Het zijn er velen die vroeg of laat door deze ziekte worden getroffen. Er zijn er gelukkig ook die van deze ziekte zijn genezen.
In mijn krant stond j.l maandag dit cursiefje van de journalist Casper Duin. Ik vond het heel treffend geschreven en wil het jullie niet onthouden.
Beste Kanker,
Je hebt mijn leven het afgelopen half jaar in een ijzeren greep gehouden.
Hebt mij (toen nog 28 jaar) de betrekkelijkheid van het bestaan (eens te meer) doen inzien.
Je hebt mij de schrik van mijn leven bezorgd toen ik medio april in een klein hokje hoorde dat je (tijdelijk) in mijn lichaam was gaan wonen.
Je hebt mij voor een deel dezelfde route als mijn overleden moeder laten afleggen.
Je bracht me op een ziekenhuisafdeling waar de verpleegsters opvallend monter zijn, maar waar de geur van de dood latent aanwezig is.
Door jou lees ik zo nu en dan tussen de overlijdensberichten namen die mij bekend voor komen.
Soms weet ik zelfs gezichten en kamernummers terug te halen.
Je hebt ervoor gezorgd dat kaalheid - genetisch gezien toch al mijn voorland - voortijdig en in sneltreinvaart de kop opstak en dat ik alle ins en outs van chemokuren voortaan op mijn CV kan zetten.
Je maakte mij bang, kaal, vermoeid, neerslachtig en soms een beetje ziek.
Je sloopte me conditioneel en laat mentaal je sporen na.
Maar ook heb je mij wijze levenslessen geschonken, veel geleerd over het belang van de trouwe kring om me heen en een ander mens van mij gemaakt.
Zou je echter voortaan weg willen blijven?
Met dank aan CASPER DUIN
Geen opmerkingen:
Een reactie posten