Ton zijn Trouwring (2)

Marian heeft mij dit berichtje gestuurd

Lieve Bram,


Weer zo’n prachtig stukje van jouw hand wat me weer tot tranen toe ontroerde.

Wat een mooi gedicht heb je erbij gezet; ik weet niet hoe je aan zulke juweeltjes komt, maar het doet me heel goed.


Ik dacht ik zal onze trouwringen zoals ze in elkaar vallen, fotograferen voor op het blog.

Maar dat lukte gewoon niet, de foto laat alleen maar een wit vlak zien op welke ondergrond ze ook leg, zelfs om mijn hals “ pakt” de foto niet.

Is dat niet bizar? Zou Bos daar ook weer achter zitten????



Ton heeft zover ik het heb begrepen zijn trouwring nooit afgedaan tijdens zijn werk.

De reden was eenvoudig te verklaren, hij kreeg de ring bijna niet af omdat zijn vinger te dik was geworden.

Wat een contrast toen hij ziek werd, binnen de kortst mogelijke tijd was zijn ring veel en veel te wijd geworden en verloor hij hem regelmatig, zelfs toen hij hem om zijn middelvinger droeg….


OK Bram dat was het weer, ik ga me omkleden om te gaan werken (twee nachten nu)


Lieve groet, Marian

Ton en zijn trouwring

Een Electronicus zijn is een mooi vak, je houdt je bezig met voor velen onbegrepen zaken. Het heeft wel iets van magie: uit een warboel van draadjes en componenten kan zomaar beeld of geluid worden verkregen.

Ik herinner mij de instructies in militaire dienst waar wij als electronici ''vonkentrekkers'' werden genoemd. Om elektrocutie te voorkomen was het voorschrift altijd een (1) hand in de zak als je met een testprobe een onwillig apparaat te lijf ging. Terwijl de collegae mechanici zich moesten zorgen maken over hun lange haren dat die niet door een ronddraaiend iets zouden worden gegrepen, gold voor de elektrotechnici ''trouwringen af'' omdat die tot ernstige brandwonden aan de vinger konden leiden bij het werken in spanningvoerende schakelingen of bij blootstelling aan straling of sterke magneetvelden.

Uiteraard werd dit voorschrift verschillend geïnterpreteerd, de ene vergat zijn ring af te doen en de ander vergat zijn ring weer om te doen. In het eerste geval werd je gestraft door de toezichthouder en in het tweede geval door het thuisfront.

Je hebt dan nu ook verschillende soorten trouwringen, de ene is nog net zo mooi als toen ie uit het doosje van de juwelier kwam en de andere vertoont allerlei gebruikssporen. Een bekend verschijnsel is ook dat de ring uiteindelijk niet meer om de oorspronkelijke vinger blijkt te passen.

Waarom dit verhaal?, nou omdat Marian mij een stukje heeft geschreven wat er met de ring van Ton is gebeurd, of eigenlijk wat of er met de ring die zij aan Ton heeft gegeven is gebeurd.

Over ringen in nalatenschappen valt denk ik heel wat te ontdekken, soms snel te gelde gemaakt, soms gewoon meegegeven naar het hiernamaals, maar soms tot een nieuw sierraad verwerkt.

Ik vond op het WWW een mooie advertentie die ik maar onvertaald heb gelaten, het bijbehorende gedicht vind ik ook al zo passend gekozen.........



The loss of a loved one leaves an indelible mark on our hearts. This ring holder necklace is designed to wear as a remembrance of a loved one. The teardrop shaped hole in the pendant is a tribute to the one who went before us. This item is packaged in a fabric box featuring the Reunion Heart Poem, which encourages the recipient with the promise of eternal life together.

Since Heaven has become your home
I sometimes feel I'm so alone;
and though we now are far apart
you hold a big piece of my heart.

I never knew how much I'd grieve
when it was time for you to leave,
or just how much my heart would ache
from that one fragment you would take.

God let this tiny hole remain
reminding me we'll meet again,
and one day all the pain will cease
when He restores this missing piece



Hoi Bram,

Wat een leuk stukje over de “””Klavieren””” ja Ton had inderdaad behoorlijk grote klavieren.
Dat zie je wel aan zijn trouwring, de mijne past er precies in.
Ik heb beide ringen aan een kettinkje om mijn hals hangen juist ook omdat ze zo mooi in elkaar passen.
Precies zoals wij bij elkaar pasten….

Wat vervelend dat je de piano niet gerepareerd krijgt, Ton heeft het inderdaad over een mainboard gehad dat zou dan een ander keyboard moeten zijn die erop aan gesloten zou moeten worden?
Weet je? Op zulke momenten denk ik, “Er zou een lijntje naar het hiernamaals moeten bestaan, even bellen met Bos om tekst en uitleg te vragen”….

Helaas kan dat niet; afgelopen zaterdag kreeg ik een nieuw Ziggokastje je weet wel de andere decoder was defect en had ik retour gestuurd.
Ik dacht het zelf te kunnen aansluiten, er zat een CD- rom bij met de gebruiksaanwijzing ,”Kat in ’t bakkie” zou je zeggen nou mooi niet!
De hele cd – rom doet het niet, of ik doe iets verkeerd.

Enfin morgen komt Pim dan moet hij er maar weer even naar kijken, ja op zo’n moment mis ik mijn techneut ook verschrikkelijk.

Ok Bram dat was het weer, ik stop ermee.
Want het werk wacht (twee nachten) en het volgend weekend ook twee nachten.

Groetjes, Marian

Ton zijn Klavier

Na de periode met het onvervoerbare Hammond orgel, de eveneens onvervoerbare akoestische grand piano, accordeon en talloze keybordjes, kocht Ton een DIGITALE piano.
Met enige moeite kon het onderstel er van af en dan was het ding vervoerbaar in de kofferbak.

Wat kan een Digitale piano allemaal?, helemaal niks als je zoals ik niet weet hoe of het moet, maar voor de liefhebber hier onder even de specs:

Fabrikaat TECHNICS model SX-PR270

Key: 88 keys, Dynamic Action
Key cover: sliding plastic
Touch sense: 5 (light2, light1, normal, heavy1, heavy2)
Polyphony: 32 max
Sounds: 40 total, 6 piano (grand, upright, rock 1 & 2, E piano 1 & 2), harpsichord, 5 guitar, vibraphone, glocken, banjo, harp, 6 brass, 2 sax, clarinet, accordian, flute, oboe, 2 organ, 2 strings, 2 synth, 6 bass
Pedal: 3 (sustain, sostenuto, soft)
Dig. Effects: yes, effect varies depending on the selected sound
Dig. Reverb: 3 (room, stage, hall)
Brilliance: one setting
Transpose: +/- half an octave
Sequencer: 8 tracks, 7400 notes total
MIDI: yes
Mode set: piano tuning, sostenuto, minimum range
Others: 2 headphone jacks, line out, aux in, midi (in out thru)
Misc: rhythm (60 styles), auto accomp (3 modes, 150 styles) metronome, panel memory (6 settings), keyboard percussion, 16x2 LCD display, floppydisk drive
Exterior: Simulated wood grain
Output: 50W x 2
Speakers: 16cm x 2, 6.5cm x 2, 2 monitor speakers
Dimensions: 143.3 x 101.7 x 59.3 cm
Net weight: 73 kg

Kortom een heel orkest voor in de huiskamer, Ton heeft het ding wel eens meegesjouwd naar onze Hobby Club omdat er iets met de versterker aan de hand was. De Maestro heeft ons een demonstratie gegeven die klonk als een klok.....

Later is ie op de Populierenlaan naar de zolder verhuisd omdat er helemaal geen geluid meer uitkwam. Ton heeft er nog de Technics Docter bijgehaald maar die wist te vertellen dat er voor dit model geen onderdelen meer te leveren zijn.

Omdat Marian het ding uiteindelijk kwijt wilde heb ik hem meegenomen naar de Hobby Club met het idee de amplifier en luidsprekers uit te bouwen en de rest dan maar te dumpen.

Maar technische nieuwsgierigheid won het van de vernietigingsdrift en ik heb uiteindelijk in de USA het schema besteld om met behulp daarvan te proberen het apparaat te herstellen.....

Ik ben nu dagen verder maar het is nog niet gelukt die mooie tonen aan het apparaat te ontlokken. Het ding heeft een wil van zichzelf en produceert spontaan enige vreemde piepgeluidjes die niets met de toetsaanslagen te maken hebben....

Er zit dus een COMPUTER in deze piano en het lijkt er op dat die danig in de war is.
Helaas moet een vervangend MainBoard meer dan $500 kosten en dat is me net even te gek.
Voorlopig gaat het weer even aan de kant en vraag ik de Bloglezers om suggesties of informatie omtrent het MainBoard P/N SXPG 211495 en/of jullie iemand kennen die ook een TECHNICS SX-PR270 hebben staan..

Ton en zijn KLAVIEREN

Als kind herinner ik mij de vermaningen van mijn vader....blijf daar met je ""KLAVIEREN"" van af!!...als ik in zijn werkplaats weer eens een gevaarlijk stuk gereedschap zoals beitel of zaag te pakken had. Andere klavieren dan mijn grijpgrage handjes hadden wij niet in huis

Nu ik er eens goed over nadenk heeft onze Ton op allerlei manieren met KLAVIEREN kennis gemaakt. Ik bedoel dan niet alleen de klavieren van de muziekinstrumenten maar natuurlijk ook zijn eigen handige klavieren, die hij bij zijn klussen heeft gebruikt.

Ton had grote klavieren of eigenlijk waren het knuisten of kladden, als hij met de moderne micro elektronica aan de gang ging begon het onder zijn brilletje op de neus al snel te zweten. De oplossing was dan voor Ton om de onwillige componenten met een wattenstaafje te beroeren en zo tot leven te wekken.




Hoe heel anders kon hij met het piano klavier omgaan, 88 toetsen werden door hem met precisie aangeslagen en de afmetingen van zijn handen lieten toe dat er wel twee octaven gelijktijdig konden worden geactiveerd. Voor mij was het altijd weer een wonder om te zien hoe hij blindelings de juiste toontjes wist te vinden.




Wonderlijk eigenlijk dat deze virtuoos dan toch weer zo slecht met het PC klavier uit de voeten kon, ook hij kwam net als ik niet veel verder dan het met twee vingers zoeken naar iedere letter op het klavier en van toetscombinatie aanslagen moesten we al helemaal niks hebben.




En dan nog dit plaatje van een ander klavier zoals dat in deze sloten wordt toegepast. Nee daar had Ton niks mee, hij sloot zich niet af, stond voor alles en iedereen altijd open.




Velen hebben met zijn warme handdruk kennis gemaakt. Ton zou graag aan deze grappige klavieren collectie hebben meegewerkt.




Alles over klavieren wordt eigenlijk gezegd met dit gedicht geschreven door een voor mij onbekende Marianne. Ze beschrijft zo mooi dat handen geen vuisten moeten zijn, stevige knuisten daarentegen worden er ook door beschreven. Gewoon de klavieren van Ton dus...die rusten bij de dood.




Het klavier van de piano van Ton blijft op de Populierenlaan niet onberoerd, Marian heeft mij een serie plaatjes gestuurd van kleine Teun die beslist ook wel iets met KLAVIEREN zal krijgen.....


Met Mama



Met tante Leen



Wat zal ik voor jullie spelen?



Kijk...met 10 vingers, 2 accoorden

Ton zijn Monumentje

Je ziet zoveel verschillende vormen van gedenkstenen, sommige zijn ware graftombes geworden met marmeren dekplaten en zware zuilen alsof men wil voorkomen dat de overledene uit zijn graf kan ontsnappen.

Ikzelf vind die begraafplaatsen waar de nabestaanden zelf iets inelkaar hebben geknutseld om hun dierbare te gedenken altijd wel interessant om te zien.



Zo is er in Kootwijk niet ver van de oude radiozenders met die geweldige antennemasten een natuurbegraafplaats waar ik onlangs nog eens heb lopen kijken naar die aandoenlijke kunstwerkjes.








Tja, hier heeft de familie toch even moeten zweten om dit ''hunebed'' in elkaar te kunnen zetten. Er is voldoende lucht en ruimte overgelaten om te kunnen ontsnappen


Toch wel triest als je uitsluitend als nummer in deze omgeving moet liggen en niemand meer naar je om lijkt te zien....


Bij zoiets denk je al gauw...wie is Eva?...maar de vrienden van Eva hebben niet meer informatie nodig, zij weten als geen ander wie die Eva is. Gewoon treffend in zijn eenvoud.


Van Jeannette weet ik al veel meer, maar blijft de vraag van wie of de handen zijn.


Ook hier is de boodschap duidelijk...toen mijnheer Jonker 7 jaar na zijn vrouw overleed en de nabestaanden de SMIDSE niet wilden overnemen hebben ze het aambeeld ter nagedachtenis aan die ouwe smid hier geplaatst.


Hiervan zou ik de symboliek niet weten, maar dat er aandacht is besteed aan wat er in de natuur allemaal gebeurt is wel duidelijk.




Hoi Bram,

Ik stuur je weer wat foto's op van Teun en van het graf dat nu helemaal af is.
Ik heb rozenstruiken op het graf geplant en de Boeddha er maar weer bij geplaatst.


De kei van Ton is op de foto hier en daar wat nat (van het planten begieten) vandaar dat het lijkt of de inscriptie niet goed te lezen is.


Teun heeft geholpen met het zand weg te scheppen van het graf zodat we er aarde op konden doen om de rozenstruiken te kunnen planten.


Lieve groetjes van Marian

Ton en zijn Kei(en)

(Eigenlijk begon het KEIEN verhaal al in begin 2010, je kunt HIER nog even terug kijken.)

Het blijft allemaal voor ons nog een beetje spannend om straks te zien hoe DE KEI voor Ton er uit ziet....(ik zal de plaatjes er later wel voor jullie bijplakken)

Natuurlijk de grootste kei van Ton kennen we allemaal, onze Marian gewoon een kei van een meid....met zoals toch steeds weer uit haar verhalen blijkt toch ook een bijzonder zwakke plek....

En dan zijn er natuurlijk hun drie nieuwe keitjes Floor, Marleen, en Pim....waar Marian en Ton nog samen hun steentjes aan hebben bijgedragen en zo de Balanced Rocks aan de Populierenlaan hebben gevormd.



En toen kwam dat kiezeltje Teun, het briljantje van Floor en Menno, het is Teun die Oma Marian nu zoveel vreugde geeft na deze nog steeds voor haar zo moeilijke momenten en die wij als Blogplaatjeskijker zien groeien tot het evenbeeld van die Kei van een Opa.



Helemaal in stijl voor haar ''zwaargewicht van de levenskunst'' heeft Marian gekozen voor dit onvergankelijke monumentje ter nagedachtenis aan die KEI van een BOS.....




Lieve Bram,

Bedankt weer voor de mooie stukjes op het blog.

En leuk dat je er twee afzonderlijke onderwerpen van hebt gemaakt.

Ik las als eerste het stukje met de foto’s van Teun, leuk de onderschriften die je er bij hebt gezet.

Wat een mannetje is het hè? Ik ben blij dat ie er is hij geeft met zoveel troost en vreugde, ik laaf me gewoon aan hem.

En ja van wie zou ie dat vrolijke hebben? Natuurlijk van opa Ton, die was ook altijd zo vrolijk en gelijkmatig van karakter.

Gek het lijkt wel hoe langer het geleden is hoe groter het gemis wordt, ik heb weer heel wat afgejankt de laatste dagen….

Enfin het zal wel wennen op de duur, maar het gemis blijft.

By the way, ik kreeg een telefoontje dat de grafsteen geplaatst is.
Ik hoop snel te kunnen gaan kijken, maar eerst moet ik nog 3 nachten werken.

Maandagmiddag ga ik samen met Pim naar het graf om wat rozen te planten rondom de steen ( jouw bijdrage dus wat die bloemetjes betreft )

En ook daar zal ik weer wat foto’s van maken en naar je toe sturen.

Wordt vervolgd.



Lieve groet, Marian

Ton zijn oogappeltje

Later zal Teun tegen zijn vrienden wel opscheppen dat zijn Tante een beroemde zangeres is geworden....



Net als bij Opa, een riem of bretels zijn overbodig, zo'n broek blijft altijd wel ergens hangen




Van wie zou Teun dat vrolijke en goedlachse hebben meegekregen....



Je weet maar nooit hoe of de emails daar boven worden ontvangen. Een berichtje naar Cyberspace hoeft ook niet echt beantwoord te worden. Maar stel je toch eens voor dat deze bytes en bits door PETRUS cs worden ontvangen en doorgeleid aan de mensen die een plekje in zijn hemel hebben verkregen....

Deze plaatjes zijn voor Ton en al zijn vrienden in het hiernamaals aan wie hij over zijn kleinzoon Teun heeft verteld. Volgende week kom ik even op je aardse vertrekplaats kijken om te zien dat je niet met de kei aan het stoeien bent gegaan...

CU makker!!