Het LEVEN gaat door…

Ik meen te weten dat Ton in zijn aardse bestaan ook heel wat keren van woning is veranderd, maar zijn Marian spant inmiddels wel de kroon. Ik heb haar voor het laatst in levende lijve bezocht in Amstelveen op het door Ton nog verbouwde huis met het biljart op zolder.

Sindsdien is Marian vertrokken naar haar droomplekje Nieuwveen waar zij samen met haar nieuwe partner “Sjaak” een aantal jaren heeft gewoond. Helaas begon haar Sjaak met zijn gezondheid te tobben en  hebben zij besloten om kleiner en gelijkvloers te gaan wonen in een appartement in Uithoorn.

Ik denk niet dat ik haar Sjaak ooit heb ontmoet maar hij moet in den beginne toch de man zijn geweest die het hart van Marian heeft weten te veroveren en nieuwe invulling aan haar leven heeft gebracht.

Helaas zijn nu de rollen omgedraaid en moet nu Marian alle zorg voor Sjaak op haar nemen, ze schrijft hier zelf het volgende over:

We moesten noodgedwongen ons mooie huis in Nieuwveen verkopen omdat Sjaak zo snel achteruit ging in zijn Parkinson.

Hij verloor achter elkaar zijn vaardigheden; hij kon de tuin niet meer bijhouden hij kon niet meer klussen en daar was hij altijd zeer bedreven in...

Hij kon geen spijker meer in de muur slaan, zelfs geen lampje meer verwisselen.

Kortom, ik stond vrijwel overal alleen voor.

Dus de keuze om naar een appartement te verhuizen, was snel gemaakt.

Daarbij wonen we nu dicht bij de kinderen en alle voorzieningen zoals het ziekenhuis, openbaar vervoer en heel veel winkels.

Kortom in de bewoonde wereld.

Ik denk dat Sjaak zich geen betere verzorgster kan wensen want tenslotte is Marian al die jaren aan het ziekenhuis als verpleegkundige verbonden geweest. Een tweede keer als weduwe verder te zullen moeten gaan lijkt mij een heel zwaar vooruitzicht maar de nabijheid van haar kinderen en kleinkinderen zal een grote steun zijn.

Ton verschijnt weer boven aarde…

Een beetje vreemde titel voor deze nieuwe Blog pagina misschien maar ik zal het uitleggen.

Ik ontving met deze Kerstdagen een berichtje van Marian met deze inhoud:

20 februari is het al weer 16 jaar geleden dat Ton overleed.

Begin van dit jaar kreeg ik een brief van de gemeente Uithoorn dat zijn graf geruimd zou worden.

Nu kon ik twee dingen doen, hem laten herbegraven of zijn resten laten cremeren...

Anders gingen zijn botten in een massagraf noem het een knekelgraf.

Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen en in overleg met de kinderen heb ik hem laten cremeren.

Dat is op 4 oktober gebeurd op zijn geboortedag. Dat ging met een kleine ceremonie gepaard.

Hij is opgegraven en zijn skelet is in een geïmproviseerde kist gelegd, we mochten hem ook zien.

De kist stond op het plateau in de aula waarop hij destijds ook stond.

Er werd muziek gedraaid een paar nummers die op zijn begrafenis ook ten gehore werden gebracht.

Het was heel mooi, alleen mijn kinderen en kleinkinderen en Menno waren erbij.

Na afloop zijn we met z'n allen een hapje gaan eten.

Inmiddels heb ik Tons as hier staan en de bedoeling is dat de kinderen ons na mijn overlijden uitstrooien over de Amstelveense Poel.

Zo zie je dat de al oude wijsheid die zegt…Uit stof zijt gij ontstaan en als stof zult gij wederkeren…ook voor Ton van toepassing zal zijn als hij straks aan het water van de Amstelveense Poel wordt toevertrouwd.

Dat het deksel van zijn tweede grafkist is gesierd met zijn biertje en altijd aanwezige spanningszoeker en montage tangetje hoort helemaal bij Ton zoals ook ik hem heb gekend.

Het is weer 4 oktober

Tja, deze dag staat bij mij altijd helder voor de geest als de verjaardag van oud collega Ton Bosman.
Iedere Dierendag maakt het een extra bijzondere dag.
Ik houd het dit keer een beetje simpel, omdat ik geen idee heb of er nog wel bloglezers zijn die dit volgen....