Ton en zijn trouwring

Een Electronicus zijn is een mooi vak, je houdt je bezig met voor velen onbegrepen zaken. Het heeft wel iets van magie: uit een warboel van draadjes en componenten kan zomaar beeld of geluid worden verkregen.

Ik herinner mij de instructies in militaire dienst waar wij als electronici ''vonkentrekkers'' werden genoemd. Om elektrocutie te voorkomen was het voorschrift altijd een (1) hand in de zak als je met een testprobe een onwillig apparaat te lijf ging. Terwijl de collegae mechanici zich moesten zorgen maken over hun lange haren dat die niet door een ronddraaiend iets zouden worden gegrepen, gold voor de elektrotechnici ''trouwringen af'' omdat die tot ernstige brandwonden aan de vinger konden leiden bij het werken in spanningvoerende schakelingen of bij blootstelling aan straling of sterke magneetvelden.

Uiteraard werd dit voorschrift verschillend geïnterpreteerd, de ene vergat zijn ring af te doen en de ander vergat zijn ring weer om te doen. In het eerste geval werd je gestraft door de toezichthouder en in het tweede geval door het thuisfront.

Je hebt dan nu ook verschillende soorten trouwringen, de ene is nog net zo mooi als toen ie uit het doosje van de juwelier kwam en de andere vertoont allerlei gebruikssporen. Een bekend verschijnsel is ook dat de ring uiteindelijk niet meer om de oorspronkelijke vinger blijkt te passen.

Waarom dit verhaal?, nou omdat Marian mij een stukje heeft geschreven wat er met de ring van Ton is gebeurd, of eigenlijk wat of er met de ring die zij aan Ton heeft gegeven is gebeurd.

Over ringen in nalatenschappen valt denk ik heel wat te ontdekken, soms snel te gelde gemaakt, soms gewoon meegegeven naar het hiernamaals, maar soms tot een nieuw sierraad verwerkt.

Ik vond op het WWW een mooie advertentie die ik maar onvertaald heb gelaten, het bijbehorende gedicht vind ik ook al zo passend gekozen.........



The loss of a loved one leaves an indelible mark on our hearts. This ring holder necklace is designed to wear as a remembrance of a loved one. The teardrop shaped hole in the pendant is a tribute to the one who went before us. This item is packaged in a fabric box featuring the Reunion Heart Poem, which encourages the recipient with the promise of eternal life together.

Since Heaven has become your home
I sometimes feel I'm so alone;
and though we now are far apart
you hold a big piece of my heart.

I never knew how much I'd grieve
when it was time for you to leave,
or just how much my heart would ache
from that one fragment you would take.

God let this tiny hole remain
reminding me we'll meet again,
and one day all the pain will cease
when He restores this missing piece



Hoi Bram,

Wat een leuk stukje over de “””Klavieren””” ja Ton had inderdaad behoorlijk grote klavieren.
Dat zie je wel aan zijn trouwring, de mijne past er precies in.
Ik heb beide ringen aan een kettinkje om mijn hals hangen juist ook omdat ze zo mooi in elkaar passen.
Precies zoals wij bij elkaar pasten….

Wat vervelend dat je de piano niet gerepareerd krijgt, Ton heeft het inderdaad over een mainboard gehad dat zou dan een ander keyboard moeten zijn die erop aan gesloten zou moeten worden?
Weet je? Op zulke momenten denk ik, “Er zou een lijntje naar het hiernamaals moeten bestaan, even bellen met Bos om tekst en uitleg te vragen”….

Helaas kan dat niet; afgelopen zaterdag kreeg ik een nieuw Ziggokastje je weet wel de andere decoder was defect en had ik retour gestuurd.
Ik dacht het zelf te kunnen aansluiten, er zat een CD- rom bij met de gebruiksaanwijzing ,”Kat in ’t bakkie” zou je zeggen nou mooi niet!
De hele cd – rom doet het niet, of ik doe iets verkeerd.

Enfin morgen komt Pim dan moet hij er maar weer even naar kijken, ja op zo’n moment mis ik mijn techneut ook verschrikkelijk.

Ok Bram dat was het weer, ik stop ermee.
Want het werk wacht (twee nachten) en het volgend weekend ook twee nachten.

Groetjes, Marian