Ton en het Bos

Het is hier al vaker genoemd maar het Koningin Wilhelminabos krijgt nu voor mij een diepere betekenis omdat ook Ton sinds een paar dagen hier is opgenomen.
Marian heeft mij verslag gedaan van deze bijzondere dag in Dronten waar nu voor de 10-e keer jaarlijks een boom wordt geplant voor aan kanker overleden dierbaren.

Het verhaal van Marian en vooral de bijbehorende foto's vind ik zo indrukwekkend dat hiervoor een eigen Blog pagina wordt opgesteld, ik moet nog even nadenken over de juiste invulling en indeling dus die houden jullie nog tegoed.

Op deze pagina zet ik wat algemene zaken neer die zich op de ''Bomen voor het Leven-dag'' van 28 november 2009 hebben voorgedaan. Als je meer wilt weten klik dan HIER voor de Homepage.

Een impressie van de indrukwekkende Bomen voor het Leven-dag, waar zo’n 1500 mensen bij elkaar steun zochten en bomen plantten voor hun verloren geliefden.

.....Het is dit jaar voor de tiende keer dat we bijeen zijn in het Koningin Wilhelminabos en zoals alle negen voorgaande keren is dit een bijzonder moment. U bent hier namelijk bijeen om een geliefde van u die is overleden aan kanker te herdenken en voor haar of hem een boom te planten als symbool van nieuw leven.

De Stichting Nationale Boomfeestdag en Staatsbosbeheer hebben het Koningin Wilhelminabos in 1999 aangeboden aan KWF Kankerbestrijding ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van KWF Kankerbestrijding en sindsdien zijn honderden namen op glazen panelen gegrift, zoals de persoon voor altijd in uw geheugen is gegrift en er zijn evenveel bomen als symbool voor hoop en leven geplant.

Daarmee is het Koningin Wilhelminabos een uniek monument voor al die mensen die ons zo bruut en veel te vroeg zijn ontvallen als gevolg van de ziekte kanker.
Ik denk aan actrice Josine van Dalsum die haar strijd tegen longkanker niet heeft kunnen winnen. Zij was in 2007 met een nabestaande meegekomen naar dit bos en maakte indruk door openhartig over haar strijd te vertellen.

Door mensen als Josine van Dalsum en al die anderen, zou ik nog meer willen dat het Koning Wilheminabos niet meer groeit. Niet omdat ik u het moment wil ontnemen om te gedenken, geenszins, maar wel omdat de ziekte kanker dan geen mensenlevens meer zou eisen en - en dat is mijn innige wens - dat dit slechts een chronische ziekte is. Helaas, zover zijn we nog niet.

De zestig jaar dat KWF Kankerbestrijding bestaat, is veel vooruitgang geboekt, absoluut. De 5jaarsoverleving bijvoorbeeld is gestegen van 25 procent in 1948 tot 55 procent nu en dat is een forse stap voorwaarts. Maar nog steeds wordt een op de drie Nederlanders geconfronteerd met deze ziekte en helaas heeft dat bij veel te veel mensen een noodlottige afloop. Dat hoef ik u niet te vertellen, want daarom bent u hier. Maar er is hoe dan ook veel werk te verzetten.

Elk jaar weer komen bij KWF Kankerbestrijding veel emotionele reacties binnen van mensen die de naam van een dierbare hebben vereeuwigd en die hier een boom hebben geplant. Deze dag wordt als zeer waardevol ervaren en biedt nabestaanden de gelegenheid de machteloosheid die er is door het overlijden van een dierbare een plek te geven. Bezoekers putten troost uit deze dag en uit alle andere dagen dat zij dit bijzondere bos, waar emoties hoorbaar door de bladeren ruisen, bezoeken.

Ik wens u een waardige en waardevolle dag toe in dit bijzondere bos.

Ton Hanselaar
algemeen directeur KWF Kankerbestrijding

Als bijzondere toespraak zet ik hier het verhaal neer van Suzan die helaas ieder jaar weer een boom moet komen planten....

.....2 Jaar geleden waren wij hier om bomen te planten. 3 Bomen om de zwager, zus en broer te gedenken die een half jaar eerder waren overleden aan kanker.
Maanden van rouw lagen toen achter ons, maanden van verdriet en gemis.
Die dag bracht ons troost, het planten van bomen bleek een manier om te gedenken en tot uitdrukking te brengen dat het positieve dat zij in ons leven gebracht hadden niet verdwenen was met hun dood.

Het planten van de bomen was ook een manier voor onszelf om richting te geven aan de moeilijke weg van rouw. Het voelde als het uitspreken van een stukje geloof in de toekomst,het realiseren van nieuw leven op fundamenten van verdriet.
De muziek en woorden welke die dag klonken vormden samen een melodie die bij heel veel achtergeblevenen pasten.
Geïnspireerd en getroost nam ik me voor om later nog eens terug te komen.

En vandaag zijn wij opnieuw hier om een boom te planten. Een boom voor mijn broer Martien welke 19 mei van dit jaar is overleden aan de gevolgen van maagkanker.
10 Maanden van ziek zijn gingen aan zijn dood vooraf, maanden waarin hij heeft gevochten, positief was en altijd weer een weg wist te vinden om met de negatieve berichten om te gaan.

Maanden waarin onderzoeken, operaties, chemotherapie en pijn de dagen vulden. Er veranderde zoveel voor hem en voor ons die van hem hielden.
Hij ging zelf voorop om die veranderingen in te passen en te accepteren, onnavolgbaar bleef hij richting geven aan zijn levensweg, ook toen hij hoorde dat die weg spoedig ten einde zou zijn.
Hij leerde ons dat waar liefde en moed zijn, overal een weg in kan worden gevonden…

Afscheid nemen is moeilijk.
Een stukje van ons ging met hem mee, tegelijkertijd zullen wij hem altijd bij ons dragen.
En daarom voel ik naast verdriet ook vertrouwen, vertrouwen dat wij zullen leren om van het leven te houden zonder hem.
Afscheid nemen is moeilijk, toch schept het ook een nieuwe verbondenheid bij ons die achterblijven. En op de dagen waarop het niet lukt word ik stil, denk terug en luister.
En telkens weer hoor ik dan die melodie van herinnering, moed en liefde en put daar troost uit. Ik hoef niet echt los te laten, jullie zijn nog in mijn leven en inspireren mij.
Het is goed om te weten dat als ik goed luister zal horen, altijd weer.

Afscheid nemen kent vele momenten en verschillende ervaringen. Vandaag zijn we samen in het Koningin Wilhelmina bos. Een plaats waar de namen op de glazen panelen verhalen over zo veel mensen die gemist worden. Namen van mensen waar wij van hebben gehouden, met wie we zoveel gedeeld hebben, die zo ziek zijn geweest, die hebben moeten leven met de ziekte kanker en daaraan zijn overleden.
Een plaats waar wij die achter gebleven zijn hun nagedachtenis eren door hun namen te noemen en terug te denken aan hen. Een plek waar wij nieuw leven planten, elkaars verdriet zien en horen en straks ieder op zijn eigen manier verder gaan op de eigen levensweg.

Vandaag zijn we even samen opgelopen, waren we reisgenoten voor een dag.
Ik wil besluiten met een tekst waar mijn broer zich helemaal in kon vinden, hij wilde ons die woorden meegeven:

Als je mij nog iets wilt geven,
dan zou ik vragen,
sterf niet met mij,
omhels het leven.
Je mag bedroefd zijn , maar wanhoop niet ,
verdrink niet in te groot verdriet.
Als je mij nog iets wilt schenken dan zou ik willen,
blijf toekomst zien.
Blijf hoopvol denken zodat je uitgroeit en voluit leeft ,
het leven alle kansen geeft "