donderdag 5 februari 2009
Ton is niet meer bereikbaar
De laatste dagen (of zullen het nog slechts uren zijn?) voor Ton vormen een zware belasting voor zijn Florence Nightingale.
Haar verzuchting dat dit zo geen leven is lijkt maar al te waar.
Deze keer dus geen berichten aan of over Ton maar al mijn support en medeleven gaan nu uit naar Marian.
Volhouden meid en op de been blijven......
kanker
het doet zo veel pijn
om jou te zien lijden
kan het niet over zijn?
Hoi Bram,
Ton is er nog steeds maar de kwaliteit van leven wordt steeds minder.
Gisteren was de waarnemend huisarts hier ( onze eigen huisarts is afgelopen maandag aan zijn hart geopereerd ), zij heeft de dosis Morfine opnieuw verhoogd.
Dat helpt goed tegen de pijn maar heeft als nadeel dat hij er nogal warrig van wordt en van tijd tot tijd onrustig, hij wil dan bijvoorbeeld zijn bed uit en probeert zijn benen over de rand te zwaaien.
Dat is wel zorgwekkend, ik durf amper bij hem weg en elke nacht ga ik slapen met het idee dat hij misschien wel in die nacht gaat overlijden.
Ik slaap dus niet echt goed, ondanks dat er nachtzorg is.
En zo gaat het dus, we leven met de dag en staan versteld dat hij het zolang volhoudt.
Hij eet niets meer en drinkt af en toe een beetje water dat is alles.
Hij herkent ons nog wel, maar als hij ons wat wil vertellen, gaat dat heel moeizaam, hij komt niet uit zijn woorden en halverwege weet hij niet meer wat hij zeggen wilde.
Zo triest en zo mensonterend!.
Ik hoop eerlijk gezegd dat het snel afgelopen is voor hem, dit is geen leven zo!
Dit waren weer de laatste berichten, ik houd je op de hoogte,
Lieve groet Marian
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Lieve Marian,
BeantwoordenVerwijderenWat kan de levensweg lang zijn
als het leven lijden is geworden.
Zoals je zelf schrijft: onmenselijk,
of is het juist mensen eigen?
Je geliefden los moeten laten,
hoe doen we dat?
Het moeilijkste wat er is:
los laten en overgeven,
de laatste stap naar het Onbekende
en Ongekende Licht?
Mogen we geloven in engelen,
die Ton begeleiden naar zijn nieuwe toekomst?
In ieder geval ben jij voor hem zijn prive-engel.
Voor de laatste uren / dag(en) veel kracht
en sterkte voor jou en de kinderen.
Lieve groet,
Els
Lieve mensen,
BeantwoordenVerwijderenwat een strijd is het voor Ton om jullie los te laten. Ik las een gedicht van JC Bloem "zondag' genaamd, en de laatste regels hiervan luiden:
Niet te verzoenen is het leven
Ten einde is dit wellicht nog 't meest:
Te kunnen zeggen: het is even
Tussen twee stilten LUID geweest.
En luid is het geweest in Ton zijn leven. Als je alleen al de belevenissen leest welke Bram in dit Blog heeft beschreven. Dan is er het 'luide' wat er geweest is in jullie gezin, relatie en nog veel meer. Zo moet ik denken aan het verhaal van de huizen(ver-)koop voor jullie naar de Populierenlaan gingen. Affijn.....
Ton, laat jouw stilte maar komen, luid is het al geweest....
lieve groeten,
Tom en Agnes
Een stukje van herkenning uit een berichtje van Marja (i.e. de weduwe van vriend en oud Fokker collega Arold Talsma) wil ik jullie niet onthouden.
BeantwoordenVerwijderen..............
Ik lees op de blogspot van Ton Bosman dat hij met zijn laatste dagen bezig is oooo wat vreselijk om in het bericht van Marian te lezen dat hij zo onrustig is en warrig. Dit herken ik maar al te goed ook de laatste dagen van Arnold zijn net zo verlopen echt mensonterend, als ik dat lees schieten bij mij de tranen weer in mijn ogen.
Maar heel mooi dat jij die blogspot bijhoudt zo blijven mensen goed op de hoogte van wat er gebeurt en de familie kan zo ook de vreselijke toestanden delen met anderen.
Mooi dat logo van PHAROS Arnold heeft mij er regelmatig over verteld en ook foto's laten zien volgens mij was hij erg trots op dat project.
En ook dat verhaal van jullie verblijf in Milaan heeft volgens mij indruk op hem gemaakt, hij heeft het er erg naar zijn zin gehad.
Wel Bram ik wens je heel veel sterkte de komende dagen, vooral ook voor je vriend Ton Bosman en zijn familie, het is zo moeilijk iemand zo te zien lijden en dan totaal machteloos te zijn.
Groetjes Marja.
Lieve Marian, Floor,Menno, Teun Marleen en Pim,
BeantwoordenVerwijderenSoms
Soms lijkt het leven droefenis en pijn alsof je duizend dingen plotseling bedreigen.
Soms is't alsof je armen vleugels zijn en je in de blauwe hemel op kunt stijgen.
Liefs van Frouk