Ton en het einde van de wereld

...Het einde van de wereld? een soort Apocalypse? je zou haast denken dat het in de Arabische wereld al begonnen is....maar dat bedoelen we nu niet.

Jullie hebben allemaal hopelijk geleerd dat de wereld een bol is en niet bestaat uit een plat vlak. Waar is dan het einde van een bolvormige wereld? Precies, loodrecht onder je voeten!

Om er te komen moet je wel de kromming van de aarde volgen en dagenlang op de boot doorbrengen of urenlang in een vliegtuig zitten. Maar dan ben je na zo'n 20.000 km dan ook aangekomen in Australie.

Waarom dit hele verhaal? omdat we een trouwe Aussie als Bloglezer hebben met het IP adres 203.45.71.121 et een Telstra internet aansluiting in Adelaide in dat verre land van de Kangeroes, Bosbranden, Overstromingen, Orkanen en wat verderop Aardbevingen. Echt een plek dus die je het einde van de wereld kunt noemen.....

Marian schrijft mij dat zij deze oom van Ton gaat bezoeken, nou dat wordt dan denk ik alweer de tweede keer, want ik heb Ton ook wel eens over zijn ervaringen met de Koala's horen praten.
Marian wil dus Bruin worden en BBQ met Xmas.....nou dat zal een mooi reisverslag kunnen worden.....en de pondjes vliegen er aan...

Verder weinig nieuws hier, behalve dan dat ik de reis naar Australië geboekt heb.


Samen met Marleen stap ik op 17 december in het vliegtuig richting Singapore, daar brengen we twee dagen en een nacht door in een hotel om daarna door te vliegen naar Adelaide.


We logeren bij familie van ons en vieren daar Kerst en Oud en Nieuw, het is daar dan hartje zomer, dus dat wordt w.s barbecueën met Kerst ( toch Caroline en Bert ?)


We hebben er zin in, Australië here we come!!!


Rond de 3e januari gaan we dan weer op huis aan, hopelijk lekker bruin en goed uitgerust.






Zo Bram dat was het weer, tot mails.

Ton de Missing Man op zijn Gedenkdag

De Missing Man formatie van een aantal F-16's

J.l. Zondag heeft Marian de tweede gedenkdag sinds het overlijden van Ton georganiseerd.
Zij laat ons hieronder weten hoe of zij deze dag heeft ervaren.....


Lieve Bram,
Tons  gedenkdag is redelijk goed bezocht.

Er waren weliswaar minder mensen dan vorig jaar, maar ja het eerste jaar na zo’n trieste gebeurtenis ligt alles nog vers in het geheugen.

Bovendien kan niet iedereen het opbrengen het glas te heffen op een geweldige man die er zelf niet meer  (bij ) is, maar dat is hun goed recht.

Mijn zussen en zwagers waren in de kerk en hoorden hoe Tons naam werd genoemd tijdens de misintenties.

Alle lichten bleven aan en er werd zelfs niet geknipperd, hij zal het er dus wel mee eens geweest zijn, is mijn conclusie.

Al met al was het een goede dag voor de kinderen  en mij.

Ik wil ook nog even al die lieve mensen bedanken die me naar aanleiding van Ton zijn sterfdag  lieve meelevende kaartjes, mailtjes en sms- jes hebben gestuurd.

Het heeft me goed gedaan! 

Ton zijn tweede gedenkdag

Men zegt dat de tijd vliegt...en dat is ook zo, het berichtje van Marian doet me er weer aan herinneren dat het alweer twee jaar geleden is dat we met zo velen afscheid hebben genomen van Ton en hem naar zijn laatste rustplaats hebben gebracht.

Ik herinner mij die dag door de mooie toespraken als een indrukwekkende gebeurtenis, maar ook als een hernieuwde ontmoeting van vrienden en collegae die ik jarenlang al niet meer had gezien en gesproken.

Daarom is het ook zo'n mooie geste van Marian om jaarlijks de Ton's Gedenkdag te blijven organiseren.

Aankomende zondag is het twee jaar geleden dat Ton ’s morgens om tien voor zeven voorgoed z’n ogen sloot.

Terwijl ik dit schrijf, schiet ik meteen weer vol, ook is het al weer twee jaar geleden, het blijft verdomde moeilijk voor me.

Vooral de herinnering van die laatste moeilijke dagen voor zijn dood, komen nu steeds weer boven…..

Enfin, net als vorig jaar willen de kinderen en ik, Bos waardig herdenken maar dan wel op zijn manier, dus met een hapje en een drankje.

Na twee uur ‘ s middags is iedereen, die het daar mee eens is van harte welkom op de Populierenlaan in Amstelveen.

Niet vroeger want voor die tijd wil ik nog even naar zijn graf.

Voor de mensen die geïnteresseerd zijn, ’s morgens is er een Mis in de H.Geestkerk waar bij zijn naam wordt afgeroepen in een zogenoemde misintentie.

Ik weet niet of hij het daar mee eens zal zijn, maar als de lampen opeens gaan knipperen of het licht valt uit in de kerk, weten we of ie dat goed dan wel afkeurt……

Ons koor verzorgt de muzikale omlijsting.

Degenen die naar de kerk gaan, zijn natuurlijk na afloop al eerder welkom op de koffie.

Dus Bram, hoort zegt het voort.

Ton en zijn vrienden/vriendinnen

Het was hartverwarmend om te zien hoeveel vrienden en vriendinnen van Ton en Marian tijdens zijn ziekbed en na zijn overlijden deze BLOG hebben bezocht.

Hoe of ik dat weet?, door de moderne technologie....
Er zit op de Blog een zgn. (onschuldige) Cookie verstopt die mij desgewenst laat weten wanneer welke pagina van onze Blog is bezocht...
Van de bezoeker/bezoekster zie ik echter alleen maar de volgende gegevens:
Wat voor Operating Systeem deze gebruikt
Wat de maximale resolutie van het beeldscherm is
Op welk tijdstip de betreffende pagina is bezocht
Wat de nationaliteit van de bezoeker is
Via welke Internet Service Provider (ISP)de bezoeker de Blog heeft bezocht
Waar (ongeveer) de bezoeker is aangesloten op deze ISP
Het IP adres van de bezoeker...(een soort telefoonnummer waardoor de bezoeker is aangesloten)

Je ziet ik kan best veel achterhalen maar ik weet NIET wie je bent of hoe je heet.
Natuurlijk mag je gewoon als ANONIEM mee blijven lezen maar het is voor ons leuker als we weten wie je bent.....

Daarom deze uitnodiging:
Geef eens een reactie op de Blogpagina zelf door onderaan op het woordje 0 reacties te klikken en vervolgens als anoniem even te zeggen wie je bent...

Ton & het DEJA VUE van Marian (2)

Marian is door de diagnostische mangel gehaald en ze gaat het traject van de therapieën in.
Dat is toch weer een vreemde gewaarwording als je zelf altijd in het witte verpleegsters uniform hebt gelopen en je nu in dagelijks tenue als patiënt moet melden..

Een hernia is dus gedetecteerd, ik heb er geen oplossing voor maar als ik mocht kiezen ging ik voor de manuele therapeute....
Zolang als iets door kneden en masseren ipv snijden kan worden opgelost lijkt mij dat een prima zaak. Maar nader onderzoek blijkt dus nodig, Marian veel sterkte en we wachten af.....

Gelukkig heb ik meer verstand van grote speaker boxen, dus dat probleem van Marian zal ik wel weten op te lossen....ik denk dat Ton op afstand weer met zijn schroevendraaier of spanningzoeker is bezig geweest.



Lieve Bram,

Daar ben ik weer, nu met de uitslagen van al die onderzoeken die ik afgelopen weken heb ondergaan.

Nou je hebt gelijk hoor, “ De ouderdom komt met gebreken “ wat een ellende ( zou Ton zeggen ).
Uit de MRI afgelopen maandag gemaakt in Rijswijk (inderdaad geen Reiswijk) blijkt dat ik een hernia heb.
Daarvoor ben ik verwezen naar het VU ziekenhuis waar ik een afspraak krijg bij een neurochirurg om te bepalen of er geopereerd moet worden of dat er een manueel therapeut aan te pas moet komen.
Ik hoop op het laatste want in een operatie heb ik helemaal geen zin.
In het zelfde ziekenhuis loop ik nu bij de reumatoloog voor de beginnende botontkalking; er is weer bloedonderzoek gedaan en er zijn (alweer) foto’s gemaakt van de wervelkolom.
Over een ongeveer een maand komt daar de uitslag van en hoop ik ook te horen over hoe de hernia behandeld kan worden.

Je ziet het Bram, kommer en kwel, maar ik klaag niet hoor, met pijnstilling red ik het voorlopig best.


Ik geniet van mijn vrijheid en van de kleine Teuneman, je ziet het al op de foto die je op het blog gezet hebt.
Het is zo’n zonnig ventje ik word altijd helemaal blij van hem als hij bij me komt.
Op de foto zie je hem met een kopje “kinderkoffie” hij drinkt altijd een bakkie met me mee, daar genieten we allebei van.

Floor gaat aanstaande maandag met zwangerschapsverlof, dus is het nu zaak om wekelijks naar haar toe te rijden om alvast te oefenen op de snelweg.
Tenslotte ga ik straks op twee kleintjes passen en dat moet op IJburg gebeuren.

Dat gaat helemaal goed komen; naar Rijswijk rijden is ook gelukt, hoewel ik blij was dat ik er was….PFFFFF


Bram dat was het weer,
Liefs, Marian

PS mochten jij of Gilbert nog een keer een gaatje over hebben om mijn grote speakerboxen na te kijken dan graag.
Ik heb hier ook nog een batterij gevonden w.s. is dat een batterij van dat digitale foto toestelletje dat ik laatst meegegeven heb.

Ik hoor wel weer

Ton & het DEJA VUE van Marian

Hoe was het ook weer? Ouderdom komt met gebreken....maar Marian is helemaal nog niet oud.
Ik denk dat als je uit de routine van het hectische werken wordt gehaald en verplicht door je pensioen nu thuis moet zitten dat allerlei onderhuidse kwalen en kwaaltjes de kans krijgen naar buiten te treden.

Gelukkig weet Marian goed naar haar lichaam te luisteren en is het diagnostiek proces binnen gegaan.
Ze beschrijft dat ze buiten haar vertrouwde eigen ziekenhuis zich nu naar Reiswijk (of is het toch Rijswijk?) moet begeven om in de scanner te kruipen.

Gelukkig is er ook nog even tijd om van kleinzoon Teun te genieten zoals jullie op dit plaatje kunnen zien.....

Ik zit nu sinds een week in de medische molen.
In het kort komt het hier op neer: ik ging naar de huisarts omdat de pijn in mijn rechterheup maar niet over ging.
De huisarts liet foto’s van mijn onderrug maken en liet tevens een bot meting doen.
En ja hoor, Bingo! Inzakkende wervels en beginnende botontkalking.
En omdat de huisarts vond dat ik er “bescheten” uit zag/zie , stuurde ze me meteen door naar het laboratorium voor een volledig bloedbeeld.

Toen tot overmaat van ramp bleek dat ik ook nog een torenhoge bloeddruk heb, moest ik aan de 24 uurs bloeddruk meting.
Dat alles is inmiddels gebeurd, de uitslag moet ik nog krijgen.
Voor de botten ben ik naar een gespecialiseerde orthopeed gestuurd en die constateerde na lichamelijk onderzoek dat ik wel eens een beginnende hernia zou kunnen hebben.

Een MRI scan moet dat uitsluiten of bevestigen, morgen ochtend gaat dat gebeuren, ik moet daarvoor naar Reiswijk omdat ze daar het apparaat hebben waar ik in moet.
Het kan niet in ons ziekenhuis, dat alles heeft te maken met het al dan niet vergoeden van die ingreep door de ziektekostenverzekering.
Ik zal zelf ( jazeker ) naar Reiswijk toe rijden natuurlijk met een lieve vriendin naast me die me door dik en dun steunt.

Het verhaal is nog niet af, voor de botontkalking, moet ik naar het VU ziekenhuis waar ze een speciale polikliniek hebben voor de zo genoemde osteoporose.
Tel uit je winst! Dat moet a.s. donderdag gebeuren, het schijnt dat ze daar een speciaal medicijn hebben die verdere botafbraak tegengaat.

Een maal in de zes weken een infuusje van een half uur met dat spul en dan kan ik er weer tegen.
Ze komen dat gewoon bij mij thuis aanbrengen en weer verwijderen, heel apart.
Het doet me denken aan de EPO die Ton ook thuis toegediend kreeg. DEJA VUE!

Lieve Bram, dat was het laatste nieuws, ik hoop dat het de volgende keer een gezelliger verhaal wordt.

Ik houd je op de hoogte,

Lieve groet, Marian

Ton ziet gitaar van honderden steentjes

Met pensioen ga je niet zomaar, er zitten nog allerlei gebeurtenissen aan vast.
Afscheid nemen van je werkgever en je collegae's is een van de leuke dingen die je er van zullen overtuigen dat er echt een einde is gekomen aan het moeten werken om geld te verdienen.....

Leuk om die mozaiek gitaar ook even op de Blog te kunnen zien, je ziet maar weer Marian waarom jij als collega zo wordt gewaardeerd.

Ik vraag me wel af wat de ontwerpster van je gitaar allemaal aan bordjes heeft moeten stuk gooien om dit prachtige geheel te kunnen realiseren.......

Hoi Bram,

Eindelijk de tijd om je terug te mailen, nou ben ik gepensioneerd, heb ik het nog hartstikke druk!
Wat leuk die hussel van het blog, het lijkt wel een kunstwerk ik zou het zo aan de muur willen hangen.
Het ziet er allemaal zo kleurig uit ondanks de soms verdrietige woorden die er uit springen.

Afgelopen vrijdag had ik mijn officiële afscheid van het ziekenhuis, er was een receptie voor mij georganiseerd.
Helaas was de opkomst magertjes, maar de mensen die er waren, maakten het helemaal goed.
Hopelijk wordt mijn afscheid van de afdeling beter bezocht, maar daar ga ik helemaal van uit.
Ik heb al een prachtig cadeau van mijn naaste collega’s gekregen ; een van mijn collega’s kan prachtig mozaïeken.
Zij heeft een schilderij voor mij gemaakt helemaal ingelegd met mozaïek steentjes .
Ik zal een foto of meerdere bijsluiten, het is een afbeelding met een gitaar er op, enfin, oordeel zelf maar.