Tja, als jullie het verhaal van Marian hieronder hebben gelezen en altijd dachten dat Techneuten inderdaad veelal heel nuchtere mensen zijn die weinig op hebben met het hiernamaals, spiritualisme, of bovennatuurlijke onverklaarbare verschijnselen dan zijn daar dus nu al vraagtekens bij te plaatsen.
Voor alle Bosmannnetjes en vrouwtjes; jullie moeten goed onthouden dat Electronici altijd zullen blijven proberen dingen weer aan de praat te krijgen. Ton was daar een uitstekend voorbeeld van, ik heb hem op onze club uren bezig gezien met een houten lolly-stokje om een onwillige TV tot leven te wekken.....
De Vital Signs die jullie gisteren hebben opgepikt komen beslist van onder die bloemenzee vandaan, de eenvoudigste en oudste manier van communiceren is altijd al het zgn Morse schrift geweest. Ton heeft door het laten flikkeren van de lampjes jullie iets willen laten weten....De eenmalige AAN/UIT van lantaarnpalen, autoramen etc. moet je zien als het ATTENTIE signaal waarna zijn boodschap volgt.
Marian, ik hoop dat je bij het opbaren van Ton er aan hebt gedacht een zgn. Spanningszoeker/Schroevendraaier in zijn binnen zak te stoppen, het zal hem helpen contact met je te blijven maken. (Wij hebben destijds mijn vader een duimstok meegegeven, waardoor hij voor mij nog altijd instaat is op afstand adviezen te geven)
Als je meent weer een signaal van Ton te hebben opgepikt antwoord dan met het knipperen van een lichtschakelaar in de buurt in het ritme KORT-LANG-KORT (.-.) dat is de letter R = ''Roger'' van het Morsealfabet en is het signaal dat je zijn bericht begrepen hebt.
Let ook goed op het verschijnen van ''88'' of twee ACHTEN, de radioamateurs gebruiken dat voor Love and Kisses, let er maar eens op in huisnummers, telefoon nummers, boekpagina, je bloeddruk, je km standen etc.
Voor morgenmiddag denk ik dat we allemaal zullen voelen wat voor bijzonder mens Ton is geweest.....
Lieve Bram,
De tekst is zo treffend " Ton's laatste vlucht ".
Het is nog steeds druk en hectisch hier, veel bezoek tussendoor en er worden constant bloemen bezorgd.
Ton is omringd door bloemen; ligt letterlijk in een bloemenzee.
Mijn gevoelens varieren van paniek tot onwerkelijkheid en verdriet, gelukkig heb ik steeds een van de kinderen om me heen.
Ik leef met de dag, wil en kan nog niet denken aan een toekomst zonder Ton.
Tegelijkertijd moet ik aan de nabestaanden denken van de slachtoffers van de vliegtuigcrash, zij hebben helemaal geen afscheid kunnen nemen van hun geliefden!
Hoe bizar: een crash op Schiphol en Ton, die uit de vliegtuigwereld komt, wordt morgen begraven.
Hij heeft trouwens al heel wat "tekens" gegeven vanuit de andere wereld, De altijd zo nuchtere Ton geloofde absoluut niet in een leven na de dood.
Hij zei altijd "na de dood is er helemaal niets meer". Hij vond het allemaal flauwekul die z.g.n. berichten vanuit het dodenrijk!!
Marleen had tijdens zijn ziekbed met hem af gesproken dat hij na zijn dood niet mocht komen spoken in de zin van aan haar bed verschijnen als geest.
Hij mocht wel met de electriciteit spelen had ze gezegd, nou dat hebben we gemerkt!
Als eerste crashte onze vaste computer op zijn eigen computerkamer de dag na dat hij gestorven was; de computer is werkelijk helemaal "dood" doet helemaal niets meer.
Ten tweede knippert het lampje boven zijn bed steeds even als we het aandoen (nooit eerder gebeurd).
Bij Menno stonden de alle elektrische ramen van zijn auto wagenwijd open toen hij bij zijn wagen aankwam.
Gisteren werden Floor en hij gebeld door de meldkamer dat het alarm van hun huis was afgegaan (de achterdeur stond open).
Maar wat we gisterenavond meemaakten, slaat werkelijk alles!
Om half acht zou het condelancebezoek aanvangen. Marleen was net aan de uitvaartbegeleidster aan het vertellen over de bovenstaande feiten en dat ze dacht dat haar vader daar achter zat.
Ze was nog niet uitgesproken of de elektriciteit viel uit; we zaten meteen in het donker. Gelukkig hadden we wel al wat kaarsen aangestoken.
De hele straat was donker tot en met de lantaarn voor ons huis, de daarop volgende straatlantaarn brandde gewoon, dit kan toch geen toeval zijn?
Om half elf was de storing voorbij en knipten alle lichten weer aan.
Hoe dan ook, toeval of niet, het is wel bizar!
Zou je alle mensen via het blog willen bedanken voor alle bloemen kaarten en andere blijken van meeleven? Het is overweldigend en en een grote troost voor ons.
Groetjes Marian
Lieve Marian,
BeantwoordenVerwijderenWilde je toch graag laten weten dat Ton zijn begrafenis erg mooi en vol liefde was. Wat moet het Ton goed gedaan hebben dat er zoveel familie en vrienden waren om hem naar zijn laatste rustplaats te begeleiden.
Maar ik wilde ook graag op je berichtje aan Bram reageren.
Over Toeval en Bizar gesproken:
Mijn verhaaltje moet ik dan ook maar even aan je kwijt:
Dondermiddag heb ik op de bloglog gekeken hoe het met Ton was. Er was verder geen nieuws. Ik heb de sight van Ton afgesloten, maar voelde mij niet zo prettig. Eigenlijk een beetje rusteloos. Ben naar mijn baas gegaan en heb hem gevraagd of ik de middag vrij mocht nemen.
Op de trein naar huis, besloot ik dat ik je vrijdag zou bellen om te vragen of ik in het weekend nog langs mocht komen. Ik besloot toen dat ik dan eerst een lekker fles Rosé voor je ging kopen zodat je voor het weekend toch nog iets lekkers te drinken terwijl je bij Ton zat.
Vrijdag ochtend ben ik naar de Supermarkt gegaan om boodschappen te doen en voor jou een fles Rosé te kopen. Er stonden zoveel verschillende flessen Rosé in het rek, dat ik ben weggelopen en dacht: “Misschien stelt Marian het toch niet op prijs als ik een fles Rosé voor haar koop”. Even later ben ik weer naar het rek teruggelopen maar had nog steeds mijn twijfels.
Toen ik even later bij de kassa stond, besloot ik toch maar weer terug te gaan om die fles Rosé voor je te gaan halen. Ik keek op het etiket en zag dat er “Cabernet Merlot Rosé” op stond.
Aangezien ik zelf van een Merlot houd, besloot ik die fles voor jou te kopen.
Thuisgekomen heb ik die fles op het aanrecht gezet en heb jou later gebeld of ik nog langs mocht komen. Je vertelde mij dat Ton die vrijdagmorgen was overleden.
Ik hoefde dus niet meer naar Amstelveen om Ton te zien en jou die fles Rosé te geven.
Toen ik naar mijn aanrecht liep de fles Rosé in de kast te zetten , viel mijn blik plotseling op het etiket.
Er stond op “Qué Mas”, hetgeen wil zeggen “Wat Nog Meer” of anders gezegd “Het is genoeg zo”.
Zonder dat ik het die vrijdagochtend in de supermarkt in de gaten heb gehad, ben ik door Ton naar dat rek teruggestuurd om die fles voor je te halen. Want wie koopt nu een fles Rosé met zo’n tekst op het etiket. Dit is geen toeval. Ik weet nu zeker dat ik door Ton naar dat rek teruggestuurd ben. Alleen ik had zijn boodschap niet in de gaten totdat ik je belde en die fles in de kast wilde zetten.
Dit is toch wel echt bizar.
Ik zal dan ook zorgen dat namens jouw BOS deze fles Rosé bij jou terecht komt en dat je deze met plezier mag opdrinken en dat je op de goede tijden mag terugblikken die jullie samen hebben gehad.
Marian, tot gauw.
Liefs,
Willey van Orsouw
Marja Talsma schreef mij nog het volgende:
BeantwoordenVerwijderenDe bijzondere ervaringen waar Marian melding van maakte op de weblog (zoals lichten die uitvielen ) herken ik ook , vlak na het overlijden van Arnold .
In een week tijd sneuvelden er wel 10 lampen door het hele huis , ik kan mij niet herinneren dat het ooit eerder in mijn leven is voorgekomen.
Ik voelde het ook als een teken van Arnold (misschien gek maar ik voelde het zo).