Ton....een boekje opengedaan

Ton, alhoewel je er zelf bij was heb je waarschijnlijk niet gehoord wat er op jouw begrafenis allemaal over je gezegd is....

Ik heb je nu nog beter leren kennen door de liefdevolle verhalen die je naasten over je verteld hebben. Het waren van die intieme bekentenissen die bij het horen ook mij weer deden vechten tegen de opkomende tranen.

Applaudisseren doe je niet bij zo'n gelegenheid, maar Ton om sommige anekdotes uit jouw leven hebben we toch ook moeten lachen.

Je moest eens weten welke plaatjes uit jouw 60 jarige leven hier in de aula op de muur werden gebeamed....

Dat de teloorgang van Fokker ook jou veel verdriet heeft gedaan wist ik natuurlijk al maar dat jij autobussen hebt gedeclasseerd tot ''Blik Zonder Vleugels'' was natuurlijk vloeken in de kerk. Ik geef je nog maar even mee dat wij bij Fokker ook autobussen hebben gemaakt. (Die waren bijna luchtwaardig !)

Het was mooi je te zien vertrekken in die ''Blauwe Gevleugelde Kist'' compleet met Toolkit omgeven door een bloemenzee en omringd door de honderden belangstellenden die je een heel bijzonder mens vinden....

Ik heb nu het keerpunt bereikt dat ik meer overleden mensen ken dan levenden, voor jou was dat duidelijk andersom maar statistieken tellen in dit geval niet.

Ton, tot horens en tot kijk

Ton bedolven onder bloemen geeft signaal

Tja, als jullie het verhaal van Marian hieronder hebben gelezen en altijd dachten dat Techneuten inderdaad veelal heel nuchtere mensen zijn die weinig op hebben met het hiernamaals, spiritualisme, of bovennatuurlijke onverklaarbare verschijnselen dan zijn daar dus nu al vraagtekens bij te plaatsen.

Voor alle Bosmannnetjes en vrouwtjes; jullie moeten goed onthouden dat Electronici altijd zullen blijven proberen dingen weer aan de praat te krijgen. Ton was daar een uitstekend voorbeeld van, ik heb hem op onze club uren bezig gezien met een houten lolly-stokje om een onwillige TV tot leven te wekken.....

De Vital Signs die jullie gisteren hebben opgepikt komen beslist van onder die bloemenzee vandaan, de eenvoudigste en oudste manier van communiceren is altijd al het zgn Morse schrift geweest. Ton heeft door het laten flikkeren van de lampjes jullie iets willen laten weten....De eenmalige AAN/UIT van lantaarnpalen, autoramen etc. moet je zien als het ATTENTIE signaal waarna zijn boodschap volgt.

Marian, ik hoop dat je bij het opbaren van Ton er aan hebt gedacht een zgn. Spanningszoeker/Schroevendraaier in zijn binnen zak te stoppen, het zal hem helpen contact met je te blijven maken. (Wij hebben destijds mijn vader een duimstok meegegeven, waardoor hij voor mij nog altijd instaat is op afstand adviezen te geven)




Als je meent weer een signaal van Ton te hebben opgepikt antwoord dan met het knipperen van een lichtschakelaar in de buurt in het ritme KORT-LANG-KORT (.-.) dat is de letter R = ''Roger'' van het Morsealfabet en is het signaal dat je zijn bericht begrepen hebt.

Let ook goed op het verschijnen van ''88'' of twee ACHTEN, de radioamateurs gebruiken dat voor Love and Kisses, let er maar eens op in huisnummers, telefoon nummers, boekpagina, je bloeddruk, je km standen etc.




Voor morgenmiddag denk ik dat we allemaal zullen voelen wat voor bijzonder mens Ton is geweest.....



Lieve Bram,

De tekst is zo treffend " Ton's laatste vlucht ".

Het is nog steeds druk en hectisch hier, veel bezoek tussendoor en er worden constant bloemen bezorgd.
Ton is omringd door bloemen; ligt letterlijk in een bloemenzee.
Mijn gevoelens varieren van paniek tot onwerkelijkheid en verdriet, gelukkig heb ik steeds een van de kinderen om me heen.
Ik leef met de dag, wil en kan nog niet denken aan een toekomst zonder Ton.

Tegelijkertijd moet ik aan de nabestaanden denken van de slachtoffers van de vliegtuigcrash, zij hebben helemaal geen afscheid kunnen nemen van hun geliefden!
Hoe bizar: een crash op Schiphol en Ton, die uit de vliegtuigwereld komt, wordt morgen begraven.
Hij heeft trouwens al heel wat "tekens" gegeven vanuit de andere wereld, De altijd zo nuchtere Ton geloofde absoluut niet in een leven na de dood.
Hij zei altijd "na de dood is er helemaal niets meer". Hij vond het allemaal flauwekul die z.g.n. berichten vanuit het dodenrijk!!

Marleen had tijdens zijn ziekbed met hem af gesproken dat hij na zijn dood niet mocht komen spoken in de zin van aan haar bed verschijnen als geest.
Hij mocht wel met de electriciteit spelen had ze gezegd, nou dat hebben we gemerkt!

Als eerste crashte onze vaste computer op zijn eigen computerkamer de dag na dat hij gestorven was; de computer is werkelijk helemaal "dood" doet helemaal niets meer.
Ten tweede knippert het lampje boven zijn bed steeds even als we het aandoen (nooit eerder gebeurd).
Bij Menno stonden de alle elektrische ramen van zijn auto wagenwijd open toen hij bij zijn wagen aankwam.
Gisteren werden Floor en hij gebeld door de meldkamer dat het alarm van hun huis was afgegaan (de achterdeur stond open).
Maar wat we gisterenavond meemaakten, slaat werkelijk alles!
Om half acht zou het condelancebezoek aanvangen. Marleen was net aan de uitvaartbegeleidster aan het vertellen over de bovenstaande feiten en dat ze dacht dat haar vader daar achter zat.
Ze was nog niet uitgesproken of de elektriciteit viel uit; we zaten meteen in het donker. Gelukkig hadden we wel al wat kaarsen aangestoken.
De hele straat was donker tot en met de lantaarn voor ons huis, de daarop volgende straatlantaarn brandde gewoon, dit kan toch geen toeval zijn?
Om half elf was de storing voorbij en knipten alle lichten weer aan.

Hoe dan ook, toeval of niet, het is wel bizar!

Zou je alle mensen via het blog willen bedanken voor alle bloemen kaarten en andere blijken van meeleven? Het is overweldigend en en een grote troost voor ons.

Groetjes Marian

Ton zijn kaart

klik met de muis voor een grotere afbeelding

Ton....in Memoriam

4 achterburen
Ad en Marjorien van S.
Aad en Anita
Albert en Dorothe van R.
Bas B.
Bram en Els S.
Bryant.
Carine.
Carla.
Carolyn A.
Cees T.
Chris en Peet W.
Coen en Willey.
Danique.
Dick en Ada de H.
Dick en Hannie van de V.
Dick en Marrie C.
Dick de V.
Dick van D.
Ditte A.
Esmee.
Frouk.
Gilbert en Wilma A.
Hans en Corry.
Hans en Riet B.
Heleen en Sjoerd.
Henk M.
Herman P.
Ineke van der L.
Irma van D.
Jack en Nelleke van R.
Jan en Riet P.
Jan B.
Jan en Anette van D.
Johan en Annelies.
Jonny K.
Klaas en Linda R.
Leo en Trijny.
Linda S.
Loek S.
Loes en Marleen.
Lou en Willy B.
Marcel M.
Marian.
Marja T.
Martijn en Renata B.
Michelle.
Michiel T.
Nathalie D.
Nico en Hilda.
Nicoline K.
Nienke.
Olaf.
Pete and Hanneke T.
Peter en Lyda H.
Petra R.
Piet en Anneke.
Queenie.
Remy en Ellen D.
Rene G.
Rianne.
Rob.
Ruud en Grietje B.
Sandra.
Sas.
Schie n.n.
Sylvia H.
Theo en Riet.
Tom en Agnes.
Werner en Anneke.S
Wim M.
Willem en Atie O.
Willem en Doreen S.
Wim en Nel V.
Yannick.
Zwieber het hondje.
.

Alsof het zo heeft moeten zijn, de vorige Blog pagina is exact de 100-ste die ik sedert ''De Vleugels Van Onze Vlucht'' voor Ton heb mogen schrijven.

Alle bovengenoemde vrienden van Ton hebben een of meerdere keren deze site bezocht. Ik hoop dat jullie computers en eigen kundigheden voldoende zijn geweest om alle pagina's met links, foto's, geluid en filmpjes te kunnen openen.

Hieronder staat de ultieme test; het is gemaakt door een Australisch bedrijf ''Medical and Science Media'' en vertolkt op de muziek van Grieg's Morgen Stemming uit Peer Gynt een soort bezinning van hoe het leven in de natuur met elkaar verbonden kan zijn......

Ton....zijn uitvaart

Donderdag 26 februari, Algemene Begraafplaats Uithoorn, om 14.45u (kwart voor drie)



Beste Bram,

Hoewel ik je telefonisch je al het een en ander heb verteld over Ton zijn overlijden, wil ik het ook wel graag op de blog kwijt.
Ton heeft zoals verteld donderdagavond extra Morfine en Dormicum toegediend gekregen en is nadat hij afscheid van ons had genomen, in een diepe slaap geraakt.
Vrijdagochtend om kwart voor zeven kwam de nachtverpleegkundige me wekken om te zeggen dat hij ging sterven.
Marleen en ik waren erbij, we hadden ieder een hand vast en na drie ademteugen overleed hij heel rustig.

Ik heb hem daarna gewassen en samen met de begrafenisondernemer aangekleed, gewoon in zijn vrijetijdsoutfit.
Hij ligt nu thuis opgebaard op het zelfde plekje in de kamer waar zijn bed stond.
De kinderen zijn er nu elke dag; wij zijn heel verdrietig maar aan de andere kant ook wel opgelucht dat zijn lijdensweg nu voorbij is.
Wij zijn van alles aan het regelen en zoals het er nu naar uitziet, is er a.s dinsdagavond gelegenheid om kort afscheid te nemen van Ton.
Omdat we heel veel mensen verwachten, wordt het een soort inloopavond van half acht tot negen uur.

Ik wil je alvast wat details doorgeven voor wat betreft de begrafenis van Ton.
Op donderdag 26 februari gaan we Ton naar zijn laatste rustplaats begeleiden.
De uitvaartplechtigheid begint 14.45 uur en zal plaatsvinden op de algemene begraafplaats in Uithoorn.
Na afloop kunnen we onder het genot van een drankje nog even napraten over Ton.

Tot zover de laatste berichtgeving.

Bram, ik wil je bij deze nogmaals bedanken voor het maken en bijhouden van het Blog.
We zijn er heel blij mee.

Liefs Marian

Ton...ter nagedachtenis

Makker,
Vanmorgen om tien voor zeven dus ben je voor altijd ingeslapen.....







Voor Ton..
echte vliegers sterven niet
zij verdwijnen slechts achter de horizon


Voor Ton...
elke vogel in de lucht
zal vliegen naar het blauw
wat jij al hebt verzucht
dat kwam toch nog gauw
al mijn vogels herinnerden aan jou


Voor Ton.
nu je dood bent
huil maar niet
je bent niet echt dood moet je weten
't is het lichaam dat je achterliet
want dood ben je pas
als ik je ben vergeten




Voor Marian....

Het is moeilijk te hopen voor een zieke,
van wie je weet hij redt het niet.
Je streelt zijn wangen, ziet zijn ogen,
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor het einde,
dat dan eindelijk voor hem kwam.
Omdat het niet alleen zijn leven
maar ook zijn lijden overnam.


Namens al je Fokker vrienden

De ''Missing Man Formation'' opnieuw voor jou gevlogen
(met dank aan ZKH-PB)

Ton in angstige pijn

Zonder verdere woorden

Hallo Bram,

Ton is stervende, hij is de laatste drie dagen heel hard achteruit gegaan.
Hij begon steeds meer pijn aan te geven en de benauwdheid nam ook steeds meer toe; daarnaast werd hij meer en meer angstig, bang voor het onbekende.

Afgelopen maandag zijn er twee pompjes bij hem aangebracht; een met Morfine om de pijn te bestrijden en de ander met een slaapmiddel om de onrust bij hem weg te nemen.

Vandaag zijn de doses verdubbeld, Ton is met zijn instemming ( dieper ) in slaap gebracht om het stervensproces comfortabeler voor hem te maken.
Wij, de kinderen en ik hebben al afscheid van hem genomen het was behoorlijk emotioneel.
Het hele proces kan wel een paar dagen in beslag nemen; als het goed is, zal hij langzaam wegglijden en vredig sterven.

Ik houd je op de hoogte.

Marian

Ton....maakt zachte landing

Kan je het je voorstellen...? Ton duidelijk getripped in de 7-de hemel van het outer space verkerend?. Nee dus, maar jullie slikken dan ook niet het sap van die klaproos bolletjes (neem ik aan).

Eigenlijk wel mooi zo dat je zonder die verwoestende Chemo's in je lijf nog zo vredig en rustig kunt dromen.

Het verhaal dat ie smorgensvroeg al om een biertje vraagt betekent dat ie toch weer terug op aarde moet zijn. Door zijn luchtgeveerde matras heeft ie beslist een zachte landing gemaakt.....Het aangehangen filmpje laat zien dat landen met dwarswind niet altijd even eenvoudig is!

Ton als gitaar leraar

Uit eerdere REACTIES op deze Blog begrijp ik dat Ton zich ook heeft beziggehouden met het geven van muzieklessen (gitaar, piano, keyboard?).

Ene Schie of Shie heeft zijn best gedaan wat reacties te plaatsen die ik in mijn onschuld onmiddellijk weer heb verwijderd omdat ik deze Blog geen speelplaats voor testjes vind.
Maar ik weet nu hoe of het zit en begrijp meteen dat ene Roxy als oud leerling van Ton heeft meegedaan aan de IDOLS talenten jacht.
Ik had het filmpje graag voor jullie geplaatst maar ik kon het niet vinden op YOU TUBE.

Volgens zeggen heeft Ton ongeveer 100 jaar geleden het nummer Country Roads van John Denver gespeeld. Dat is inderdaad een Gouwe Ouwe en daarvan kon ik heel wat versies op het WWW terugvinden.
Ik vind het heel aandoenlijk te zien hoe sommigen met hun webcam en gitaartje hun versie op het net weten te zetten. Er zitten gouden keeltjes bij maar ook heel veel waarvan het zonde is dat er zoveel Bytes aan zijn besteed.

De versie van de Gay Mixers met Ton en Marian moet helaas ook ontbreken maar misschien is die nog wel op de Populierenlaan archieven aanwezig.

Inmiddels vraag ik mij af of Fokker ons ooit in West Virginia heeft gebracht, maar ik weet zeker dat we het lied Take me Home vele malen luidkeels hebben mee gezongen als een of andere kroeg in de USA werd bezocht en the Misty Taste Of Moonshine was geproefd.....

Fairmont in West Virginia klinkt eigenlijk wel bekend?Ik zou zeggen zoek je FAVORITE uit onderstaande links en bedenk dan dat John Denver ook al bij een fatal aircrash is omgekomen.....

Ton in de ruimte van het WWW

Als Ton en ik elkaar een tijd niet hadden gesproken dan bestond onze begroeting meestal uit....Bram, Hoe is tie?, waarop ik dan antwoordde...Haah die Bos, prima jongen.

Door die herinnering besloot ik op het wereld wijde internet eens te gaan zoeken naar Ton Bosman, nou die zijn er dus: 120.000 hits in 0.42 sec. Maar of onze Ton er nu bij de LinkedIn en Plaxo's tussen zit weet ik eigenlijk niet.

Je zit met dat geGoogle snel op een zij-spoor, en ik vond wat filmpjes die waren opgedragen aan Maren Bosman met muziek van een zekere Stef Bos.

Ik heb geen CD-tjes, LP's o.i.d van Stef Bos in mijn bezit maar zijn repertoire is soms heel toepasselijk.

Ik zet een Video clip DE RUIMTEVAARDER gemaakt door Hugo Pereira voor jullie hier onder neer omdat ik denk dat het goed past bij Ton (Niet Links en Niet Rechts)

Ik ben de ruimtevaarder
Ik zweef alleen door het heelal
Ik zie de aarde in de verte
Ik weet niet of ik vlieg of val

Ik ben voorbij de maan gevaren
Ver voorbij de zwaartekracht
Nu dans ik hier tussen de sterren
Ergens tussen dag en nacht

De verbinding is verbroken
En het keerpunt is voorbij
Zo dans ik verder van de aarde
Tot het einde van mijn dagen
Tot ik in het niets verdwijn

Ik ben de ruimtevaarder
Ik volg een koers die ik niet ken
Ik heb het recht om te verdwalen
Zo kan ik worden wie ik ben

Onze wegen zullen kruisen
Ergens ooit wie weet misschien
Want het licht heeft zoveel kleuren
Er kan zoveel gebeuren
En er is zoveel te zien

Ik heb mezelf losgelaten
En het keerpunt is voorbij
Zo dans ik verder van de aarde
Tot het einde van mijn dagen
Tot ik in het niets verdwijn

Ik geef me over aan de ruimte
Geef me over aan de tijd
Ik heb mijn stad en land verlaten
Ik zocht de relativiteit
Ik ken de uitgedoofde sterren
Ik ken de snelheid van het licht
En ook al is het te verklaren
Hier hebben woorden
Weinig waarde
Hier hebben woorden
Geen gewicht

Ton wil een biertje.......

Hoi Bram,

Ton heeft er weer een (verdovend) middel bij.

Hij was de laatste twee dagen onrustig, kreeg weer last van benauwdheid en lag veel te piekeren.
Het leek zo goed te gaan met de Morfine, de eerste dagen was hij ontspannen maar sinds afgelopen zaterdag is hij hyper !

Dat uitte zich van: het bed uit willen, 's nachts niet kunnen/willen slapen tot het verzoek om een biertje om half tien ' s morgens.

Vanmorgen was hij min of meer in paniek, hij dacht dat hij ging sterven en was erg angstig.
De huisarts is gekomen en heeft nu Dormicum afgesproken, dat is een slaapmiddel dat ook gebruikt wordt bij kleine operaties zoals tonsillen verwijderen bij kinderen.

Het is een soort roesje, Ton krijgt dit middel nu 3 x daags voorgeschreven en het kan gelijktijdig toegediend worden met de Morfine.
Hij heeft het al eenmaal gekregen en hij heeft er de hele middag op geslapen, gelukkig is goed aanspreekbaar als hij wakker is.

Verder heeft hij vandaag een Anti-decubitusmatras gekregen om doorliggen te voorkomen.
Dat is een matras dat regelmatig de druk verplaatst door middel van lucht kussentjes die een soort golvende beweging maken.

Het was al met al een enerverende dag vandaag.
Wordt vervolgd

Ton en de ''Dust''

Ton is er ook geweest in de grootste kattenbak van de USA, Arizona. Er zijn weliswaar een paar steden uit de grond gestampt zoals Tucson en Phoenix maar de rest is brandend zand gebleven dat door de wind als stof wordt voortgeblazen....

Ze noemen het geloof ik Angels Dust, maar dat kan ook het stofje zijn dat Ton deze dagen zo lekker rustig maakt.

Ik herinner mij als kind een spreuk te hebben gelezen op een hek in de buurt van de Ripperda kazerne; er stond zoiets als uit stof zijt gij gekomen en als stof zult gij heen gaan om als stof te wederkeren...ik begreep dat nooit zo goed en dacht dat het iets met die militaire zandhazen te maken moest hebben.

Dit verhaal over stof krijgt vorm als jullie goed luisteren naar deze prachtige versies van DUST IN THE WIND die ik op het Internet heb gevonden.

Deze woorden zijn op dit moment heel treffend voor Ton:

Now, don't hang on
nothing last forever
but the earth and sky
it slips away

And all your money
won't another minute buy








"Dust in the Wind" (Kansas)

I close my eyes
only for a moment
and the moment's gone
all my dreams
pass before my eyes a curiosity
dust in the wind
all we are is dust in the wind

Same old song
just a drop of water
in the endless sea
all we do
crumbles to the ground
though we refuse to see
dust in the wind
all we are is dust in the wind

Now, don't hang on
nothing last forever
but the earth and sky
it slips away

And all your money
won't another minute buy

Dust in the wind
all we are is dust in the wind
dust in the wind
everything is dust in the wind

Ton is High....

Het lijkt er op dat de Papavers mee helpen in de kwaliteit van het bestaan van Ton en zelfs bewustzijn verwijdend blijken te werken. Tja, die ouwe Chinezen weten wel wat goed voor een mens kan zijn.
Ik ga nog even wat klaproossoorten opzoeken:


Goedemiddag Bram,

Ton doet het goed op de Morfine, hij is pijnvrij en tegen alle verwachtingen in, redelijk helder.
Hij kan de gesprekken nog redelijk volgen en zelfs nog meepraten als er bezoek is.
Nu hij geen anti- epileptische medicijnen meer hoeft te nemen, is hij lang zo suf niet meer als voorheen.

We merken dat hij nu meer ontspannen is, dat onrustige is over en zelfs de humor komt af en toe terug.
Soms is hij aan het "trippen" (zoals het Pim het noemt) dan ziet hij dingen die er niet zijn, maar zelfs daar ziet hij achteraf de humor nog wel van in.

Al met al hopen we dat op deze manier de laatste loodjes niet te zwaar voor hem zullen zijn.

Dat was het weer voor vandaag.

Groetjes Marian

Ton krijgt extra C17H19NO3

(C17H19NO3)?? jazeker en het is opgebouwd uit: (5α,6α)-Didehydro-4,5-epoxy-17-methylmorfinan-3,6-diol en ziet er zo uit:




Na wat gegoochel met de C, H en O verbindingen krijg je de stof waar sommigen een moord voor willen begaan:
Heroïne (C21H23NO5 diacetylmorfine)




Met de ontdekking van morfine waren de mogelijkheden van de papaverplant echter nog steeds niet uitgeput.
In 1897 ontdekken Felix Hoffmann en Heinrich Dreser van de firma Friedrich Bayer & Co door een chemische bewerking van morfine een stofje dat een gewelddadig lichamelijk effect heeft.




Vanwege het heroïsche gevoel dat de stof teweegbrengt, noemt Dreser het heroin. Bayer brengt het al snel als zeer effectief middel tegen hoesten, pijn in de borst, longontsteking en bronchitis op de markt.
Bayer doet in meer dan twintig landen goede zaken met het heroïnedrankje. Het is immers een tijd waarin penicilline nog niet ontdekt is en longontsteking en tuberculose de belangrijkste doodsoorzaken zijn.

Tussen 1898 en 1905 worden maar liefst 180 klinische studies gedaan naar heroïne en krijgen zo’n 10.000 patiënten het middel toegediend. Er verschijnen in die periode bovendien 11 proefschriften over het onderwerp, die een overwegend positief oordeel vellen over het middel.

Pas als steeds meer artsen berichten dat patiënten wel erg grote hoeveelheden van het hoestmiddeltje tot zich nemen, krijgt Bayer oog voor het nadeel van heroïne, namelijk dat je er zwaar verslaafd aan raakt.

In 1913 stopt Bayer de productie en stort zich op de verkoop van een andere pijnstiller: aspirine.




Ton heeft er geen idee meer van dat hij deze pijnstiller krijgt toegediend en verkeert bijna voortdurend in Morpheus armen.

Ik weet dit keer geen analogie te vinden met onze vliegwereld of de elektronica en geef jullie nu uitsluitend de oorsprong van de Morfine aan waaruit moge blijken dat Ton het best gebaat is in de armen van God Morpheus om te dromen van zijn GELIEFDE en HELDEN:

Morpheus (De vormgevende) is één van de Griekse goden van de dromen. Zijn vader Hypnos is de god van de slaap. Morpheus kon de vorm aannemen van elk mens en verscheen in je dromen als je geliefde.

Zijn broers waren Icelus, Phobetor en Phantasos. Waar zijn broers respectievelijk realistische, angstige en fantastische dromen gaven, zorgde Morpheus speciaal voor de dromen van helden en koningen. Daarom wordt Morpheus vaak, zijn broers negerend, 'de Griekse God van de Droom genoemd'. Morpheus woonde in een donkere grot, versierd met klaprozen.




Goedemiddag Bram,

Zojuist is de huisarts geweest, ze heeft de dosis Morfine verhoogd en de toedieningsvorm veranderd.
Ton gaat nu injecties krijgen om de vier uur en ze gaat kijken of dat via een vast naaldje gegeven kan worden.
Met zetpillen loop je achter de feiten aan, als Ton pijn aangeeft, ben je eigenlijk al te laat met de pijnstilling.

Op deze manier bouw je een spiegel op in het bloed (zoals dat heet) Ton zal dan nog wel verder van de wereld afraken, maar dat is niet te vermijden.
Hij zal op den duur van ons wegglijden, het is sowieso al een wonder dat hij er nog is, zijn hart is sterk en zo ook z'n wilskracht.

Wordt vervolgd.

Groetjes Marian

Ton en zijn Vital Signs

Soms weet je niet wat je ziet als je op een Intensive Care Unit (ICU) van een ziekenhuis komt kijken.

De patiënt is dan aangesloten aan allerlei apparatuur om zijn zgn. ''Vital Signs'' op te pikken en zijn conditie in de gaten te houden.

Op onze Radio Hobby Club doen wij dat ook, het zieke apparaat wordt aan de oscilloscope gehangen om te zien of het ding nog teken van leven vertoont....





Het jargon dat door de HH Medici wordt gebruikt wijkt wel wat af van datgene wat wij op onze Club hanteren maar er zijn toch wel wat overeenkomsten te ontdekken tussen het Diagnosticeren, Amputeren, Reanimeren, Transplanteren, Coaguleren en Dialyse dat door ons eenvoudig Foutzoeken, Verwijderen, Repareren, Vervangen, Solderen en Doorspoelen wordt genoemd.

Waar de medische wereld het heeft over MEDICATIE noemen wij dit simpelweg Reiniging en Smeermiddelen.....en wat te denken van de Medische By-Pass wat bij ons eenvoudig Jumper of Draadbruggetje wordt genoemd.

Tja en dan te bedenken dat zaken als het maken van een ECG (hartfilmpje) of EEG (hersenactiviteitfilmpje) zonder de hulp van elektronica, die instaat is om heel kleine spanninkjes en stroompjes te versterken, gewoon onmogelijk zou zijn geweest....




Het maken van een (pret)Echo is mogelijk geworden doordat de SONAR technologie hiervoor gebruikt kon worden, zonder de beheersing van de elektronenstromen zouden al die mooie scans en x-ray plaatjes door onze doctoren NIET gemaakt kunnen worden.

Echoscopie van Prenatal

Sonar beeld 2 gezonken schepen

Zijn er dan geen verschillen meer? jawel, de medici dragen een witte jas en verdienen een vermogen, maar net zo als bij de pulsjes van ons SMPS voedingsapparaat staat alles stil als die pulsjes er niet zijn.
Wij zeggen dan: .....het ding is dood!

Ton en zijn lijdensweg

Goedemorgen Bram,

Ton gaat steeds verder achteruit, hij eet nu al dagen niet meer, en drinken moet ik hem echt aanbieden want dorst geeft hij niet meer aan.
Verder gaat hij steeds meer pijn krijgen, ik geef hem beurtelings Paracetamol/codeïne en Morfinezetpillen, maar dat helpt steeds minder om de pijn te verlichten.

Vandaag komt de huisarts weer, ik zal haar vragen of de dosis Morfine via de pleisters opnieuw verhoogd mag worden.
Het is zo'n naar gezicht hem zo te zien lijden, hij klaagt vooral over pijn in z'n rug, wij de kinderen en ik helpen hem dan een andere houding aan te nemen.
Want hij kan zich niet meer zelfstandig op zijn zij draaien, hij heeft er de energie niet meer voor.

Hij is totaal afhankelijk geworden en dat vindt ie verschrikkelijk, verder is hij van tijd tot tijd in de war en onrustig.
Wij hopen dat het niet meer zo lang zal duren: dit is zo'n lijdensweg!

OK dit was het weer voor vandaag.

Groetjes Marian

Ton en Major Ton

Weten jullie nog van die series Galactica, Starwars etc?
Ze maakten reizen naar verre planeten onze zonnestelsels voorbij. Ik vond die oneindigheid altijd maar moeilijk te vatten en was geobsedeerd door de radiocommunicatie die met de snelheid van het licht toch minuten lang onderweg leek te zijn.

Misschien zullen we het ooit nog eens terughoren.... Major Ton to Ground Control....

Ground control to Major Ton:
Your circuit's dead, there's something wong.
Can you hear me Major Ton?
Can you hear me Major Ton?
Can you hear me Major Ton? Can you ...

Here am I floating round my tin can, far above the moon
Planet Earth is blue and there's nothing I can do




Dichter bij huis vond ik dit lied van Clouseau, het ene coupletje heb ik er even uit gehaald omdat die woorden op dit moment zo toepasselijk lijken te zijn.

Ik hoop dat Marian er kracht uit kan putten.......


Slaap zacht, je hebt het verdiend
Je vocht tot aan je laatste zucht
En ga, ga nu m'n vriend
En droom voor eeuwig opgelucht

Ton is niet meer bereikbaar

De laatste dagen (of zullen het nog slechts uren zijn?) voor Ton vormen een zware belasting voor zijn Florence Nightingale.
Haar verzuchting dat dit zo geen leven is lijkt maar al te waar.
Deze keer dus geen berichten aan of over Ton maar al mijn support en medeleven gaan nu uit naar Marian.

Volhouden meid en op de been blijven......


kanker
het doet zo veel pijn
om jou te zien lijden
kan het niet over zijn?






Hoi Bram,

Ton is er nog steeds maar de kwaliteit van leven wordt steeds minder.
Gisteren was de waarnemend huisarts hier ( onze eigen huisarts is afgelopen maandag aan zijn hart geopereerd ), zij heeft de dosis Morfine opnieuw verhoogd.
Dat helpt goed tegen de pijn maar heeft als nadeel dat hij er nogal warrig van wordt en van tijd tot tijd onrustig, hij wil dan bijvoorbeeld zijn bed uit en probeert zijn benen over de rand te zwaaien.
Dat is wel zorgwekkend, ik durf amper bij hem weg en elke nacht ga ik slapen met het idee dat hij misschien wel in die nacht gaat overlijden.
Ik slaap dus niet echt goed, ondanks dat er nachtzorg is.


En zo gaat het dus, we leven met de dag en staan versteld dat hij het zolang volhoudt.
Hij eet niets meer en drinkt af en toe een beetje water dat is alles.

Hij herkent ons nog wel, maar als hij ons wat wil vertellen, gaat dat heel moeizaam, hij komt niet uit zijn woorden en halverwege weet hij niet meer wat hij zeggen wilde.
Zo triest en zo mensonterend!.

Ik hoop eerlijk gezegd dat het snel afgelopen is voor hem, dit is geen leven zo!

Dit waren weer de laatste berichten, ik houd je op de hoogte,

Lieve groet Marian

Ton en de Kids

Tja, in al mijn beschouwingen over de herinneringen aan Ton in onze vliegwereld bij Fokker is dit een wat vreemde titel.

Maar hij is toch op zijn plaats als je weet dat deze Blog ook gelezen wordt door veel jonge kinderen.(die zijn namelijk veel handiger om alle filmpjes en gelinkte plaatjes te ontdekken)

De ziekte van Ton is in onze moderne wereld helaas uitgegroeid tot volksvijand nummer(1) met jaarlijks meer dan 80.000 nieuwe ziektegevallen en kost nog altijd jaarlijks aan ruim 34.000 nederlanders het leven.

Verschrikkelijk veel leed ontstaat dan vooral als er kinderen bij betrokken zijn.
Het lijkt mij soms dat onze Belgische buren net iets verder zijn met de bestrijding van deze ziekte en mogelijk zelfs ook wat meer betrokkenheid vertonen voor die schrijnende ziekte gevallen van (kleine)kinderen.

Ik kwam onlangs terecht op een Website van de Belgische Luchtmacht en kwam onder de indruk van de initiatieven die de jongens en meisjes uit de Aviation hebben ontplooid voor de ondersteuning van het Kinder Kanker Fonds.

Een 3-tal mascottes t.w TWEETY, TYGETJE en MACE vliegen op de meest vreemde manieren de gehele wereld rond en al hun avonturen worden keurig in hun eigen logboek bijgehouden. De poppetjes worden later verkocht en de opbrengsten komen tengoede aan het Kinder Kanker Fonds.





Tja, je kunt natuurlijk ook gewoon voetbalplaatjes sparen bij Albert Hein, maar ik weet zeker dat Ton dit samen met Teun zou zijn gaan onderzoeken.

Ik had zelf nog wel wat moeite om alle links te vinden, maar onze meelezende kids komen er wel uit.....

Kom eens kijken op IFFC (I Fly For Charity) of HIER of klik HIER

Ondertussen loopt de actie ten bate van het Kinderkankerfonds verder, en reizen de drie piloten verder rond de wereld, een kort verslag:

Generaal Tweety maakte enkele reizen samen met Commander Convent "Dicky" met een A-319 en A-330 van Brussels Airlines, ze gingen op verschillende vluchten naar onder andere Tel-Aviv Boedapest, Moskou en Turkije.
Tussen Kerst en Nieuwjaar is ze naar New York geweest om later op vakantie te gaan naar Dakar. Het nieuwe jaar heeft ze ingezet met een vlucht naar Santiago in Chili met Air France en piloot Commander Roger Uyterhaegen.

Ondertussen heeft ze de Airtraffic tower van Brussels airport bezocht en een certificaat van airtraffic-controller behaald.
Ze bezocht in New-York het vliegdekschip USS Intrepid CVS-11.

Ton en de Mus

Na al die verhalen over de roofvogels nu iets over het meest bekende vogeltje de Mus.
Heet Ton iets met Mussen? Jazeker als je ooit bij een vliegtuigfabriek als Fokker hebt gewerkt dan heb je ook iets met de Mus.

Ik herinner mij onze oude kantine (de vreetschuur) met lange houten tafels en banken waar de ''overalls'' moesten zitten. (De beambten hadden toen nog hun eigen plek met tafeltje en stoeltje of zelfs de aparte Stafkantine).
De mussen hadden hier vrijspel en fladderden vrolijk rond, waarschijnlijk zaten er ook nog vele knaagdieren maar die zag je overdag niet.

Dan was er nog onze Bedrijfsleider van het EBS/VSI genaamd Peter Mus, hij heeft het nooit gemaakt tot Mr Sparrow alhoewel onder zijn leiding wij ook werkten aan de systemen van de Sparrow Missiles. Het was alweer Raytheon waarmee wij een programma uitvoerden genaamd ''Sea Sparrow''. Ik geloof niet dat er een vogelsoort ''Zee-Mussen'' bestaat maar de toevoeging Sea had hier een andere reden.




Reeds in de jaren ''50 was er een air-to-air missile ontwikkeld met de naam Sparrow. Het ding was zijn tijd ver vooruit en was als AIM-7 de eerste radar geleide medium range missile voor vele luchtmachten. Werkzaam op de vliegbasis Twenthe bij het B&E squadron hebben Ton en ik hier ook nog onze handen aan vuil gemaakt.......




Bij de marine werd later de AIM-7 variant de RIM-7 als Sea Sparrow Surface-to-Air missile ingebruik genomen. Een succes systeem dat door talloze modificaties nu nog steeds wordt gebruikt in meer dan 40 landen. Nou daar hebben we bij Fokker op het VSI en FSP ook jarenlang aan mogen knutselen.




Waarom er voor dit systeem de naam Sparrow is gekozen is mij nu nog niet duidelijk omdat dit vogeltje nauwelijks over indrukwekkende vliegeigenschappen beschikt. Een naam als Sparrow-Hawk (Sperwer) zou meer indruk hebben gemaakt.

Ik denk echter dat Ton momenteel liever droomt en luistert naar de musjes in zijn tuin......