Ton wordt posthuum OPA-II...

Je krijgt er geen lintje van de Koning voor, want een Opa WORDEN is op zich geen prestatie en je bijdrage aan het nieuwe leven heeft uitsluitend bestaan uit het doorgeven van slechts een kwart van de chromosomen die het nieuwe leven zullen bepalen.

Een Opa ZIJN is echter al een heel andere prestatie die eigenlijk alleen door het betreffende kleinkind kan worden beoordeeld. Er zijn in deze wereld heel wat kinderen die geen Opa (meer) hebben of hem zelfs nooit hebben gekend maar altijd met bewondering zullen blijven spreken over de geweldige Opa die zij van de verhalen en plaatjes kennen.

Het is mooi zo'n Opa bij leven te hebben gekend en hem geluk te wensen met het nieuwe leven dat zijn dochter Floor met hem zal doorgeven.

En voor Oma Marian nog dit:
Geniet zoveel je kunt van Teun en straks zijn broertje of zusje, en ontdek het stukje van Ton dat in hun is doorgegeven, je krijgt er alle tijd voor en ach... die snelweg kom je ook wel weer over!






Hoi bram,

Sorry voor mijn late reactie, ik was even weer heel druk.
Het laatste stukje op het blog was weer ontroerend mooi, ik kon het niet met droge ogen lezen.
Nee ik zal Bos nooit vergeten….

De afgelopen week had ik het weer extra moeilijk, Floor vertelde me n.l. dat ze weer zwanger is.
Ik vind het zo erg dat ik dat niet samen met Ton mag beleven, hij zou het weer geweldig hebben gevonden, dat weet ik zeker.

Gisteren was ik samen met Marleen bij Floor en Menno en Teun op IJburg, dit in het kader van “ Oefenen op de snelweg ” want het is nog steeds de bedoeling om t.z.t. daar te gaan oppassen.
Een kind naar Amstelveen brengen is tot daaraan toe maar in de toekomst twee kindjes wordt wat moeilijker, vandaar de oefensessie.
Nou ik moet je zeggen Bram dat ik nog steeds de zenuwen heb als ik die snelweg op moet, wat een ramp…..

Maar enfin toen we er toch waren, stelden Menno voor om met zijn allen pannenkoeken te gaan eten in een naburig restaurantje.
Het was heel gezellig, maar mijn hart huilde toen ik al die gezinnetjes met grootouders zag die zo gezellig met kinderen en kleinkinderen uit waren.
En al die opa’s die zo heerlijk aan het dollen waren met hun kleinkinderen, weet je op zulke momenten mis ik mijn Bos zo, dan kan ik er gewoon niet van slapen.

Nee het leven zal nooit meer het zelfde zijn zonder Ton….

Ok Bram, genoeg gezeurd nu, het leven gaat door.

Nogmaals bedankt voor je mooie stukje en tot mails,

Lieve groetjes, Marian