkerfabriek, hij komt mij met zijn naam dan ook vagelijk bekend voor.

Verder weten we niets meer van Joop en hebben bijna 30 jaar niets meer van hem gehoord totdat gisteren plotseling dit bericht verscheen op onze Blog van die zelfde Joop......

Heel toevallig wandelde ik over het Internet en bij toeval belandde ik op deze site. Ik zag de naam Ton Bosman, een voor mij bekende naam en ik begon te lezen. En plotseling ontdekte ik tot mijn grote schrik dat het hier dé Ton Bosman betrof.
Verdomme Marian, ik schrok me rot en had moeite om het droog te houden. Bijna 2 jaar geleden en nu pas lees ik het bij toeval. Ton, de grote, sterke goedzak waar niemand ruzie mee kon krijgen. In 1981 was ik het laatst bij jullie onder voor mij zeer rotte omstandigheden, maar dat verzinkt in het niet bij deze tijding over Ton. Ik weet dat je sterk bent Marian, maar toch is het ook voor jou een haast niet te dragen slag. Nogmaals sterkte meid!

Marian bleek erg onder de indruk van dit berichtje en schreef mij o.a:

Bram, Weer zo’n (gestuurd ?) toeval dat ik uitgerekend nu naar Joop op zoek ben……
Kun jij een oproep plaatsen op het Blog of hij contact met mij wil opnemen? Ik zou hem zo graag een keertje zien en spreken.

Nou Joop, oud zanger/gitarist/fokkerman maar vooral vriend van Ton, je hebt nu je eigen Blog pagina gekregen en hoeft alleen maar nogmaals een REACTIE te plaatsen, maar nu met achterlaten van je emailadres en zet dan maar bij het apestaartje een kruisje........

Toon herdacht

Dit wordt even een probeersel of ik de AVRO TV uitzendingen over het repertoire van Toon Hermans hier kan afspelen:

Ton wordt posthuum OPA-II...

Je krijgt er geen lintje van de Koning voor, want een Opa WORDEN is op zich geen prestatie en je bijdrage aan het nieuwe leven heeft uitsluitend bestaan uit het doorgeven van slechts een kwart van de chromosomen die het nieuwe leven zullen bepalen.

Een Opa ZIJN is echter al een heel andere prestatie die eigenlijk alleen door het betreffende kleinkind kan worden beoordeeld. Er zijn in deze wereld heel wat kinderen die geen Opa (meer) hebben of hem zelfs nooit hebben gekend maar altijd met bewondering zullen blijven spreken over de geweldige Opa die zij van de verhalen en plaatjes kennen.

Het is mooi zo'n Opa bij leven te hebben gekend en hem geluk te wensen met het nieuwe leven dat zijn dochter Floor met hem zal doorgeven.

En voor Oma Marian nog dit:
Geniet zoveel je kunt van Teun en straks zijn broertje of zusje, en ontdek het stukje van Ton dat in hun is doorgegeven, je krijgt er alle tijd voor en ach... die snelweg kom je ook wel weer over!






Hoi bram,

Sorry voor mijn late reactie, ik was even weer heel druk.
Het laatste stukje op het blog was weer ontroerend mooi, ik kon het niet met droge ogen lezen.
Nee ik zal Bos nooit vergeten….

De afgelopen week had ik het weer extra moeilijk, Floor vertelde me n.l. dat ze weer zwanger is.
Ik vind het zo erg dat ik dat niet samen met Ton mag beleven, hij zou het weer geweldig hebben gevonden, dat weet ik zeker.

Gisteren was ik samen met Marleen bij Floor en Menno en Teun op IJburg, dit in het kader van “ Oefenen op de snelweg ” want het is nog steeds de bedoeling om t.z.t. daar te gaan oppassen.
Een kind naar Amstelveen brengen is tot daaraan toe maar in de toekomst twee kindjes wordt wat moeilijker, vandaar de oefensessie.
Nou ik moet je zeggen Bram dat ik nog steeds de zenuwen heb als ik die snelweg op moet, wat een ramp…..

Maar enfin toen we er toch waren, stelden Menno voor om met zijn allen pannenkoeken te gaan eten in een naburig restaurantje.
Het was heel gezellig, maar mijn hart huilde toen ik al die gezinnetjes met grootouders zag die zo gezellig met kinderen en kleinkinderen uit waren.
En al die opa’s die zo heerlijk aan het dollen waren met hun kleinkinderen, weet je op zulke momenten mis ik mijn Bos zo, dan kan ik er gewoon niet van slapen.

Nee het leven zal nooit meer het zelfde zijn zonder Ton….

Ok Bram, genoeg gezeurd nu, het leven gaat door.

Nogmaals bedankt voor je mooie stukje en tot mails,

Lieve groetjes, Marian