Er worden nog al eens wat aardse gebeurtenissen toegeschreven aan het toedoen van onze dierbaren uit het hiernamaals...
Meestal gewoon grappige dingen, of zaken die snel weer voor bij gaan. Je kent ze wel, het was of ik een klopje op mijn schouder voelde van mijn overleden ouder/echtgenoot alsof er gezegd werd..."goed gedaan", terwijl enige tijd later dat zelfde klopje op de schouder wordt uitgelegd als..."opletten, ik zou het niet doen.
Het lijkt mij in dat geval dan ook niet vreemd als er dan verwarring ontstaat, vooral ook als je over steeds meer tijd beschikt om na te denken en voortdurend naar signalen van "daarboven" blijft verlangen.
Ok, de therapie is dus afleiding en bezig zijn, Marian probeert dat nu te vinden in met vakantie gaan, een huisdier te vertroetelen en met de kleinkinderen bezig te zijn.
Ik voel goed aan hoe rot of het is dat je de leuke ontwikkelingen van de kleinkinderen niet kunt delen met hun opa. Ik ervaar namelijk zelf het geweldige geluk dat ik mijn oude moeder nog steeds kan bijpraten over de vorderingen van haar achterkleinkind Annelies, terwijl dat niet meer kan naar mijn vader die apetrots zou zijn geweest.....
Ik begrijp dat je een vrouwelijke psycholoog consulteert bij wie je je prettig voelt door wat je zo bezig houdt te kunnen vertellen. Niks mis mee, ik begrijp alleen haar advies niet dat je Ton moet loslaten maar ik heb daar dan ook niet voor doorgeleerd.....
Goed, die Ton dus, onze regelaar daarboven, hij zorgt voor de depressies...maar straks ook weer voor de zonneschijn.
Lieve Marian, Carpe Diem! en met dank aan Loesje....
Hoi Bram,
We hebben elkaar een tijd niet gesproken/gemaild, dus het wordt tijd voor een update (zeg je dat zo??).
Het is inmiddels al weer drie weken geleden dat ik van vakantie terug ben en ik heb al weer zin in de volgende, maar dat krijg je met al die regen hier.
Gelukkig heb ik wat vakanties betreft nog wel wat te goed, in oktober ga ws nog een weekje naar de zon met de meiden van het ziekenhuis en in december ga ik met Marleen naar Australië.
Dat het zonnetje daar zal schijnen, is wel zeker want het is dan hartje zomer in Adelaide.
Enfin; van af het komende weekend wordt het weer hier ook weer beter, het werd tijd, tenslotte is de zomer net begonnen.
Ik heb inmiddels mijn nieuwe huisgenoot Dushi de rode kater, ik blijf hem maar zo noemen, want naar die naam luistert ie.
Bovendien vindt mijn psycholoog (ja, ik loop weer bij een psycholoog maar daarover later) het niet zo’n goed idee als ik hem Bos ga noemen; zij vindt dat ik Bos los moet laten…….
Dushi is een prachtig beest (zie bijgesloten foto;s) en heel aanhankelijk, de eerste week kroop ie steeds weg en had ik amper het idee dat ik een kat had, maar nu na twee weken is hij helemaal gewend aan mij en het huis. ’ s Avonds springt ie op mijn schoot en blijft daar dan intens tevreden liggen spinnen, hij is hartstikke zindelijk en hij eet en drinkt prima, het enige nadeel is dat ie zo ontzettend verhaart, dus ik moet weer vaak stofzuigen.
Dat ik weer bij een psycholoog loop, komt door het feit dat ik de laatste maanden weer erg met Ton bezig ben, het lijkt net of ik nu pas aan rouwen toe kom.
Het heeft ook te maken met het feit dat ik niet meer werk en dus veel meer tijd heb om te piekeren, ik mis hem zo erg omdat ik niet samen met hem kan genieten van onze kleinkinderen.
Dat Teun zindelijk is en al kan fietsen zonder zijwieltjes en dat Saar zo vriendelijk is en altijd lacht, dat alles niet hem te kunnen delen, vind ik verschrikkelijk.
Met de psycholoog kan ik daar over praten en dat geeft me rust, net na Ton zijn dood had ik daar nog niet zo’n behoefte aan, maar nu ben ik er blijkbaar aan toe.
Ik laat het maar op me afkomen en leef met de dag “ CARPE DIEM “.
Ik sluit er weer een paar foto’s bij van Teun en Saar en van Dushi,
Oh, oh, de recente foto,s van Teun heb ik per ongeluk gewist, stom, stom, stom!
Liefs, Marian
Geen opmerkingen:
Een reactie posten