Handleiding voor REACTIES

Het blijkt dat er inmiddels velen zijn die deze Blog van Ton bezoeken. Het lukt ze echter meestal niet om een REACTIE te plaatsen of hebben nog wat drempel vrees. Daarom volgt hier wat uitleg:

Deze Blog wordt niet opgenomen in de publicaties van de Google Blog Community. Dit heb ik gedaan om toch een beetje privacy te kunnen bieden aan de Bosmannen en vrouwen.

Om te voorkomen dat zgn. autoresponders allemaal SPAM achtige teksten zullen plaatsen moet de REACTIE schrijver even de blauwgeschreven letters opnieuw in een controle veld intikken.

• Via deze link http://tonbosman.blogspot.com/ ben je op de nieuwste pagina terecht gekomen en dat is vandaag ""Deze Handleiding""
• Links zie je in het oranje/rood de titels van eerder verschenen pagina's, je kunt ze allemaal even aanklikken en doorlezen of je pikt er gewoon een die JIJ toepasselijk vindt.
• Ga naar de onderkant van die pagina
• Klik op EEN REACTIE PLAATSEN
• Je krijgt een schermpje te zien met rechtsboven LAAT EEN REACTIE ACHTER
• Ga met je muis in dat tekstvak staan en vertel je verhaal.
• Er staat een controle/invulvak waarin je de blauwe letters moet na tikken
• Als je geen Google account hebt is het eenvoudigst om vervolgens te kiezen voor IDENTITEIT ANONIEM, zorg dan wel dat je ergens in het berichtvak je naam hebt geschreven anders weet Ton niet van wie de REACTIE afkomstig is.
• Klik dan op het blauwe VOORBEELD en in een Geel venster staat dan jouw verhaaltje.
• Corrigeer e.e.a. indien nodig
• Klik op het Oranje/Rode BERICHT PUBLICEREN.
• Als alles verloopt zoals Bill Gates cs. het heeft bedacht verschijnt je bericht op de Blog en wordt daarmee zichtbaar voor allen die hier een bezoekje brengen.

Ton en Marleen

Pfft....het is even puzzelen, maar Ton hier kan je trots op zijn. Het is jullie eigen dochter Marleen die dit prachtige lied nog eens laat horen dat zij eerder zong bij dat bijzondere afscheid van je zwager die ook al Ton heette. Een muzikale familie want het is zijn zoon Rob die met de gitaar, ter nagedachtenis van zijn overleden vader, Marleen begeleidt ....

Ik zit helaas niet in de jury van idols of zo, maar ik ben er van overtuigd dat ook Joop van de Ende het geweldig goed gezongen zal vinden....

Marleen WELL DONE!!

(Het is me nog niet gelukt deze file zelfstartend te maken dus je moet wel even met de muis op het PLAY symbool drukken)

- Vleugels Van Mijn Vlucht Fi.mp3

Ik zet de lyrics er ook maar even bij: met dank aan Paul de Leeuw

'T is vast heel eenzaam in de schaduw

En nooit eens wat zon op je gezicht

Jij doet altijd een stapje terug, want zo ben je

Jij in het donker, ik in 't licht

Dus ik krijg altijd de volle aandacht

En jij hebt de zorg en alle pijn

Jouw mooi gezicht bleef anoniem, al die tijd

Mijn waarheid in al die schone schijn

Maar weet je dan niet dat jij me kracht geeft

Mijn zon in mijn hemelsblauwe lucht

En jij bent degene die alle macht heeft

Want jij bent de vleugels van mijn vlucht

Waarschijnlijk heeft niemand in de gaten

Hoe jij met me meereist in mijn hart

Hoeveel ik werk'lijk van je hou, want dat doe ik

'K zou niet meer kunnen zonder jou

Want weet je dan niet dat jij me kracht geeft

Mijn zon in mijn helderblauwe lucht

En jij bent degene die alle macht heeft

Want jij bent de vleugels van mijn vlucht

Maar weet je dan niet dat jij me kracht geeft

Mijn zon in mijn hemelsblauwe lucht

En jij bent degene die alle macht heeft

Want jij bent de vleugels van mijn vlucht

Ton met Bosman Molentje

Neen geen Hamilton Standard of Sundstrand Propeller bladen dus....maar iets uit de eigen omgeving, Ton ik heb nooit geweten dat zo'n ding een Bosmannetje wordt genoemd.



Zo dat was mijn eerste experiment met het embedden van een videoootje in onze Blog. Gewoon even PAUSE en Back-steppen in de Browser en je bent weer terug....

Ton en Klaas....De onvoltooide

....De directe aanleiding ben ik even kwijt, feestavond ziekenhuis....??

Van: Nicoline Kootstra, zaterdag 27 september 2008
Aan: Marian Bosman
Onderwerp: doorgestuurde brief van Klaas Riphagen

Beste Ton, lieve Marjan

Ik heb jullie maar een enkele keer ontmoet, samen met Linda, jaren geleden toen we nog jong en onbezonnen waren. De directe aanleiding ben ik even kwijt, feestavond ziekenhuis, verjaardag van een van jullie? Hoe dan ook, het werd zo'n avond die je heel lang bijblijft, simpel omdat het zo gezellig en leuk was. Lieve mensen, jullie gastvrijheid thuis, Ton's muziek en samen zingen, er was een geweldig leuke band. Het werd zo'n dag waarvan je er nooit genoeg kunt hebben in je leven, omdat ze je zo verrijken.

Spijtig genoeg is het bij die ene avond gebleven, hoewel Marjan en Linda door hun werk nog regelmatig contact hebben. Ik had wat graag nog eens samen willen zingen, piano spelen, swingen en muziek willen maken.

Ik vond het afschuwelijk te horen dat je zo ziek bent, Ton. Het bericht van jou en Marjan geeft indringend aan wat een vreselijk nare tijd jullie op dit moment doormaken. Ik hoop dat jullie kracht en energie putten uit de liefde voor elkaar, die op die avond zo zichtbaar voor ons was.
En tussen alle verdriet is er jullie prachtige kleinzoon Teun (super leuke naam trouwens...), dat moet ook vleugels geven.

Linda en ik denken veel aan jullie. Weet niet goed met welke woorden ik nu moet afsluiten. Heel veel sterkte allebei

Hartelijke groet en een stevige omhelzing.
Klaas Riphagen


Hoi Bram Deze brief kwam via via binnen, Ik kan mij het feestje nog goed herinneren het was in de begin jaren tachtig, inderdaad nog jong en onbezonnen Gr/Ton

Ton en zijn Kunstwereld

Soms komen er zomaar dingen naar boven waaruit blijkt dat Ton behalve een Quality Guy heel wat relaties met de artistieke wereld blijkt te hebben. eerder genoemd en geroemd zijn natuurlijk zijn gevoel voor muziek en composities van foto, film en video beelden.

De pottenbakkerswereld moet hem als ie dit allemaal leest ook niet vreemd voor komen.
Allereerst is daar onze gemeenschappelijke vriendin Carolyn van het oude General Dynamics in Fort Worth Texas. Na de overname door Lockheed Martin is zij gaan studeren aan de kunstacademie Arrowmont School of Art en heeft nu een eigen atelier.

Zij schrijft ons: I remember my time at Fokker very fondly. I’m so sorry to hear about your friend Ton and I wish I could help you find the GD folks you seek. Chuck Adams retired 10 years ago or so, as did SS in Cowtown and Jon Block, and I don’t know how to contact them. We’re still writing QARs – all electronic now of course! There have been a few reunions over the years, but I missed the last two due to travel.

Your blog is very nice – although I can’t understand it, the pictures are wonderful and I recognized you right away. All the best to you Ton - thanks for all your hard work on the F-16 Program. Thanks to you Bram for reminding me of those very happy days.


En dan is er Riet van P&P keramiek (de vrouw van Jan Peddemors) ook al een begaafd pottenbakster, zij schrijven onder de titel: Wat ik gezegd wil hebben:

Lieve Ton en Marian,

Allereerst Ton, hoop ik dat je nog een tijd mag genieten van Marian, je kinderen en natuurlijk Teun, je kleinkind.
Maar voor het geval dat ik je niet meer zie en spreek, wil ik het volgende tegen je/jullie gezegd hebben:
Ik heb jou als adjunct-directeur van Quality Systems van der Hoeven BV als zeer prettig en als grote steun ervaren, maar - wat mijns inziens belangrijker is - Riet en ik zijn er trots op jou en Marian tot onze vrienden te mogen rekenen. Trouw, humor, met elkaar meeleven en zeker ook genieten van het leven staan daarin als middelpunt.
Zo, dat ben ik kwijt.
Wij hopen jullie beiden nog te kunnen zien en spreken.

Beiden nog veel sterkte en een goede tijd met elkaar toegewenst.
Lieve groet, Jan & Riet Peddemors

En dan zijn er nog de schilders, een onverwachte reactie kwam binnen van de Aircraft Painter, nee niet de QAPS van Frans op Schiphol maar een echte kunstenaar bekend als Bernard Nijssen. Zijn werk is copywright protected maar even kijken op zijn site mag altijd. Alhoewel ook Frans Groot maakt kunstwerken met zijn Full Scale vliegtuigen in timelaps video.....je moet zeker even zijn QAPS The Movie bekijken.

Ton in het Aviodrome

Onze gezamenlijke belangstelling voor dingen die kunnen vliegen blijkt ook wel uit een bezoek dat we brachten aan vliegveld Lelystad in 2005. Nee dat was niet de grote Fokker reunie die was pas in 2006. De aanleiding was de herdenking van de eerste vlucht van de Fokker F27. Toen precies 50 jaar geleden. Ik kwam zomaar weer wat foto's tegen die ik jullie niet wil onthouden. Sommige schilders kunnen er ook wat van, kijk hier maar eens. Doordat ik niet met de foto's op deze pagina ben gaan schuiven zouden ze met de muis moeten kunnen worden aangeklikt voor een groter beeld?

Het is nog even wat puzzelen hoe of ik de dia-link kan automatiseren maar dit zou moeten werken.

Er zijn nog al wat Sites in de lucht die de historie van Fokker in beeld brengen. Deze moet je zeker gezien (en gehoord) hebben.

Ton zijn R en R Program

De topdrukte in huize Bosman helpt niet mee om de nodige rust te vinden voor Ton (en Marian).

Marian heeft hem het volgende R en R (Rest and Recuperation) Program voorgeschreven:

Onderstaand berichtje is duidelijk genoeg. Ik zou zeggen prop alles wat je hem nog zeggen wil maar in zijn mailbox en help even mee te zoeken naar die foto's waar bekenden van ons op staan. De foto's zijn genomen tijdens de grote Fokker reunie in 2006 bij het Aviodrome in Lelystad. Als je wat gevonden hebt plaatst dan even een comment volgens het voorbeeld onderaan deze pagina.

Lieve mensen,

Namens Ton schrijf ik weer hoe het nu met hem is.
Gisterenmiddag heb ik Ton uit het ziekenhuis opgehaald, hij was erg moe maar dat is niet verwonderlijk als je nagaat hoeveel bloed hij verloren heeft en hoe weinig hij kan eten.

Hij ligt nu in een ziekenhuisbed in de huiskamer en ik lig er s'nachts op een stretcher naast, we zijn allemaal erg moe.

Gelukkig hebben we (nu nog) een hele goede en lieve kraamverzorgster in huis die zowel moeder en kind als de grootouders in de watten legt.
Floor krijgt nog twee dagen extra kraamhulp gezien de situatie hier.

Bezoek doseren we bewust, want anders wordt het veel te druk voor Ton, praten is al vermoeiend voor hem, het echte kraambezoek wordt straks verwacht op IJburg als de jonge ouders het huis betrokken hebben en alles (inclusief babykamer) is ingericht.

Vanmiddag heeft Ton heerlijk liggen slapen; dat brengt me meteen op de vraag s'middags tussen 13 en 17 uur niet te bellen, en niet op zijn mobiel en niet op de huistelefoon aangezien beide telefoons in de huiskamer staan/liggen.

A.s dinsdag moet hij voor controle weer naar de oncoloog en horen we wat de verdere behandelplannen inhouden.

Tot de volgende update, ik houd jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.

groet van ons beiden Ton en Marian.

Ton en mijn ''Bosmannen''

Ik was er vanmiddag nog ...in de prachtige beeldentuin van het Kroller Muller museum vlak bij mijn caravan hier in Otterlo op de Hoge Veluwe. Ton kent mijn plekje wel en weet welk een prachtige natuur je hier zult aantreffen. Ik heb mijn min of meer vaste rondje door het park en leer de kunstwerken, kunstenaars en hun symboliek steeds beter begrijpen. Zo ook dus vanmiddag, een zoals je zou kunnen zeggen, typisch Fokker rondje.

Allereerst stond ik weer even stil bij de Echo van de Veluwe een geweldig stuk van Chris Booth dat bestaat uit een aantal aan elkaar gelijmde stenen. Tijdens de bouw heb ik vaak met de mensen gesproken over de technologie van het bewerken, verlijmen, beproeven en de duurzaamheid van dit object. Ton kent die dingen ook, de rek-trek en drukproeven die we bij Fokker deden, ik denk dat hij zelf nog wel aan de Bondtester heeft gewerkt?

Na die hoop stenen is het slechts een luttel aantal meters naar de Pik van Zwik, een geheel uit Roestvast staal samengestelde zuil van zo'n 6 meter hoog van de kunstenaar Andre Volten.

Het exemplaar waaraan wij fors hebben meebetaald als jubileum geschenk voor Fokker staat volgens mij nog steeds op Schiphol. De zuil in het Kroller Muller lijkt er veel op maar heeft niet die mooie zaagsnede in de lengterichting. De kunstenaar heeft er hier voor gekozen de zuil op 1/3 van de hoogte een aantal keren door te zagen en de plakjes weer op elkaar te zetten.

Er recht tegenover staat mijn lieveling kunstwerk dat ik samen met mijn zoon min of meer heb nagebouwd. Ton heeft hem wel zien staan in de showroom van Bas BLW. Ik bedoel dus de needle tower van Kenneth Snelson, een geweldige constructie van staaldraad en aluminium, opnieuw alsof alle ingrediënten zo bij Fokker vandaan gekomen zijn.....

Over de trap (het kunstwerk KijkUit) van Krijn Giezen zal ik kort zijn, je moet er na 286 treden klimmen bovenop hebben gestaan om de symboliek van het alles te kunnen overzien te bevatten. Het is onvoorstelbaar dat deze kunstenaar na bijna 30-jaar volharding tegen wetgevers, criticasters en beterweters in uiteindelijk zijn droom in 2005 zag gerealiseerd. Helaas is de trap nu afgesloten omdat iemand uit balorigheid er van af gevallen is.....

Vervolgens moet je even flink doorlopen om bij de Bosmannen te komen van Tom Claassen. Dit is wat ze noemen vergankelijke kunst omdat het over een poosje geheel verdwenen zal zijn, Ik zal de beschrijving van dit in 2000 gemaakte werk overlaten aan de directeur van het KMM. De officiële naam is naar ik meen de Houten Mannen, maar voor mij zullen het nu altijd de Bosmannen zijn........

De kunstenaar bood dit werk in 2000 aan het museum aan omdat hij dacht dat het mooi in het bos zou passen, mits er geen struiken zouden staan. De achttien houten mannen zijn ieder schijnbaar simpel vervaardigd uit zes rechte stukken populierenhout: een voor het hoofd, een voor de borst en telkens twee voor de armen en benen. De beelden zijn zwaar en imposant (de grootste is ca. 3 meter lang), maar door hun starheid zien ze er hulpeloos uit. Dat zal nog eens worden versterkt doordat ze, op hun positie, langzaam zullen ‘terugkeren naar de natuur’: het hout kalft af en is aan het rotten. Zelf noemt Claassen dit de ‘(on)houdbaarheid’ van het beeld.

De houten mannen liggen tussen de bladeren onder eiken. Inderdaad staan er geen struiken, sterker nog: er groeit onder de bomen helemaal niets. Mossen, schimmels en paddenstoelen zullen ervoor zorgen dat de mannen langzaam zullen vergaan. Het lijkt wel een slagveld... Een laan in de buurt (waaraan o.a. het ‘Gewei’ van John Rädecker ligt) was vroeger een deel van de Lijkweg. Overledenen uit Deelen werden hierlangs naar hun laatste rustplaats in Otterlo gebracht. Het afbraakproces van de afgelopen jaren is al heel goed zichtbaar. In het najaar zijn met name stinkzwammen te zien.

Ton, tot zover Kroller Muller voor vandaag, ze hebben er ook nog van die schilderijen van een zekere van Gogh maar dat is meer iets voor je broertje Rembrandt.

Er zijn nog veel meer de Vleugels Van Onze Vlucht objecten in KMM maar daar over later, heb jij net als ik ook op de Vliegbasis Deelen gelegen?, dan kunnen we daar ook wat van vertellen.

Hang On and Fight For It !!

Ton en de Brandweer

Tja dat is wat als midden in de nacht de brandweer bij je thuis komt....Horizontaal vervoeren van een patiënt betekent dus als je bed niet op de beganegrond staat dat er een hoogwerker aan te pas moet komen. Met spoed afhijsen van de patiënt heet dat dus....

Het onderstaande berichtje is geschreven door Marian en geeft pijnlijk nauwkeurig weer wat of de Bosmannetjes in korte tijd allemaal meemaken, vooral ook voor moeder Marian hoogtepunten met de bevalling van dochter Floor en daarbij de maagbloedingen en spoed behandelingen van Ton. Marian je doet het geweldig, houd vol.......

Dag lieve mensen,
Het is nu maandag 22 september. Ik zit nu mijn e-mail te beantwoorden.
Nu ga ik proberen jullie te vertellen wat er de afgelopen dagen is gepasseerd.

Maar op de eerste plaats vind ik het geweldig jullie te mogen vertellen dat onze dochter Floor het leven heeft geschonken aan onze kleinzoon Teun. Als jullie de nieuwe wereldburger willen zien, dan moet je even het internet op en even intikken: vschaik.spaces.live.com Let op, er zit een klein foutje in het mailtje van Marian, de S van Lives moet weg

Je kunt ook hier even klikken

Ook ik ben op het internet te vinden; vriend Bram Stolk heeft een zogenaamde weblog voor me aangemaakt. Het adres is: http://tonbosman.blogspot.com/

Op donderdag 11 sept. heb ik mijn eerste chemotherapie ontvangen, deze week was zeer vermoeiend. Je zintuigen gaan anders functioneren: de piano klonk heel anders, het geluid werd extra versterkt, het evenwicht had ik niet onder controle enz.enz.

Op woensdag die week erop kreeg ik de eerste complicatie van de chemo, ik voelde me al de hele dag niet lekker, vreselijk moe en zweterig.
Toen ik mijn bed instapte, werd ik vreselijk beroerd. Ik begon direct bloed te braken, een heel teiltje vol.

Ik bleek een fikse maagbloeding te hebben en moest acuut in het ziekenhuis worden opgenomen.
Omdat ik horizontaal vervoerd moest worden, werd ik per hoogwerker van de brandweer via het slaapkamerraam naar buiten getakeld en dat midden in de nacht!

In totaal heb ik in die twee dagen 4 maagbloedingen gehad en daarop een bloedtransfusie met 8 zakken bloed.

Vier dagen lag ik op de IC van het Amstellandziekenhuis, het ziekenhuis waar Marian werkt, er kwamen vele collega's van Mar op bezoek.

De volgende chemo die gegeven zou moeten worden, werd afgeblazen en de oncoloog ging met het VU ziekenhuis bellen voor een eenmalige bestraling aldaar om het kankerweefsel te verlittekenen en zo een volgende bloeding te voorkomen; in tweederde van de gevallen zou dat afdoende moeten zijn.
Dat gebeurde vrijdags de 19e en zondagmorgen mocht ik weer naar huis. Daarna had ik twee topdagen, ik kreeg weer trek en at weer redelijk veel.

Helaas was het allemaal van korte duur: maandagavond 22 september, gisterenavond dus, kreeg ik weer een maagbloeding en weer moest ik door de brandweer naar buiten getakeld worden. Dit keer werd ik naar de VU gebracht en eenmaal gestabiliseerd, ging ik weer terug naar het ziekenhuis in Amstelveen, wederom naar de IC.

Er is ons verteld dat ik niet meer gereanimeerd kan worden, dus als er echt een fatale bloeding optreedt, is het afgelopen.

Vandaag ben ik overgeplaatst naar de interne afdeling (kamer 128) en blijf ik nog een dag of twee in het ziekenhuis. Als alles dan goed gaat, mag ik naar huis.
Thuis kom ik op een bed in de kamer te liggen, want ik wil geen derde keer door de brandweer opgehaald worden.

Als jullie op bezoek willen komen, bel dan even. Ik wil jullie graag zien.

Groet, Ton

P.S. Deze e-mail is door mij (Marian) afgeschreven in opdracht van Ton.
Hij is nu redelijk goed, alleen erg emotioneel.

Ton en het Nieuwe Leven....

Zondag middag 21 september kreeg ik een telefoontje van Ton,





Hij was net Opa geworden en apetrots op zijn nieuwe kleinzoon met de echte Hollandse naam TEUN. Het vooruitzicht om samen met dat nieuwe leventje even naar Ajax op de TV te kunnen kijken deed hem kennelijk goed...ik begreep dat de scheids niet deugde maar daar heeft kleine Teun nog geen weet van. Als het aan Ton ligt zal Teuntje een echte Ajax fan moeten worden. (Nou Ton dat jij zo'n liefhebber van die jongens uit de Meer bent wist ik niet en daar lopen onze belangen dan ook uiteen, want er is maar een AZ=Altijd Zichzelf)



Ton vertelde ook nog dat er deze week nogal wat complicaties waren geweest, (niet met de bevalling) maar met zijn geplande tweede sessie aan de chemo.


Een paar dagen geleden kreeg hij plotseling ook nog een maagbloeding en moest per ambulance naar het ziekenhuis. Men heeft naar ik begrepen heb daar geprobeerd de bloeding te stelpen door wat aders dicht te schroeien. Van de voorgenomen chemo moest worden afgezien.


De wetenschappers zijn nu voornemens het AvL ziekenhuis in te schakelen voor een Radioactieve therapie. (Ton en ik zijn in het verleden al door menig radar systeem bestraald en weten door jaren werk op de Antenne Test Range precies hoe of je de energie kunt focusseren op de juiste plek, dat kunnen dus nog interessante discussies met de HH Radiologen worden.....)

Ton bleek verguld met deze Weblog en gaf aan dat hij nog heel veel andere mensen wilde benaderen maar niet iedereen heeft in 2008 een PC in huis. De inbox van Ton zit echter al barstens vol met berichtjes en hij heeft nauwelijks tijd om zijn post te beantwoorden.


Ook aan de stapels Videotapes die hij nog wil digitaliseren komt ie niet meer toe, het is deze week allemaal een beetje dubbel in huize Bosman:.....Kraam visite en Zieken bezoek......



Tja, ik denk dat het mooiste geschenk voor Ton TIJD zal zijn, voldoende TIJD om datgene te doen wat hij nog graag wil doen en vooral genieten van het nieuwe leven dat jullie hier kunnen bewonderen.

Ton in Quarantaine...

Op 14 september komt Ton weer uit het ziekenhuis en beschrijft naast de vervelende quarantaine maatregelen het bezoek aan het nieuwe huis van zijn dochter.


.......Zaterdag mocht ik weer naar huis, Ik heb thuis een eigen toilet toegewezen gekregen, het wasgoed moet apart worden gewassen enz.

Toen ik thuis kwam was ik ontzettend moe, ik voelde gewoon de energie uit mijn lichaam stromen, maar na een paar uurtjes op de bank een beetje suffen voelde je ook weer dat er weer energie terug kwam. Dat was dus mijn eerste ervaring wat die medicijnen doen, die zijn toegediend.
Ik mag de mensen die mij willen begroeten niet knuffelen, vanwege het de chemo die nog in het lichaam zit, dit proces duurt ongeveer 7 dagen dan is alles weer veilig.



Op zondag ben ik even naar het nieuwe huis van Floor en Menno wezen kijken, ze krijgen een prachtig huis, ik voelde me op dat moment erg goed, ik zat voorin de auto en tijdens het rijden leek het net of alles vertraagde, hieraan kon je merken dat de chemo nog steeds werkte en dat er een heel andere chemische processen in het lichaam plaats vonden, in ieder geval ben ik nu ook een stukje ervaring rijker.
Afijn a.s. donderdag mag ik weer komen voor een tweede behandeling, deze duurt maar 1 dag.
O.k. mensen ik ga er nu mee stoppen en genieten van het zonnetje achter in de tuin.
Hartelijke groeten,
Ton

Ton en de Chemo Flush

Het is met de stofwisseling van het menselijk lichaam al net zoals wij in de vliegwereld hebben ervaren. Het rondpompen van de fuel, hydraulische vloeistoffen en de life support zuurstof moet probleemloos plaats kunnen vinden en iedere verontreiniging moet onmiddellijk worden verwijderd. Purging en Flushing bij perfecte Cleanliness waren onze credo's.Crashes tgv. verontreinigde brand en/of zuurstof zijn ons maar al te bekend. Ook voor ons was het een teleurstelling als een Oil Sample weer enige vreemde stoffen bleek te bevatten en soms leidde tot langdurige groundings en gelijksoortige kijkoperaties als in een ziekenhuis met de (bore) endoscope.

Ton zal ongetwijfeld ook de bijbehorende WUC codes nog wel kennen zoals die bijv. voor Flight Controls (14), Engine (23), Hydraulics (45), Fuel (46) en Oxygen (47) op het Quality Assurance Report (QAR) moesten worden bijgeschreven.



In dit berichtje vertelt Ton over zijn eerste Chemokuur ervaringen



Dag Lieve Mensen,
Op donderdag 11 september werd ik opgenomen in het Amstelland ziekenhuis voor het toedienen van de eerste medicinale therapie, Lees chemotherapie.
Ik moet zeggen er gaat een hele andere wereld open, je krijgt te maken met allerlei veiligheidsmaatregelen, zoals dat je gebruik moet maken van speciale toiletten en douches.
Verpleegkundige dragen handschoenen als je controleren.

Na het maken van een hartfilmpje, kreeg ik het infuus, eerst spoelen en daarna de medicijnen toegediend en daarna weer spoelen dit proces duurde in totaal 48 uur.
In het ziekenhuis maak je kennis met lotgenoten, het doet je goed om ervaringen te kunnen uitwisselen hoe zij de therapie ervaren, het valt op dat daar vele verschillen in zitten.
Sommige mensen hebben veel humor en vertellen alles met een lachend gezicht en andere mensen zitten stil voor zich uit te staren.

Juist gebruikmakend van de humor doet mij goed, ik vind het geweldig hoe die mensen ermee omgaan.
O.K. verdere details zal ik jullie besparen.

Ton wordt DNKP

Op donderdag 11 september is het voor ons opnieuw ''nine-one-one'' als de uitslag bekend is geworden en Ton de status krijgt van DNKP... ''De Nieuwe Kanker Patient''. Dit verschrikkelijke nieuws haalt echter niet de voorpagina's

(zie http://www.mayday-mayday.nl/ voor de uitleg)

(Met dank aan Mayday)

Een onbewolkte hemel, niets aan de hand, de piloot zit wat te dromen, bijna geland, opeens een wolkenmassa, hij vliegt er middenin, donder, storm en regen, ontwijken heeft geen zin, felle bliksemschichten, hij ruikt de lucht van vuur En vecht nu voor zijn leven. Is dit z'n laatste uur? Hij prevelt schietgebedjes en stort zowat in zee, en door de lucht klinkt luidkeels zijn mayday-mayday...

Zo voel je je als kankerpatiënt op het moment dat de artsen de maanden die je nog te leven hebt voor je neerleggen. Je vertrouwde lichaam is stuurloos geworden en trekt je mee in een duizelingwekkende val naar de afgrond. 'Mayday! Mayday!'. Je raakt in paniek en overschreeuwt jezelf. Je luistert naar niets en niemand meer en klampt je vast aan die paar maanden. Zo tol je door de ruimte en probeert je niet over te geven aan het gevoel, dat je op je dood afraast.

Voor Ton is er geen ""bail-out"" hij moet mee.......

Dag lieve mensen,

Na ruim tien dagen van onzekerheid, is ons verteld, door de internist dat ik een kwaadaardige ziekte heb die niet meer te genezen is,
De onderzoeksresultaten van de internist, zijn besproken in het medisch overleg tussen het A v Leeuwenhoek ziekenhuis en VU.
De eindconclusie was ongeneselijk ziek.

Als je dit te horen krijgt staat de wereld even stil, maar als je naar buiten kijkt, zie je dat alles gewoon doorgaat, het verkeer rijdt gewoon door, de zon blijft schijnen enz.
Dan wordt er een afspraak gemaakt op 9-11-08 met de oncoloog, ook deze specialist vertelde mij dat het type kanker wat is vastgesteld niet te genezen is.

De eerste vraag die naar boven komt, hoe lang heb ik nog? Daarop antwoordde de oncoloog dat dit verschillend is en voor elk mens weer anders is.
Hij was bereid enige cijfers van tijdsduur te geven, maar dat is gebaseerd op statistiek waar je ook niet wijzer van wordt.
De mogelijkheid die hij aangaf om de levensduur te verlengen was medicinaal (wij noemen het chemo.)
De arts heeft mij even bekeken en vertelde over de voor en nadelen van de behandeling.

Verder kon ik kiezen uit drie ziekenhuizen waar de therapie gegeven kon worden.
De keuze was niet moeilijk, het kon bij ons in het ziekenhuis in Amstelveen en Marian weet er uitstekend de weg.
A.s. donderdag en vrijdag word ik opgenomen, voor de eerste chemotherapie.

Ik zal proberen jullie op de hoogte te houden over het verdere verloop van mijn ziekte.
Onze woonkamer staat vol met bloemen, we hebben vazen er bij moeten halen om de bloemen te kunnen neerzetten.

De posterijen doen goede zaken met het bezorgen van de prachtige kaarten en brieven die ik mag ontvangen, het is hartverwarmend
Ook de telefoon gaat vaak en ik vind het heerlijk om te mogen ervaren dat er zoveel belangstelling voor mij is, dat doet mij goed!
Ik ga er dan ook voor, om zolang mogelijk te kunnen genieten “Carpe Diem” of wel pluk de dag.

Hartelijke groeten,
Ton.