Ton en de ''treinman''

Voor die vrienden waarvan ik geen e-mail adres heb, zijn een aantal briefkaartjes verstuurd met deze tekst:

Beste geadresseerde,
Ik heb je adres uit een bestand van 1996. Klopt, dat is het jaar dat het faillissement over Fokker werd uitgesproken. Inmiddels is er heel wat tijd verstreken en van veel oudcollega’s heb ik al afscheid moeten nemen of ik ben ze uit het oog verloren.
Gelukkig is er zoiets als het Internet waardoor sommige van mijn oude vrienden weer kunnen worden opgespoord maar voor jou is dat me niet gelukt.
Is dit kaartje bij de juiste man/vrouw in de bus gevallen stuur dan even een berichtje naar:
bram2.stolk@ziggo.nl.

Indien onbestelbaar gewoon retour afzender
Bram Stolk
Abbenven 15
1963RA Heemskerk

Vanmorgen kreeg ik bovenstaand kaartje in de bus afkomstig van Hans Goedhart, ik denk dat we straks ook Hans kunnen verwelkomen als supporter van Ton.....

Ton aan de EPO

Ik dacht dat alleen die wielrenners in de Tour zoiets kregen ingespoten, maar nu blijkt dat ook onze Ton zijn prestaties moet verhogen en gedrogeerd wordt. Verslaafd zal ie wel niet geraken want het is maar een spuitje per week en de ""Prik"" wordt door Marian zelf toegediend.

Marian vertelt op dinsdagavond 28 oktober:

Halllo Bram,

Vandaag zijn we naar het ziekenhuis geweest, er is bloed afgenomen en Ton is gezien door de oncoloog.
De bloeduitslagen zijn door de oncoloog "goed" bevonden en Ton " mag op " voor de volgende chemokuur.
Ik vertelde dat Ton erg moe is en de hele dag wel kan slapen, en dat ik dacht dat dat van de medicijnen komt m.n van de anti epileptica plus van de medicijnen tegen de misselijkheid, de arts beaamde dat maar zei ook dat hij die medicijnen nu eenmaal echt nodig heeft.
Jammer maar helaas, Ton gaat wel een soort doping (EPO) krijgen om zijn bloedarmoede te bestrijden en om hem a.h.w. wat op te peppen, dat houdt in dat hij eenmaal per week een injectie moet krijgen, die kan ik dan geven.
Na de volgende chemokuur worden er weer scans gemaakt om te kijken of de chemokuren effect hebben gehad, we mogen toch hopen dat er iets positiefs is uitgekomen gezien alle complicaties die hij heeft gehad.

Goed Bram dat was het laatste nieuws, wordt vervolgd!

Groetjes Marian

Ton heeft de trap beklommen

Soms lijken hele kleine dingen een geweldige vooruitgang. Ton heeft zich de trap opgehesen naar de badkamer op de Populierenlaan en heeft kunnen douchen. We zijn er nog lang niet maar zoiets geeft toch een prettig gevoel. Ik bespeur ook bij Marian iets van ha fijn eindelijk eens iets wat goed lijkt te gaan terwijl de vorige dagen de ene na de andere complicatie optrad. Maar hier is voor jullie Marian die het vandaag, zaterdag 25 oktober, allemaal maar weer dapper onder woorden brengt:

Hallo Bram,

Ton is weer thuis, gisteren ochtend heb ik hem opgehaald uit het ziekenhuis.
Hij heeft medicijnen tegen epilepsie en moet deze stipt op tijd innemen, daarbij krijgt hij zetpillen tegen de misselijkheid, om tegen te gaan dat hij de epilepsie pillen weer uitbraakt.

De kortsluiting in zijn hoofd is w.s. veroorzaakt door een lekkend bloedvat in het littekenweefsel van een eerder doorgemaakt herseninfarct. De spraakverwarring die vorige week plotseling optrad, was w.s het gevolg van dat infarct en omdat hij antistolling kreeg, is het dus gaan lekken in zijn hoofd.

Je ziet, we vallen van de ene complicatie in de andere.
Vandaag had hij een goede dag, hij is zelfs naar boven geweest om te douchen, het kostte hem wel heel veel energie maar hij heeft het gered!
A.s dinsdag moet hij weer bloed laten afnemen in het ziekenhuis en daarna door naar de oncoloog, als de bloedplaatjes niet al te laag zijn, krijgt hij de volgende chemokuur op donderdag 30 oktober.

Bedankt ook namens Ton voor het bijhouden van de prachtige weblog!

groetjes Marian

Ton krijgt extra snacks

Zolang als ik Ton ken heeft hij problemen met zijn (over)gewicht. De Zaterdagen op onze DSC club werden meestal besloten met een goed glas en bittergarnituren.

Het was bewonderenswaardig dat Ton de Balletjes zo vaak aan zich voorbij liet gaan terwijl het water hem ongetwijfeld in de mond stond.

Er zijn nu andere tijden voor Ton aangebroken...Hij MOET ZWAARDER WORDEN.........

Het ziekenhuis schrijft hem nu SNACKS voor.

Helaas niet voor de gezelligheid en de lekkere trek.

Ik laat Marian het verhaal van woensdag 22 oktober vertellen.

Hoi Bram,

Ik geef je via je nieuwe emailadres een laatste update, over Ton, hij verblijft nog in het ziekenhuis waar hij medicijnen tegen epilepsietoevallen krijgt.

Hij moet voorlopig tot a.s.vrijdag in het ziekenhuis blijven om aan te sterken om de volgende chemokuur (volgende week donderdag) aan te kunnen.

Dus krachtvoer zoals energierijke shakes en extra snacks, wat hij vroeger niet mocht, moet hij nu eten, helaas heeft hij weinig trek, en blijft niet alles wat hij eet er in.

Verder oefent hij met de fysiotherapeut in lopen en traplopen zodat hij eenmaal thuis,niet geheel afhankelijk van anderen is.

Hij vindt het vreselijk in het ziekenhuis; het praten gaat nog moeizaam vooral als hij moe is, lukt het hem niet op de juiste woorden te komen, vandaar dat we het bezoek nog steeds doseren.
Tot zover het laatste nieuws over Ton

Groetjes Marian

Ton...ook zo bevlogen?

Ik woon al ruim 40 jaar in de kleine gemeente Heemskerk en heb ongetwijfeld samen met de man waarover deze pagina zal gaan in de files naar Fokker gestaan .

Ik heb al die jaren nooit van zijn bestaan geweten tot dat j.l. zondag een artikel over Dick Huguenin in het Heemskerkse krantje verscheen. Prachtig wat een verhaal, ik heb het voor jullie gescanned door de OCR gehaald en dit is het resultaat:

Als rode draad door leven Dick Huguenin (78)

Bevlogen van vliegen

Voor de 78-jarige Dick Huguenin uit Heemskerk hebben vliegtuigen altijd een grote rol gespeeld in zijn leven.
Zo stond hij ooit aan de wieg van de Aviobridge oftewel de 'slurf’’ . Foto: Ronald Goedheer


HEEMSKERK· - Dagelijks staat Dick Huguenin lekker te prutsen aan zijn modelvliegtuigen. Weliswaar voor de afleiding, maar met een grote·passie. Die heeft hij trouwens zijn hele leven al. Vliegtuigen, en alles wat daarmee samenhangt, lopen als een rode draad door zijn leven. Want wat velen niet weten, is dat de inmiddels 78-jarige Heemskerker aan de wieg stond van de Aviobridges. De officiële benaming voor wat bekender klinkt als 'slurf, waardoor dagelijks honderden passagiers het vliegtuig ingaan. Ook bouwde Huguenin ooit aan zijn eigen vliegtuigje: de Mignonair.

Als jongetje was hij altijd al gefascineerd door vliegtuigen. Toen de militaire dienst zich aankondigde, wilde hij dolgraag verkeersvlieger worden. Maar ik mocht niet, werd afgekeurd wegens een te hoge bloeddruk, vertelt hij.

Daarna was het moeilijk voor hem om aan een passende baan te komen.- "Overal werd ik afgewezen door mijn bloeddruk", zegt hij.
De Heemskerker volgde tussentijds toch een particuliere vliegtuigbouwopleiding in Rotterdam. Na een tijdje tekenaar in een fietsenfabriek te zijn geweest ( de gebroeders Wright ~. waren ook ooit fietsenmakers), solliciteerde hij bij vliegtuigfabriek Aviolanda in Papendrecht. En tot eigen verrassing, werd hij daar wel aangenomen.



Op de tekenkamer stond hij aan de wieg van de zogeheten Aviobridge: populair gezegd de slurf waardoor mensen lopen om in een vliegtuig te komen. We bedachten onder meer de harmonica-vouwen zodat de bruggen op alle typen vliegtuigen zouden passen. Maar omdat hij bij Aviolanda op de loonlijst stond, streek hij nooit met de eer.



FOKKER
Ruim 15 jaar werkte hij bij de vliegtuigbouwer, maar een grote carrière bleef uit. Tussentijds kwamen hij en zijn gezin in Heemskerk te wonen. Na een baan in Beverwijk, kwam hij in 1984 terecht bij Fokker. Daar heeft hij tot aan zijn pensioen in 1990 gewerkt. "Toen ik daar afscheid nam, vergeleek de directie mij zelfs met de gebroeders Wright", zegt hij trots.


Eén ding zat Huguenin al die tijd toen dwars: dat hij niet zijn éigen vliegtuig kon bouwen. Het borrelde, na zijn pensioen behoorlijk. "Ik droomde ervan om er in één te vliegen." Zijn vrouw Corrie wist van niks totdat hij haar zijn plannen vertelde. "Het nieuws sloeg eerst in als een bom, maar ik ging aan de slag. Ik had een eigen loods, vlak bij mijn huis.



In totaal heb ik 23.000 uur in mijn vliegtuig, de Mignonair, gestoken. Ook zijn negen studenten van de TU Delft op mijn project afgestudeerd. "
Van de gemeente kreeg Huguenin vier jaar een vergunning voor die 'hangar' bij het station. Maar hij had meer tijd nodig. Reden voor zijn vrouw een brief te schrijven naar het televisie­programma 'Lieve Martine' met. Martine van Os. En zo kreeg de Heemskerkse vliegtuigbouwer zelfs landelijke bekendheid.



Deskundigen, onder meer van TU Delft, zagen veel heil in het vliegtuigproject omdat Huguenin zo perfectionistisch te werk ging. De redactie van dat programma bewerkstelligde dan ook dat hij van de gemeente Heemskerk één jaar langer aan zijn project mocht bouwen. Maar in 1998 was de Mignonair nog niet klaar.


De onderdelen werden vervolgens verplaatst naar een bedrijf in Zijdewind dat 'm zou afbouwen. Zover is het nooit gekomen. "Ik kreeg destijds grote hartproblemen waardoor het contact met het bedrijf verwaterde. Ook kwam ik, door mijn gezondheidstoestand, nooit meer zelf aan het bouwen toe." Zijn Mignonair bouwtekeningen zijn in de bureaulade verdwenen en de moulds (mallen) staan bij familie. "



Het heeft een aantal jaren geduurd eer ik alles uit mijn hoofd kon zetten. Maar niemand kan de Mignonair bouwen zoals ik hem wil", besluit hij.


Uit het regio Beverwijk-Heemskerk zondag ochtendblad 19 oktober 2008

Ton en de Heroes

Ton, als je ergens voor knokt, geweldig je best doet, je inzet voor de medemens dan noemen wij je een Held. Johnny Cash heeft daar een geweldig mooie song over gemaakt ""the HEROES"".

Ik weet nog goed hoe of wij ons ook Hero's voelden als het weer gelukt was een Vliegtuig op tijd af te leveren. Zelfs na het failissement van Fokker bleef dat Hero gevoel, we hebben het helaas nooit kunnen winnen van die mannen in de streepjes pakken die de geldkraan medogenloos voor eigen gewin dichtdraaiden.

Daarom doet het me wel wat om Johnny Cash samen met Waylon Jennings te horen die ik onder een historisch Fokker filmpje heb gezet. Als hier ook een Bosman versie van bestaat hoor ik het wel....

Ton het is goed te weten dat wij daar deel van hebben uitgemaakt. Voor de DNKP bestaat er ook een HERO lijst, ik denk dat ik jou als knokker daar ook ga aanmelden. Tot zolang geniet van mijn filmpie........en Ride On, Ride On!!

(As performed by Waylon Jennings and Johnny Cash)

(Johnny)
Heroes, larger than life
Up on the screen, every night
On the late show, oh what a great show

(Waylon)
Heroes, under the gun
Fighting for justice, for everyone
And we follow, where ever they go

(Waylon)
Heroes, standing up tall
Taking their chances, risking it all
So you know there'll always be heroes

(Johnny)
Heroes, so good to know
So hard to find, sad when they go
Like the shadows, on the high road

(Johnny)
Heroes, ever on track
Never give up, never look back
Never lay low, oh never grow old

(Johnny)
Heroes, right from the start
They fall in love, straight from the heart
So you know they'll always be heroes

(Chorus: Johnny)
Ride on safe from all danger
Where have you been for so long
I've been waiting for another star
To rise in my night again
Give me a reason we all must carry on
Like all the heroes have done

(Johnny)
Heroes, facing the fight
Calling for courage, trying to do right
When the dust blows, and the light goes

(Johnny)
Heroes, tried and true
One for the other, ready to do
It tomorrow, like it was the last show

(Johnny)
Heroes, put to the test
Keeping a promise, doing their best
So you know, there'll always be heroes

(Repeat chorus)
Ride on, ride on . . . en houd vol

Ton en Kortsluiting

Hij doet het niet....wat bij de electronica dan wel eens wil helpen is opnieuw aan-en uitzetten, de zgn Hard Reset. Het zit bij Ton kennelijk toch wat gecompliceerder in elkaar, maar laat ik Marian het verhaal maar laten vertellen. (zondag middag 19 oktober)

Hoi Bram,

Het is weer zover: Ton is vandaag helaas weer opgenomen in het ziekenhuis.

Na twee redelijk goede dagen thuis kreeg hij om een uur of vier 's middags een epileptische aanval waar hij bijna niet uit kwam.

Gelukkig was er familie op bezoek die 112 kon bellen.

Dus hij is weer per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Nu ligt hij ter observatie op neurologie en heeft ie medicijnen gekregen tegen epilepsie.

Morgen wordt er verder onderzoek gedaan. Ton heeft geen restverschijnselen en hoopt morgen weer naar huis te kunnen.

Zodra er meer bekend is, laat ik dat uiteraard weer aan je weten.

Hartelijke groet,
Marian

Ton en zijn grijze cellen

Als wij in de moderne elctronica een bijna onoplosbaar probleem tegenkomen dan zeggen we vaak dat de MUX-Buss niet juist communiceert met de Processor er zijn dan wat Bits in de war die ongecontroleerd op de Data lijntjes aan de wandel zijn.

Een General Reset wil dan nog wel eens helpen. Het lijkt er op dat onze Ton ook even last heeft gehad van gestoorde COMMO op zijn DATA-LINES.

Marian vertelt ons:

Hoi Bram,

Afgelopen donderdag kreeg Ton een CT-scan van zijn hoofd, nadat hij gezien was door de neuroloog. Aanvankelijk dachten ze aan uitzaaiingen in de hersenen, maar op de scan was het niet duidelijk te zien. Vandaar dat hij gisteren een MRI-scan heeft gehad. Daaruit bleek gelukkig dat het geen uitzaaiingen zijn, maar waarschijnlijk een vasculair probleem, dat wil zeggen: een probleempje met de bloedvaten in het hoofd. Waarschijnlijk ten gevolge van de chemo.

Het goede nieuws is dat dat zich kan herstellen. Het spreken gaat langzaam maar zeker beter. Gisteravond heb ik 'm weer uit het ziekenhuis opgehaald en nu ligt hij weer thuis bij te komen. Z'n humor heeft ie nog niet verloren, gezien het aantal grapjes dat hij maakt.

30 oktober a.s. moet hij weer naar het ziekenhuis voor de volgende chemokuur. Na een kuur of drie worden er waarschijnlijk weer scans gemaakt om te kijken of de chemo aanslaat. Ook een bloedonderzoek moet dan duidelijkheid geven. Namens Ton groet ik je!

Marian

Ton en de Tia Maria

Toen ik bij Ton op bezoek ging heb ik een fleske Tia Maria meegebracht en aan zijn verzorgster (Marian) afgegeven met de boodschap...jij bepaalt..of en wanneer hij een slokje mag hebben......

Als je zo ziek bent is het natuurlijk dokters wet welke voorschrijft wat en wanneer je iets inneemt. Maar ik vind ook dat de kwaliteit van het leven heel veel waard is, dus als Ton nog intens kan genieten van een Sigaartje of een lekkere Borrel gewoon doen en ENJOY!!.

Ja die Chemo's doen wel wat met een mens, ik laat Marian maar even aan het woord:


Hoi Bram,

Gisteren mailde ik je dat Ton zo verward was, dat bleef maar aanhouden, daarom heb ik weer contact gezocht met het ziekenhuis en zij vonden het beter dat hij weer opgenomen werd.
Gisterenmiddag om half vier waren we in het ziekenhuis, ze hebben hem helemaal lichamelijk onderzocht maar konden niet direct iets vinden dat aan de chemo gelinkt zou kunnen zijn, ook het uitgebreid bloedonderzoek liet geen afwijkingen zien.

Vandaag zal hij gezien worden door de neuroloog en w.s wordt er dan een CT scan of MRI van zijn hoofd gemaakt, Ton zelf heeft het in zijn verwarde toestand over een Tia Maria en hij kan met de weinig woorden die hij heeft, uitleggen dat hij w.s een TIA gehad heeft en dat dat wel weer over gaat, verder is hij erg emotieel maar houdt hij ook nog steeds die positieve inslag.


Het is schrijnend hem zo te zien, ik ga zo weer naar hem toe om hem te helpen met douchen e.d.
We hopen vandaag al een uitslag te krijgen.
Zodra er wat meer bekend is, laat ik je het weten.


Groetjes Marian

Ton en zijn ''Battles''

Afgebeeld zijn twee Battles for Survival, een Bacterie kolonie, en een aantal Vliegtuigen in de slag om Engeland. In beide gevallen hebben de Goede gewonnen, de schaal verhouding is eigenlijk het enige dat verschilt.....



Marian laat ons vandaag (dinsdag 14 okt) weten:


Hoi Bram,

Hier weer een kleine update over Ton.
Hij is nog steeds behoorlijk ziek van de chemo, gisteren heb ik hem opgehaald uit het ziekenhuis en zelfs onderweg naar huis, moest hij braken.
Hij zat met een bakje op zijn schoot in de auto, met veel moeite kreeg ik hem uit de auto en eigenlijk heeft hij de hele dag op bed gelegen, hij at en dronk nauwelijks en wat er inging, kwam er vrijwel direct weer uit.
Vannacht had hij een redelijke nacht, maar vanmorgen maakte hij op mij een warrige indruk, hij kon moeilijk uit zijn woorden komen en kon me naar moeilijk duidelijk maken wat hij nu eigenlijk wilde, w.s komt dat doordat hij niet eet, de lichaamscellen hebben toch brandstof nodig. Ik heb hem min of meer gedwongen om in ieder geval te drinken anders droogt hij uit en moet hij weer opgenomen worden en daar heeft hij weinig zin in.
Hopelijk is hij a.s donderdag zo opgeknapt dat hij het vervolgtraject van de chemo inkan. Momenteel probeert hij wat te drinken en heel voorzichtig wat te eten maar het gaat allemaal erg moeizaam en vertraagd ook het praten gaat vertraagd, ik maak me erge zorgen.
Tot nu toe is alles wat hij gedronken en (iets) gegeten heeft erin gebleven, straks komt de thuiszorg om hem te wassen en zal ik het met ze er over hebben of er een diëtiste inschakeld moet worden.

Tot zover het laatste nieuws ik houd je op de hoogte

groetjes Marian

Ton en de Lotgenoten

Het zijn er velen die vroeg of laat door deze ziekte worden getroffen. Er zijn er gelukkig ook die van deze ziekte zijn genezen.

In mijn krant stond j.l maandag dit cursiefje van de journalist Casper Duin. Ik vond het heel treffend geschreven en wil het jullie niet onthouden.

Beste Kanker,

Je hebt mijn leven het afgelopen half jaar in een ijzeren greep gehouden.
Hebt mij (toen nog 28 jaar) de betrekkelijkheid van het bestaan (eens te meer) doen inzien.

Je hebt mij de schrik van mijn leven bezorgd toen ik medio april in een klein hokje hoorde dat je (tijdelijk) in mijn lichaam was gaan wonen.

Je hebt mij voor een deel dezelfde route als mijn overleden moeder laten afleggen.

Je bracht me op een ziekenhuisafdeling waar de verpleegsters opvallend monter zijn, maar waar de geur van de dood latent aanwezig is.

Door jou lees ik zo nu en dan tussen de overlijdensberichten namen die mij bekend voor komen.

Soms weet ik zelfs gezichten en kamernummers terug te halen.

Je hebt ervoor gezorgd dat kaalheid - genetisch gezien toch al mijn voorland - voortijdig en in sneltreinvaart de kop opstak en dat ik alle ins en outs van chemokuren voortaan op mijn CV kan zetten.

Je maakte mij bang, kaal, vermoeid, neerslachtig en soms een beetje ziek.

Je sloopte me conditioneel en laat mentaal je sporen na.

Maar ook heb je mij wijze levenslessen geschonken, veel geleerd over het belang van de trouwe kring om me heen en een ander mens van mij gemaakt.

Zou je echter voortaan weg willen blijven?

Met dank aan CASPER DUIN

Ton en zijn Chemokuur

Vrienden, ik kreeg zojuist (zondagavond) het berichtje van Marian binnen over het verloop van zijn tweede Chemo behandeling. Het is allemaal behoorlijk gecompliceerd en het proces verloopt dan ook niet zoals bij een normale voorspelbare chemische reactie.
Ik hoop dat Ton dit nare weekend toch weet te doorstaan met de wetenschap dat steeds meer ouwe makkers in gedachten bij hem zijn.


Hoi Bram,

Ik laat je even weten namens Ton hoe het met hem gaat.
Afgelopen donderdag bracht ik Ton naar het ziekenhuis voor de volgende chemokuur, hij zag er erg tegenop.
Eerst werd er via een infuus weer een grote hoeveelheid vocht toegediend, en evenals de vorige keer kon Ton niet plassen, dus werd er weer een vochtonttrekkend medicijn gegeven om het lichaam alsnog te dwingen urine te produceren, toen dat gelukt was, kon de chemo gegeven worden.
Het zat er nog niet in of Ton werd al beroerd, hij werd kotsmisselijk en was vreselijk moe, officieel zou hij zaterdagmorgen naar huis mogen, maar omdat hij zo ziek was, mocht hij het weekend blijven.
Ik help hem elke morgen met douchen, scheren en tandenpoetsen, hij is te moe om zelf iets te kunnen doen. Pas vanmiddag mocht het infuus eruit omdat hij zelf wat meer ging drinken, hij blijft misselijk ondanks de medicijnen die hij krijgt om de misselijkheid te onderdrukken.
Morgenochtend haal ik hem op, hopelijk krijgt hij geen complicaties en kan hij thuis rustig uitzieken, namens hem geef ik je hartelijke groeten.

Marian Bosman

Ton....en de oude tijden

Hallo Ton,
Deze foto (die we nooit mochten maken) is van maart 1975.
Ik neem aan dat de status van CLASSIFIED CONFIDENTIAL ondertussen wel vervallen zal zijn.

Het is me gelukt de afgebeelde Herman te traceren, als we dachten dat hij volop met "Space" Electronics bezig is dan zitten we mooi verkeerd. Hij zal proberen jezelf met een REACTIE te bereiken maar maakt het voorbehoud dat hij altijd ruzie krijgt met computersystemen.....ik denk dat ie gewoon slimmer is als de meeste PC software.

Herman wist me nog te vermelden dat de andere man op de foto Jan van Zuilekom is.

Over dat fietsen door het Amsterdamse Bos waarover Herman in de REACTIE bericht, herinner ik me nog dat jij een keer geweldig op je bek bent gegaan. Tot bloedens toe gewond omdat je stuur/vork/trapper? afbrak



.

Ton, we hebben er weer een....Jan doet het goed en die Fokker stropdas staat hem nog steeds prima....hij schrijft o.a:

Goedemiddag Bram, Helaas voor jou, ik ben het. Wat ik minder vind is het bericht over Ton Bosman. Ik heb op de website van Ton Bosman gekeken. Dan komen er vele herinneringen naar boven en zie Ton weer voor me. Ik kan mij hem herinneren als een boom van een vent. Zijn humor, was zover ik het nog weet, goed te pruimen. Het is moeilijk om de juiste woorden te vinden als iemand wordt geveld door een ziekte zonder toekomst.

Helaas kreeg ik het niet voor elkaar om een reactie op blogspot te krijgen. Ton, ik hoop dat je de beschikbare tijd met rust en liefde van de familie mag doorbrengen.

Ton, deze ouwe makker (Rene, onze benjamin) heeft zich al eerder gemeld maar hij stuurde me nog wat aanvullende informatie:

Hallo Chef,

Hoe is het Bram, dat is lang geleden, mijn snor is al tijden eraf...
Die van jou nog steeds niet als ik je foto zie op de weblog van Ton.
Het is geen leuke aanleiding om zo contact met je oude makkers te hebben, ik begrijp uit de vele artikelen op de weblog dat het niet goed gaat met Ton. Dat is verschrikkelijk, je wilt altijd dat het niemand overkomt , maar dat gaat nu eenmaal niet.

Als je hem ziet wil je hem dan veel sterkte toewensen. Ik heb een stukje voor hem geschreven, dat heb je gezien anders wist je mijn mailadres niet natuurlijk.

Ton en Teun

Soms kunnen tegenstellingen en dubbele gevoelens nauwelijks onder woorden worden gebracht.

Met deze twee foto's komt het nieuwe en oude leven prachtig in beeld. Dochter Floor en schoonzoon Menno hebben hun eigen weblog geheel gewijd aan dit nieuwe leven. Maak even een uitstapje naar HIER om een kijkje te nemen.

Voor Ton is er nu een fijn plekje gevonden op de beganegrond van de Populierenlaan.

Ton...Onze stoelen staan klaar

Dit is een mooie foto om eens te indexeren, klik HIER voor de link.

Grappig eigenlijk, het is oktober 1980 dat deze foto gemaakt is en het kost me ontzettend veel moeite hierop nog bekenden terug te vinden. Als iemand zichzelf hierop terug vindt moet hij/zij dat maar even melden via de REACTIES.

De F-16 is de Noorse 6K8, Tail 279, ons Constructie nummer L-040 je kunt alles hier even controleren. Waarom wij 'savonds om 8 uur met onze dames braaf op die stoeltjes mochten zitten ben ik even vergeten.

De foto is ''Clickable'' dus doe je best je vrienden te vinden

Ton en Ouwe Makker

Ja dat was ook voor mij een verassing om Ruudje Berg terug te zien op deze Blog. Ruud is ook een van de Fokker Boys van het eerste uur en hoort duidelijk thuis in de club van de ouwe electronica Hobbyisten. Maar dan gebeurt er weer van alles, Ruud ging geloof ik ergens naar Zeeland en duikt nu ineens op in Groningen.

Fijn voor Ton om te weten dat oude vrienden hem niet zijn vergeten en willen proberen hem door deze moeilijke tijden heen te helpen.

Morgen gaat Ton weer aan de (uitgestelde)Chemo, dat wordt dus weer afzien maar met jouw kijk op het leven sla je er wel door heen

Ton en zijn meiden

Ton schrijft mij deze week:

Hoi Bram,
Ik vond een "illegaal" door mij opgenomen liedje van mijn meiden, zoals je weet hielden ze er niet van als ik met een microfoon kwam aan zetten.
Let niet op de piano het was een oud instrument en niet zuiver te krijgen, op mijn nieuwe Piano is het geluid zuiver en klinkt het prachtig.
Misschien kun je het een beetje bewerken met een equalizer
Helaas was het opgeslagen in een wav file, met dank aan Menno die heeft er een MP3 bestandje van gemaakt
Groet, Ton

Eerst maar even de Lyrics, neer gezet, met dank aan Bette Midler:

Some say love, it is a river
that drowns the tender reed.
Some say love, it is a razor
that leaves your soul to bleed.
Some say love, it is a hunger,
an endless aching need.
I say love, it is a flower,
and you it's only seed.
It's the heart afraid of breaking
that never learns to dance.
It's the dream afraid of waking
that never takes the chance.
It's the one who won't be taken,
who cannot seem to give,
and the soul afraid of dyin'
that never learns to live.
When the night has been too lonely
and the road has been to long,
and you think that love is only
for the lucky and the strong,
just remember in the winter
far beneath the winter snows
lies the seed that with the sun's love
in the spring becomes the rose

Ik had niet al te veel beeld materiaal, maar ik weet dat jullie een geweldige trip naar California hebben gemaakt waar je nu nog dagelijks van geniet. Alle rozen die ik voor jou heb gevonden vinden hun oorsprong op Californische bodem en zijn door enthousiaste mensen op het internet vastgelegd. Ik heb er heel veel geleend en waar mogelijk de copywrighter vermeld gelaten.
Ton, al met al is het een SPECIAL geworden die we graag aan je opdragen....Geniet er van!

Ton ook op Fokker Feestje?

Ik heb wat oude beeldjes opgeduikeld, eerlijk gezegd weet ik niet of jij bij deze Fokker 100 promotie aanwezig was. Alles bij elkaar is het toch zo'n 30 minuten film op de UMATIC. Het was even puzzelen om het knippen en plakken onder de knie te krijgen en je moet inderdaad enig geduld hebben om de compilatie door de computer te laten uitvoeren. Het gekozen Format en Codecs zou op alle PC's met de Windows Media Player moeten kunnen draaien......
Ook bij Bas bleken op zolder nog wat stoffige UMATIC's en VHS te liggen met voor ons nostalgische beelden. Ik ga eens kijken of daar nog wat van te bakken valt.

Ton en The Day After....

Het was gisteren Dierendag, nou het ''beest Ton'' is lekker verwend en voor vandaag een beetje uitgeteld, hier onder zijn verhaal:

Dag lieve mensen,

Zaterdag 4 oktober heb ik mijn 60ste verjaardag mogen vieren. De posterijen deden weer goede zaken, want ik kreeg weer ontzettend veel kaarten met liefdevolle wensen en felicitaties. Het schijnt dat als je op Dierendag jarig bent, men dat goed onthoudt. Tevens kwam het huis vol te staan met bloemen. De bloemenbezorgers reden af en aan. Het gevolg was dat het huis te klein wordt. Ook de muren hangen vol met kaarten. Ik heb bijna geen ruimte meer, dus ik denk dat ik maar aan de buitenkant van het huis ga beginnen...

Er zijn heel veel mensen langsgeweest: wat vrienden en broers en zussen. Ze zouden maar een uurtje blijven, maar dat werden meestal meerdere uren. Dochter Marleen was druk met de catering, dochter Floor was druk met kleinzoon Teun en schoonzoon Menno was druk bezig in het nieuwe huis. Ik werd overstelpt met mooie cadeaus: o.a. fruitmanden en een mooie boeddha van mijn zussen, die mij geluk moet brengen. Het was voor mij ontzettend vermoeiend, maar ik heb er wel van genoten. Vandaag, zondag, heb ik een beetje een rustdag. Ik ben even aan het bijkomen, want ik ben een beetje uitgewoond.

De vrienden en familie zorgen goed voor ons. Bijna elke avond wordt er voor ons gekookt en daar zijn we heel dankbaar voor. Het is heel fijn om te weten dat er zoveel lieve mensen zijn die ons helpen en aan ons denken.

A.s. donderdag gaan we weer opnieuw beginnen met de chemo. Ik hoop dat het deze keer wel zal lukken en beter te dragen is (met minder bijwerkingen). Dus het zal dan wel even stil worden van mijn kant. Maar ik probeer jullie op de hoogte te houden.

Hartelijke groeten en veel liefs,
Ton

Ton en TSN

Ton heeft na zijn Fokker periode bij TSN (Techno Services Nederland) gewerkt. Klik hier voor een filmpje, Ton heeft mij ook een mooie foto gestuurd van hun lokatie:

Omdat Ton binnenkort met Pre-Pensioen zal gaan stuurt hij de collegae het onderstaande bericht:

Hallo Collega's,

Als je ongeneselijk ziek bent, krijg je ook te maken met hele andere zaken die geregeld dienen te worden, zo ook het afscheid nemen van je werkgever, want je bent er nog wel maar je kunt niet meer terug naar je werkplek om te komen werken, dus moet je afscheid nemen.

Op 3 oktober kreeg ik bezoek van Paulien te Marvelde Manager Human Resources, we hebben goede afspraken kunnen maken over het vervolg en consequenties van mijn ziekte.

Graag zou ik nog een keertje willen terug keren naar Culemborg om ieder de hand te schudden, ik hoop dat die mogelijkheid er nog een keertje in zit. Maar ik voel steeds meer dat de geest meer wil dan het lichaam aan kan, maar ja, niemand weet hoe de volgende chemokuur zal gaan uitpakken.

Persoonlijk had ik het afscheid heel anders voorgesteld, want ik keek immers uit naar mijn prepensioen in 2009. Afscheid nemen en met de stille trom vertrekken, ligt niet in mijn aard, want zoals de meeste mensen weten was ik erg bourgondisch ingesteld, maar ik hoop het nog een keertje op die manier over te doen.

Als jullie het e.e.a. willen volgen kijk dan op mijn weblog

Hartelijke groeten,
Ton

Ton...Top Posities bij Fokker

Hij is alweer een hele tijd verdwenen, onze zendmast van de ATR (Antenne Test Range) jammer, want wij konden altijd beweren dat jij en ik de hoogste positie bij Fokker hadden. Niemand anders kon immers zeggen dat hij op de 9-de verdieping werkzaam was, de ontvangstzijde van de range. Tja wel een probleem als die lift van het ETC-gebouw weer eens defect was. (Druk op de Play toets voor een filmpje van een Staff-vergadering bij Ton thuis.)

Rene, we hebben je beelden teruggevonden

Ton passeert Waypoint 60

Zo die heb je dus te pakken, de 60-ste is binnen, een halve eeuw plus een decade. Geboren in 1948 de periode van de wederopbouw, de emigratie golf en de angst voor de Russen. Je ziet hier wat er zoal in dat jaar gebeurde. Tja dat Ton Bosman op 4 Oktober 1948 werd geboren staat hier niet te lezen. Ton ik hoop dat jullie een prima dag zullen hebben......

Ton Dpl.Sld Rnr Nr 48.10.04.024

Mooi, je wordt dus morgen 60 jaar, ik heb nog gezocht naar onze dienstmakkers van de Vlb Twenthe om nog eens even een Fly Past te organiseren.......

Ruud Kuijsten heeft er lang genoeg (1963-1969) gezeten om zowel door jou als mij nog gekend te moeten worden, mij lukt het niet meer.....

Ik vond wel zijn fotomapje terug met daarop denk ik toch goed zichtbaar onze B en E barak en misschien dat jij de afgebeelde auto's ook nog een plekje kan geven?.

Tja, waar blijft de tijd, het is alweer 40 jaar terug dat wij het ''Vaderland Dienden''.

Ton het was een mooie tijd om op terug te zien, ik hoop dat we dat nog vaak kunnen doen.

En voor Morgen.....Welcome to the Sixties!!

Ps. Mouse klik op de foto zou een groter beeld moeten opleveren

Ton en zijn Back-Up

Dit wordt dus de uitdaging.....Ik heb het Marian een (1) keer horen zingen met Ton aan het orgel, dat zal wel op Ruischenstein zijn geweest, ik weet niet of hier ook geluidsopnamen van bewaard zijn gebleven. Het was in mijn herinnering ontroerend.....

Het zijn niet alleen de woorden die zo'n impact hebben maar ook de gebruikte beelden zullen je doen herinneren aan jullie fijne trip naar de USA waar je geweldige indrukken hebt opgedaan met bezoeken aan Grand Canyon, Yosemity, Route 1A etc. Daar hebben jullie gelukkig een prachtig album vol van en ik heb onlangs nog even lekker met je kunnen meegenieten bij het bladeren in jullie America Book.....

Ton laat de Sennheiser maar weer eens opzoeken, inpluggen, keyboardje,....klaar. Ik weet zeker dat Marian nu zo'n 30-40 jaar later deze prachtige song nog kan meezingen. De karaoke versie van Tammy heb ik voor jullie opgehaald...Probeer het eens en Do'nt worry ik zal zelf niet meezingen.....

Hoi Bram,

Stand by your man is vanmorgen door Marian en Marleen twee stemmig meegezongen, en dat klonk geweldig.
Er moeten van onze bandtijd uit de jaren 60-70 nog wel opnames zijn, ik zal eens even kijken of ik ze kan vinden, het is wel analoog opgenomen inclusief ruis natuurlijk en we leefden toen nog in het buizentijdperk met als voordeel een warm geluid en als nadeel niet te tillen.
Ik weet alleen niet hoe ik het kan opnemen, want ik heb alleen maar een laptop terbeschikking

Vanmiddag werd ik verrast door een bezoek van een bruidspaar aan huis Heleen en Sjoerd, (vrienden van onze Marleen). Marian en ik waren uitgenodigd op de receptie die ik helaas niet kon bijwonen, dus kwamen ze maar even langs, ik vond het geweldig. Heleen speelt prachtig piano heeft een conservatorium opleiding met heel veel succes afgerond evenals Sjoerd
Er zijn foto's van gemaakt ik zal het even doormailen maar ik ben even afhankelijk van Menno.

Gr/Ton

Hier is ie dan...

Ton en de Thuiszorg

De meeste ouderen onder ons zijn aan de Bloedverdunners, bij Ton verloopt het allemaal anders. Die Populierenlaan blijkt dus een soort Prive Kliniek te zijn. Een eerste klas verpleegster met een spuitbevoegdheid permanent aanwezig. Als jullie hebben gezien hoe het bedje van Ton nu vanuit de huiskamer uitkijkt op zijn tuin begrijp je dat de muren van een ziekenhuis als een gevangenis op je afkomen, Ton heeft zo dus een prima plekje thuis.


Dag lieve mensen,

Na een aantal dagen van radiostilte, hier weer een update. Het is vandaag 30 september, de dag dat ik weer een afspraak had met mijn oncoloog.
Gisteravond liep ik wat in de kamer rond, toen Marian zag dat ik met mijn linkerbeen aan het trekken was. Ze zei: "He Bos wat is er met je been?" Ik zei: "Ja, het voelt een beetje stijf aan". Marian zei: "Ga jij maar eens even op bed liggen, ik denk dat jij een trombosebeen aan het ontwikkelen bent". En wat denk je, ze had weer gelijk, ze had weer een goede diagnose gesteld. Na ruggespraak met de dienstdoende arts uit het ziekenhuis, om 22.00 uur (!) 's avonds, kreeg ze het advies een injectie op te halen die de trombose moest aanpakken. Schoonzoon Menno heeft de injectie opgehaald uit het ziekenhuis en Marian heeft hem toegediend, zodat ik rustig kon slapen met de benen omhoog.

De trombose werd veroorzaakt door de hoge concentratie bloedstollende middelen. Deze nieuwe complicatie heeft natuurlijk invloed op de verdere behandeling met de chemokuur. Van de oncoloog moest ik meteen stoppen met de bloedstollende middelen, maar ik mocht ook geen bloedverdunners toegediend krijgen. Dit vanwege de kans op maagbloedingen. Het enige wat de oncoloog kon bedenken was doorgaan met de reeds gestarte injecties die de trombose moeten oplossen. Op de achterkant van een stukkie papier rekende de oncoloog uit welke dosering op mij van toepassing was. Hij kwam op zo'n 30 injecties in totaal uit, dat is 30 dagen 1 injectie per dag. Wat ben ik blij dat ik getrouwd ben met een verpleegkundige die bevoegd is, deze injecties toe te dienen, want anders had ik moeten worden opgenomen in het ziekenhuis en dat zag ik even niet zitten.

De oncoloog wilde deze week ook nog starten met de volgende chemo kuur. Ik vroeg hem of het mogelijk was dat een week uit te stellen omdat ik op zaterdag 4 oktober mijn 60e verjaardag bewust wil meemaken. Hij keek me aan en antwoordde heel droog: "Als je niets doet ga je dood, maar een weekje uitstel kan wel, dan starten we op 9 oktober met de chemo, want we moeten die kanker de kop in drukken."

De afgelopen heb ik kunnen genieten met onze kleinzoon Teun, hij groeit als kool en was al binnen vijf dagen boven zijn geboortegewicht! Het is geweldig om zo intens bezig te zijn met het nieuwe leven.

Tot zover de update van de medische voortgang, nog even een verwijzing naar mijn weblog (tonbosman.blogspot.com) Bram heeft namelijk het lied "Vleugels van mijn vlucht" (Nederlandse versie van Paul de Leeuw, origineel van Bette Midler, You're my hero) op de site geplaatst. Dit lied is gezongen door mijn dochter Marleen, waarbij zij zichzelf begeleid op de piano en de gitaarbegeleiding wordt verzorgd door neef Rob. Dit lied is opgenomen op verzoek van mijn overleden zwager en vriend Ton die drie jaar geleden is overleden aan kanker, op 59 jarige leeftijd. Hij was een goed gitarist en zanger en fan van Marleen.
Als je dit aanklikt en je hebt audio op je computer dan hoor je Marleen zingen. Dit is het enige lied gezongen door Marleen dat we hebben opgenomen. We hadden nog zoveel plannen om een hele cd op te nemen, mocht de chemo aanslaan dan gaat ons dat zeker lukken!

Groetjes en veel liefs,

Ton

Ton en Precision Strike

F-16's Boven Uruzgan

(Verbaas je over de A/A Missiles onder de wing)

luchtmacht.mp3