Het EINDE van een Blog

Als ik terugblader naar de laatste verhalen op deze Blog over Ton lijkt het er inderdaad wel op dat er een einde is gekomen aan de regelmatige stroom van berichtjes over Ton en zijn dierbaren. Vanaf juli is het hier angstig stil gebleven maar dat betekent niet dat er verder niets is voorgevallen sinds de onthulling van Marian dat ze op advies van haar psychiater meer afstand van het verleden moest proberen te nemen.

Het was ook in die periode dat Marian aangaf geen "stof" meer te hebben om te kunnen bijdragen aan een stukje in de Blog en te kennen gaf dat we er misschien beter maar mee konden stoppen........

Een aantal maanden lang hebben we het dan ook zo maar gelaten en mijn inspiraties tot het schrijven van een Blogpagina leken dan ook tot nul gedaald.

Vandaag kreeg ik een berichtje van Marian waarin ze o.a vertelt dat ze een tijdje naar Australie gaat en na terugkomst de Blog wil opheffen.

Tja hoe hef je een Blog eigenlijk op....ach simpel, je zet een kruisje bij DELETE en drukt na de boodschap ARE YOU SURE op Yes. Maar dat leek mij voor de meelezer toch niet zo elegant vandaar dat ik deze toelichting nog even kwijt wil.

Marian gaat met dochter Marleen m.i.v. morgen voor een 3-tal weken naar het land van de Kangeroes

en zal de Kerstman in de zomer ontmoeten

Marian en Marleen, geniet van die Aussies en voor allen daar een Merry Xmas en Happy New Year

Met hulp van een stukje van Marcel(la) Vervloet heb ik het volgende voor het sluiten van deze Blog bedacht:

Eind en begin

Een band of een ring, ... kent geen eind. Ze zijn oneindig. Het eind ervan is weg. 

Er komt dus geen eind aan.

De meeste dingen (en mensen) hebben wel een eind. 

Zo kan je naar het eind van de wereld of naar het eind van je verhaal.

Alles wat een eind heeft, heeft er dus twee. Maar een kaars (een persoon) die aan twee einden brandt, verspilt op een dwaze wijze zijn geld, zijn gezondheid of zelfs zijn leven.

Dan is er natuurlijk ook nog het eind van de zomer, van de herfst en nu het eind van het jaar.

Maak er een begin zonder eind van, zodat je niet ten einde raad bent.

Vergeet niet: het eind kroont het werk. Eind goed, al goed.

Wat het oude jaar betreft zijn we toch wel aan het begin van het eind, het eind van ons liedje dus.

Maar zoals hierboven staat: elk eind is een nieuw begin.

Maar ja, alle begin is moeilijk. Soms kunnen we zelfs zeggen: dat is een begin zonder eind.

Vergeet echter niet dat een goed begin het halve werk is. Vergeet dus niet dat we bijna bij het begin van het nieuwe jaar staan.

Als we het goed menen en er iets willen aan doen, dan is dit pas een begin. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid. Misschien moeten we daar even stil bij staan. Dat is geen werk voor beginnelingen.

Goed begonnen is echter al half gewonnen. Daar is het toch om begonnen ?

Zeg dus niet: was ik er maar nooit aan begonnen.

Beste Wensen en Einde van deze Blog

Ton en FABELS

Het zal ongeveer in de zomer van 2004 zijn geweest dat wij bij Bas Bossinade op de Hobbyclub kennis maakten met een zekere F.Abels en zijn partner Mirjam. Fred Abels of Fabels zoals hij zich ook wel liet noemen bleek een getalenteerd technicus en artiest te zijn die af en toe bij Bas langs kwam om wat ideeën en onderdelen te verzamelen voor zijn kunstzinnige projecten.

Klik HIER voor de site van Fred en klik HIER voor de site van Mirjam en ga eens lekker dwalen langs hun activiteiten....

Het was de periode dat Fred zijn Monkey als een op afstand bestuurbare aap aan het ontwikkelen was. Met veel interesse hebben wij toen een kijkje in het inwendige van de aap kunnen nemen.

Later kwamen wij Fred tegen op de Robodock manifestatie waar hij een performance met zijn zwerver DIRK ten beste gaf.

Dit alles bracht jl. zaterdag op de zgn. Zwoele Zomeravond van het Kroller Muller Museum een soort van Deja Vue bij mij teweeg toen daar in de stromende regen Fred en Mirjam hun Monkey Mono aan het publiek lieten zien. Ik herkende de act, maar de performers Fred en Mirjam wist ik niet onmiddellijk thuis te brengen.

Thuis achter de computer maar eens wat info over F.Abels opgezocht en jawel het bleek wel degelijk de man achter al deze robotic shows te zijn.....klik HIER

Omdat ik daar net als Ton nog wat dierbare herinneringen aan heb gehad, een filmpje over deze in mijn ogen bijzondere knutselaar.

Fred Abels      NRCHandelsblad 23 dec 2004

Ons gezin gaat op de fiets naar ROBODOCK: zoon, zijn vriendin, man en 
ikzelf. De lucht is grauw, regenachtig, groots ook. We fietsen 
twee-aan-twee om het robot-festival te bereiken, naar het ADM-terrein aan 
de rand van Amsterdam, langs loodsen, kranen, snelwegen. Af en toe voelen 
we een spat, maar bereiken nog redelijk droog de 'vrijplaats': een van de 
weinig overgebleven gekraakte terreinen, afgebakend met een groot hek. Vóór 
het hek wonen de zwervers, illegalen, alcoholisten in caravans 
en  zelfgemaakte bouwsels, duidelijk afgeschermd van de oorspronkelijke 
krakers. Aanzuigingkracht heet dat, of tweedeling (ja, ook bij 
stadsnomaden). Achter het hek namelijk wordt het ADM-terrein bevolkt door 
kinderen, krakers en kunstenaars, de nettere soort nomade.

Het is erg druk, het publiek komt in deze landelijke omgeving van alle 
kanten aangestroomd. Wat een variatie:  bejaarde dames, ambtenaren, mooie 
meisjes op laarzen, kunststudenten. We betalen, gaan door het hek en zijn 
op het festival, waar Tuig in de stromende regen de schitterende 
theatervoorstelling Tegenwind opvoert waarin een enorm bouwwerk geleidelijk 
instort. In de loods staan indrukwekkende bouwsels: robot-apen komen later 
op de dag tot leven, ze springen, piepen en zwaaien met hun staarten. In 
een badkuipenflat met warm water en hoge trappen, nemen complete gezinnen 
plaats. Op elke bad-verdieping zitten natgeregende bezoekers op zoek naar 
warmte en schuim.
Een robotpaard galoppeert hinnikend door de massa, in toom gehouden door 
zijn charmante berijder, die het publiek trakteert op een 
paarden-stunt-show. Een atleet draait rondjes aan het plafond, een popgroep 
speelt punkmuziek, een bar voorziet ons mechanisch van schnaps, verderop 
staan stoelen die het publiek heen en weer schudden. Uren lopen we over het 
terrein, drinken zoete muntthee, eten uitheemse broodjes en bekijken hoe 
een kind in een stalen bal door een vlam wordt geschoten.

Al kletsend met mijn zoon bots ik tegen een zwerver op, die een 
winkelkarretje voorduwt. Ik deins naar achteren. Hij heft zijn hoofd op en 
kijkt me vragend aan. ,,Sorry,'' zeg ik beschaamd, omdat ik hem zomaar 
omver loop en hij zo vreselijk stinkt. Lukt het, kan hij er langs? Het 
schiet door mijn hoofd dat hij waarschijnlijk ergens op het terrein zich 
schuil houdt als tijdelijke woonplaats, en nu tussen het Robodock-publiek 
is beland. Dat soort figuren heb je nu eenmaal op kraakterreinen. Hij 
schuifelt onzeker verder en lijkt tegen mijn zoon te mompelen. Ik kijk naar 
zijn lange zwarte haardos, baard, dikke bril en zijn gescheurde jas. In 
zijn winkelwagen zit een mechaniek, tussen een hoop rommel, maar dat zet me 
niet aan het denken. Is er iets, kan ik u helpen? Het lijkt een aardige 
gek, zo te zien aan zijn motoriek is hij ontzettend verlegen. De haarbaard 
durft je bijna niet aan te kijken. Een meisje achter me roept: ,,He, 't is 
maar een robot, hoor." En dan is de illusie verbroken want nu zie ik het 
ook: het is een pop.

Dirk, de zwerver-robot, wordt bestuurd via afstandsbediening door Fred 
Abels. Abels kan zich zelf doorzichtig maken. Hij gedraagt zich zo 
onopvallend, dat je niet ziet dat hij de zwerver bespeelt. Ik zie dan ook 
niemand en heb niet door dat Abels zich in een straal van vijf meter rond 
de robot bevindt, maar mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Kijk maar eens op 
de website fabels.org zegt een man. Fabels staat voor Fred Abels, F.Abels.
Zo komt het dat ik dagen later als Robodock al weer is opgeruimd, opnieuw 
naar het ADM-terrein fiets nu naar het atelier van Fred Abels, weer langs 
donkere woeste luchten waartegen zich het staal aftekent.
Fred Abels (1961) is een jonge vent, innemend, met rossig haar. Althans dat 
is mijn herinnering bij de tweede ontmoeting blijkt hij blond. Zijn 
atelier, een grote ruimte op de begane vloer, tegenover wat woonwagens en 
oude auto's, wordt gemarkeerd door een stalen roos die beweegt in de wind. 
In de hal naast zijn werkplaats staat de Dicyclet, een grote fiets die 
Abels ontwierp en bouwde met Maik ter Veer. Twee enorme wielen van glanzend 
metaal waartussen de fietser zit -hangt als het ware- onder de as. In een 
filmpje op de website zie je hoe de bestuurder over de kop gaat wanneer 
deze plotseling remt. Abels legt uit hoe je kunt sturen, vertelt over het 
maakproces, en de eerste optredens op Oerol.

In zijn werkplaats verhaalt Abels over zijn achtergrond: ,, Ik ben een 
echte Amsterdammer, geboren in de Jodenbreestraat. Daar woon ik trouwens nu 
weer vlakbij. Nadat ik de LTS heb gedaan, ben ik gaan werken bij technische 
bedrijven in fabrieken, maar dat hield ik niet vol. Maar ik heb er wel wat 
goeds aan over gehouden kijk maar: op mijn vijftiende kocht ik deze draaibank."
Trots demonstreert Abels zijn draaibank: ,,de basis van alles".  Hij legt 
uit dat de draaibank ook een kip-en-ei verhaal in zich draagt: want wie was 
er eerst? Anders gezegd heeft een draaibank geen draaibank nodig om gemaakt 
te kunnen worden?  Abels schreef er een tekst over, nadat hij in Zuid 
Frankrijk een oude draaibank van de schroot redde en repareerde. "Deze was 
uit 1890, totaal verroest en incompleet. De trapaandrijving ontbrak, dus 
hingen we er op de houtje-touwtje-manier een wasmachinemotor aan, met een 
V-snaar van een Renault 4, trappen leek ons wat ouderwets. Na wat borstelen 
en oliën bewoog alles weer. De hoofdas spelingvrij afgesteld en ook de 
geleidingen. Opeens beseffen we dat een draaibank je door een barrière in 
je werkplaats helpt. De vraag over de allereerste draaibank beantwoordt 
zichzelf: we kunnen met deze motor een betere poelie draaien, voor nog een 
betere motor. Zie: de enige machine die zichzelf verbeteren kan. Viva de 
draaibank, moeder van alle machientjes!"

Abels heeft altijd geknutseld ,,maar het duurt wel lang tot je mensen 
vindt". Hij stuitte op soortgenoten toen hij na een periode van knutselen 
aan brommers en auto's, en een reis naar India, besloot uitvinder te 
worden. ,,Opeens wist ik het: ik ben uitvinder." Hij nam bezit van een 
werkplaats in het destijds gekraakte Silo-gebouw.
,,Vanaf toen werd alles anders, ik ontmoette mensen die net als ik 
knutselde, alleen noemden zij zich kunstenaar. Ik kende die 
kraakpandensfeer eigenlijk niet, ik was daar dan ook de enige Amsterdammer 
en de meest technische van iedereen. In die tijd restaureerde ik kinetische 
kunstwerken voor het Kroller Moller Museum en verdiende daar goed mee. Dat 
was nogal ongebruikelijk in de kraakscene. Ik heb enorm moeten wennen aan 
het gemeenschaps-gebeuren, maar had er uiteindelijk heel veel aan."
Hij laat een zwart-wit foto zien van de oude Silo-groep, een groep jonge 
kunstenaars die allerlei activiteiten ondernam in hun kraakpand: 
exposities, feesten, festivals. Ook toont hij afbeeldingen van een 
uitvinding uit die tijd: 'de overboord-motor' als aanvulling op de buiten- 
en binnenboordmotor. De motor wordt letterlijk overboord gegooid en komt 
net boven water, want drijft op een halfopgepompte stootwil. Zo ligt de 
motor enkele meters voor het stalen bootje onder water. Zittend op de boot, 
waar de accu's in staan, bestuur je de motor alsof het een paard is, met 
als teugels rode en zwarte stroomdraad.
,,Ik ben gek op bootjes en had genoeg van die motorherrie. Als-ie onder 
water is, hoor je niks. In de overboordmotor zit trouwens de ruitenwisser 
van een tram verwerkt, dat is een ander verhaal. Voor de gein heb ik er 
toen een haaienvin op de stootwil bevestigd, zodat het net lijkt of je door 
een haai wordt voortgetrokken. Eigenlijk was het ding beter zonder die vin. 
Mensen wisten dan echt niet wat ze moesten denken. Soms dachten ze dat je 
je hond die boot liet trekken en riepen dan vanaf de kant: dierenbeul!" 
Abels lacht.

Voor zijn pand stopt een auto. Een kunstenares heeft haar atelier opgeruimd 
en vraagt of een bromtol welkom is. Abels kijkt of de bromtol werkt en 
herinnert zich dan weer zijn eerste kraakpand-ervaringen. ,, Het was niet 
altijd leuk. In het begin dacht ik, misschien heb ik wel de verkeerde 
kleren aan, de foute gympen. Maar uiteindelijk heeft het verblijf in de 
SILO me veranderd. Ik ging meedoen met exposities."
Zo kwam het dat werk van Abels te zien was in kunstenaars sociëteit Arti en 
galerie Latour in Amsterdam. Een van de werken die hij laat zien is een 
grote vogel hij heeft meerdere variaties van het beest gemaakt- de 
uitdaging was om het beest te laten voortbewegen doordat de vleugels een 
luchtstroom zouden maken die hem voortduwen. Een van de eerste modellen 
verkocht hij aan de KLM. waar het beest in hangar 14 rondvloog voor het 
personeel en bezoekers.  ,,Af en toe moest hij in de revisie, dan stond ik 
mijn beestje te repareren naast monteurs en Boeings 747. Geweldig vond ik 
dat. Belangrijk was dat mijn vogeltje bleef vliegen, jaar in jaar uit. 
Langzaam haalde ik alle kinderziektes eruit. Hij heeft vijf jaar gevlogen. 
Toen nam ik hem mee naar huis om te repareren, maar daar bleek geen geld 
meer vpoor te zijn. Het was vlak na 11 september. Sindsien is hij weer 
terug op het nest."
Een later model, de Ornitopther, dat mechanische vogel betekent,  heeft een 
vleugelspanwijdte van 5 meter en vliegt op zijn website. De vogel heeft 
grote afstanden afgelegd in fabriekshallen op exposities. Abels werkt 
altijd aan een groot project, en knutselt daarnaast aan zij-projectjes. 
Zoals een glazen stulp waarin, op een stalen pen, een symmetrische vorm 
(een S) is bevestigd met scherpe uiteinden, die als een gek rond draait. Er 
volgt een verhaal over een ionenmotor en cascadeschakelingen. Een ander 
object is gebaseerd op een Tesla-spoel. Twee stalen staafjes staan naast 
elkaar, een zogenaamde jakobsladder waarlangs een blauwpaarse straal omhoog 
loopt eindigend in een knetterend bergje. Ik mag er mijn vinger niet bij 
houden want er staat 20.000 volt op.

Ook toont hij een object waarvan hij een latere versie verkocht heeft aan 
strandpaviljoen Zeezicht in IJmuiden: The stardust generator. Aan een ronde 
glazenbol, opgehangen als een kompas, is een lichtgevoelig oog en een lamp 
bevestigd. De bol draait mika-stof (stel je verpulverde oude raampjes uit 
een kolenkachel voor) in het rond tot  de 'sterrennevel' neerdaalt en het 
lichtgevoelige oog wordt bedekt, waardoor de bol stopt; de lamp warmt de 
mika-stof op en de bol gaat weer draaien. Tot in lengte van dagen vormt het 
ronddraaiende stof een spiraal die doet denken aan het melkwegstelsel, in 
het klein. In zijn atelier hangt een model dat met kwik gemaakt is. Abels: 
,, Wat exposeren betreft had ik het snel gehad met die grote witte ruimten. 
Ik blijf steeds nieuwe scenes uitproberen. KLM dat is zaken doen, met Dirk 
ben ik straatartiest, poppenspeler, en voor mijn vorig project 'de 
dansmachine' stond ik als een deejay te knallen in het nachtleven."
Abels laat een manshoog wiel zien, dat hij kan ronddraaien en waar zestien 
sensoren opzitten, een bespeelbare machine die elektronische muziek maakt. 
Het wiel stuurt onder andere een sampler aan die geluiden maakt en de 
Pyrobass, die door middel van gasexplosies basdreunen produceert. Later 
voegde hij er ook nog een bewegend danspodium aan toe.
,,Ik heb twee versies gemaakt, ook een light-version om mee te reizen. Drie 
jaar lang trad ik ermee op eerst in de techno-scene en vervolgens van de 
Stadsschouwburg tot en met de Dogtroep."

Tenslotte vertelt hij ook nog over zijn Mandala-machine, een mechanisch 
autootje dat stervormige sporen kan nalaten op de grond alsof het 
spirituele tekeningen zijn; en over zijn Cotyl, een organische sculptuur, 
een capsule die los in een constructie hangt op het strand en waar acht 
mensen in kunnen. Terwijl de wind de bol-bezoekers heen en weer 
wiegt,  kunnen ze tegelijkertijd genieten van de geluiden van de wind. Het 
is eigenlijk te veel om op te noemen maar op de fabels.org valt alles 
uitgebreid te bekijken.

Mag ik Dirk, de zwerver, nog een keer zien bewegen? Nu toont Abels hoe hij 
hem bestuurt: een bruinsuède schoudertas verbergt een radiografische 
afstandsbediening, de joy-stick zit heel ingenieus verstopt onder de 
franjes. De zwerver tilt zijn hoofd op en beweegt zijn haren. ,,Wees maar 
niet verlegen, hoor Dirk," zegt Abels. De robot is levensecht schuchter, 
mede dankzij de samenwerking met poppenspeler Mirjam Langemijer, die 
eindeloos veel tijd heeft gestoken in het vermenselijken van Dirk. Het 
lopen kostte uiteindelijk het meeste werk, Abels vernieuwde vier keer 
compleet het mechaniek. Dirk duwt namelijk zijn kar echt voort.
,,Ik had ook een motortje op de zwenkwieltjes van het supermarktkarretje 
kunnen maken, maar dan bungelt hij er achteraan. Mijn bedoeling is dat je 
de eerste twintig seconden denkt dat Dirk echt is. Wat moet die gast nou 
hier in de buurt? En als je ziet, dat het een machine is, word je 
geconfronteerd met je eigen gedachten. Vervolgens blijft men om te kijken 
naar de reacties van anderen die nog niet weten wie Dirk is. Zo kijken 
mensen tenslotte naar elkaar, dat is toch prachtig."

Ton ondersteunt gastdocentes

Het leuke van deze manier van Bloggen is dat je steeds meer over iemand te weten komt.

Ik denk dat er niet veel van jullie zijn die weten dat Marian samen met haar zus al op 15 jarige leeftijd in de gevangenis heeft gezeten.

Nee, de meiden waren niet ondeugend geweest, integendeel, zij traden er op voor de bewoners als het zang Duo "Marian en Dorothee" en kregen als beloning water en brood of zoiets....

Ik zou een mooi verhaal kunnen bedenken dat zij op een van die optredens een gentleman inbreker hebben leren kennen waarmee een van beide meiden later getrouwd is, maar daar heb ik geen bevestiging van. (Het was toen trouwens wel de tijd van Aage M. en Mr. Olivier, over Ton B. heb ik in de strafregisters niets kunnen vinden)

Dat verzorgen van "Behoeftigen" is de meiden altijd bij gebleven en Marian schrijft mij nu hoe ze samen een gastcollege hebben gegeven aan leerling verpleegkundigen..........

Hoi Bram,

Nog even een ander verhaal, mijn jongste zus en ik traden vroeger op als zangduo, het duo “ Marian & Dorothee” we zongen en speelden prodeo voor bejaarden, zieken en gedetineerden.

We waren 15 en 18 jaar oud en we hadden werk zat wat niet zo gek was want voor een doosje bonbons of een bloemetje kwamen we al opdraven.

Laatst hebben Door en ik weer een gezamenlijk optreden gedaan alleen we hebben niet gezongen, we hebben samen een gastles gegeven aan een klas leerling verpleegkundigen.

We waren gevraagd door die andere Agnes (van Frankrijk) Zij is als docente verbonden aan een opleiding voor verpleegkundigen, Agnes vroeg ons om te komen praten over het verplegen en verzorgen van terminale patienten (mijn afdeling) en over stervensbegeleiding (Door haar afdeling) en over rouwverwerking.

Ik stond daar als oud verpleegkundige en als ervaringsdeskundige en mijn zus als professional, zij begeleidt stervenden en is ook uitvaartbegeleidster.

Ik zag er enorm tegen op, was bang emotioneel te worden maar het ging prima, mijn zus loodste me er goed doorheen en de klas was zeer onder de indruk.

Gek hè? Waar de dood van Ton al niet toe kon leiden….

heeft ie indirect aan een gast les deelgenomen.

Liefs, Marian

Ton oorzaak van depressies?

Er worden nog al eens wat aardse gebeurtenissen toegeschreven aan het toedoen van onze dierbaren uit het hiernamaals...

Meestal gewoon grappige dingen, of zaken die snel weer voor bij gaan. Je kent ze wel, het was of ik een klopje op mijn schouder voelde van mijn overleden ouder/echtgenoot alsof er gezegd werd..."goed gedaan", terwijl enige tijd later dat zelfde klopje op de schouder wordt uitgelegd als..."opletten, ik zou het niet doen.

Het lijkt mij in dat geval dan ook niet vreemd als er dan verwarring ontstaat, vooral ook als je over steeds meer tijd beschikt om na te denken en voortdurend naar signalen van "daarboven" blijft verlangen.

Ok, de therapie is dus afleiding en bezig zijn, Marian probeert dat nu te vinden in met vakantie gaan, een huisdier te vertroetelen en met de kleinkinderen bezig te zijn.

Ik voel goed aan hoe rot of het is dat je de leuke ontwikkelingen van de kleinkinderen niet kunt delen met hun opa. Ik ervaar namelijk zelf het geweldige geluk dat ik mijn oude moeder nog steeds kan bijpraten over de vorderingen van haar achterkleinkind Annelies, terwijl dat niet meer kan naar mijn vader die apetrots zou zijn geweest.....

Ik begrijp dat je een vrouwelijke psycholoog consulteert bij wie je je prettig voelt door wat je zo bezig houdt te kunnen vertellen. Niks mis mee, ik begrijp alleen haar advies niet dat je Ton moet loslaten maar ik heb daar dan ook niet voor doorgeleerd.....

Goed, die Ton dus, onze regelaar daarboven, hij zorgt voor de depressies...maar straks ook weer voor de zonneschijn.

Lieve Marian, Carpe Diem! en met dank aan Loesje....

Hoi Bram,

We hebben elkaar een tijd niet gesproken/gemaild, dus het wordt tijd voor een update (zeg je dat zo??).
Het is inmiddels al weer drie weken geleden dat ik van vakantie terug ben en ik heb al weer zin in de volgende, maar dat krijg je met al die regen hier.
Gelukkig heb ik wat vakanties betreft nog wel wat te goed, in oktober ga ws nog een weekje naar de zon met de meiden van het ziekenhuis en in december ga ik met Marleen naar Australië.
Dat het zonnetje daar zal schijnen, is wel zeker want het is dan hartje zomer in Adelaide.
Enfin; van af het komende weekend wordt het weer hier ook weer beter, het werd tijd, tenslotte is de zomer net begonnen.

Ik heb inmiddels mijn nieuwe huisgenoot Dushi de rode kater, ik blijf hem maar zo noemen, want naar die naam luistert ie.
Bovendien vindt mijn psycholoog (ja, ik loop weer bij een psycholoog maar daarover later) het niet zo’n goed idee als ik hem Bos ga noemen; zij vindt dat ik Bos los moet laten…….
Dushi is een prachtig beest (zie bijgesloten foto;s) en heel aanhankelijk, de eerste week kroop ie steeds weg en had ik amper het idee dat ik een kat had, maar nu na twee weken is hij helemaal gewend aan mij en het huis. ’ s Avonds springt ie op mijn schoot en blijft daar dan intens tevreden liggen spinnen, hij is hartstikke zindelijk en hij eet en drinkt prima, het enige nadeel is dat ie zo ontzettend verhaart, dus ik moet weer vaak stofzuigen.

Dat ik weer bij een psycholoog loop, komt door het feit dat ik de laatste maanden weer erg met Ton bezig ben, het lijkt net of ik nu pas aan rouwen toe kom.
Het heeft ook te maken met het feit dat ik niet meer werk en dus veel meer tijd heb om te piekeren, ik mis hem zo erg omdat ik niet samen met hem kan genieten van onze kleinkinderen.
Dat Teun zindelijk is en al kan fietsen zonder zijwieltjes en dat Saar zo vriendelijk is en altijd lacht, dat alles niet hem te kunnen delen, vind ik verschrikkelijk.

Met de psycholoog kan ik daar over praten en dat geeft me rust, net na Ton zijn dood had ik daar nog niet zo’n behoefte aan, maar nu ben ik er blijkbaar aan toe.
Ik laat het maar op me afkomen en leef met de dag “ CARPE DIEM “.

Ik sluit er weer een paar foto’s bij van Teun en Saar en van Dushi,
Oh, oh, de recente foto,s van Teun heb ik per ongeluk gewist, stom, stom, stom!

Liefs, Marian

Ton en Obilixxxx

In het begin van onze Fokker tijd vertelde Ton wel eens verhalen over wat hij nu weer thuis had meegemaakt. Als je slechts af en toe wat opving of met een half oor luisterde dan ging het verhaal over:.....dat loeder maakt toch een bende...het kreng heeft het behang weer van de muur getrokken.....en doet ontzettend vals naar mijn vrienden.

Jammer eigenlijk want hij was nog maar pas getrouwd dat zo'n huwelijk zo snel kon stuk lopen.....Maar je moest het hele verhaal kennen om te weten dat het over de kat ging. Eigenlijk heb ik Ton nooit liefdevol over zijn kat horen spreken vandaar dat ik onlangs aan Marian vroeg of Ton eigenlijk wel blij is geweest met een kat in huis.

Nou, het antwoord mag er zijn, Ton is geboren op Dierendag en blijkt een heuse kattenvriend. Of zou die Francaise Agnezzzz die hem zo bewonderend Obilixxxx heeft genoemd de liefde voor een spinnend kattenvelletje hebben gecreëerd?

Ik laat het Marian maar vertellen.....

Je vroeg je laatst af of Ton een kattenvriend was, nou dat was ie hoor, toen we net getrouwd waren, kregen we Obilix hij was nauwelijks 6 weken oud en zo gek als een deur! Ja echt! Hij scheurde regelmatig hele lappen behang van de muur, hing in de gordijnen en was vals naar anderen toe, ons deed ie niks, wij mochten hem aaien en later toen de kinderen kwamen, deed hem ook niks.

Als er bezoek kwam, riepen we in koor: “ Niet aaien” hij vloog ze anders aan, Obelix is een keer van het balkon gevallen, ja van acht hoog maar wonderwel mankeerde ie niks.
Het beestje is gewoon mee verhuisd van de flat naar onze eengezinswoning op Ruischenstein en hij is oud geworden, na hem hebben we nog een paar katten gehad en Ton zat echt met de kat op schoot voor de televisie.

Aan de naam Obelix zit ook weer een verhaal vast, het jaar voor we trouwden, ik praat nu over 1972, hadden we die beruchte vakantie op Mallorca, de vakantie waarin Ton zo ontzettend verliefd werd op Anjezzzzz je kent het verhaal.
Enfin, Toen Ton bij het hotel het zwembad in dook met zijn grote lijf en dito snor, riep Agnes verrukt” Ah Obilixxxx” nou die naam heeft ie de hele verdere vakantie gehouden. En de kat hebben we toen ook maar zo genoemd, vandaar.


 Liefs, Marian

Ton en (de andere) Agnes

Ja, wat grappig is dat als je van 1+1=3 meent te kunnen maken. Ik heb dus nu geleerd dat niet alle Agnessen van Ton uit Frankrijk dezelfde zijn. De tijd van zijn "Aignezz" is volgens mij dan ook ruim 35 jaar geleden maar zoals gezegd hij kon er met verve over vertellen.....

Wie ook heerlijke verhalen vertelt is Marian, uit haar beschrijving van de Weduwen en Weduwnaar trip naar Kreta krijg je het gevoel er zelf watertandend bij aanwezig te zijn geweest.

Marian vroeg mij nog of ik Dick Ridder kende, nou nee dus maar even Googlen en je weet alles over deze (homo) man die met zijn partner onze dames zo geweldig heeft weten te verwennen.

Alles weten over Dick ? klik HIER. en wil je hem ook over Griekenland horen praten dan HIER de radiolink openen

Gelukkig valt er toch nog wat te repareren aan de audio installatie van Ton, dus Marian we gaan proberen een afspraakje te maken.


Ja grappig hè? die ene man in het gezelschap, maar nee hij was/is geen homo maar de gastheren die het appartementenhotel runnen wel.
Ze zijn al 27 jaar een stel en runnen sinds 6 jaar het appartementencomplex en ik moet zeggen dat doen ze voortreffelijk!

Wij hadden ( bijna ) allemaal een studio voor ons alleen d.w.z. een enorme kamer met een twee persoonsbed, een kitchenette met koelkast, kooktoestel en de daar bijbehorende potten en pannen.



er was een gezellig zitje met tv en ieder had zijn/haar eigen terras of balkon.


Er was voor ons half pension geboekt maar alleen het zeer uitgebreide ontbijtbuffet gebruikten we in ons hotel, het diner werd elke avond in een ander restaurant geserveerd en dat was me toch leuk en lekker, er waren restaurantjes op de boulevard maar ook eettentjes in smalle straatjes onder verlichte bomen.


We hadden zelfs de keuze uit 6 verschillende menu’s er was aan iedereen gedacht de vegetariërs de vlees en vis liefhebbers en elke dag hadden we wel zo’n drie tot vier gangen.


’ s Morgens na het ontbijt werden de menulijsten uitgedeeld en kon je aankruisen welk menu je die avond wilde gebruiken, de gastheren gaven daar de nodige uitleg bij.



Verder hadden we regelmatig een excursie, zo zijn we naar het voormalige lepra eiland “Spinolonga” geweest en waren er prachtige wandeltochten in de omgeving georganiseerd.


De chauffeur van het hotel reed zelfs naar een naburig stadje met de vrouwen die graag wilden shoppen ( waaronder ik ), je kunt wel zeggen dat we de Griekse economie een oppepper hebben gegeven.


Wij vrouwen konden het heel goed met elkaar vinden, we hebben samen gelachen maar ook gehuild, wat wil je ? iedereen had zijn eigen verdriet, maar we gaven elkaar de ruimte om ons verhaal te vertellen en we konden elkaar troosten.


We hebben ook gezongen meerstemmig, er bleken n.l. meerdere dames in een ( kerk ) koor te zitten en we kenden zo’n beetje het zelfde repertoire, we oogsten zelfs applaus, ja,ja!


De hotelmanager ( de ene helft van het homoduo ) is een onderhoudende man, hij heeft een boek geschreven over zijn avonturen in Griekenland en hoe het idee ontstaan was om samen met zijn partner een hotel te beginnen op Kreta.


Soms droeg ie voor uit eigen werk en dat was echt lachen zoals die man met taal speelt geweldig!


Ik heb hem gevraagd wat hij in z’n ” vorige “ leven had gedaan, het bleek dat ie jaren lang als radio presentator voor de N.C.R.V. had gewerkt, zijn naam is: Dick Ridder, zegt jou die naam iets?

 Enfin, om het nog even over die ene man in het gezelschap te hebben, die bleek kort van te voren al een weduwe uit de groep aan de haak geslagen te hebben, ze deelden ook samen een kamer, dus volgend jaar zullen zij er niet meer bij zijn…..

 Want dat we volgend jaar weer gaan, staat al vast.






Zo zie je maar Bram, ook deze vakantie is me uitstekend bevallen net als de vakantie in het land van Marianne…


En die Agnes waar ik het over had, is een andere Agnes dan degene waar Ton het altijd over had ( Anjezzz ) was de Française waar Ton het tijdens een vakantie in Mallorca zwaar te pakken van had.


Ja, wij waren verloofd en Ton viel als een blok voor haar, ik zag hem vallen! Hij heeft uiteindelijk toch voor mij gekozen, maar even dacht ik “ het is over en uit”.


We hebben er achteraf smakelijk om moeten lachen.






Wat goed Bram dat je de foto’s van mijn Frankrijk vakantie weer hebt terug gevonden en ze er tussen hebt geplakt.


Ik zal proberen er weer wat foto’s van Kreta bij te sluiten, als het niet lukt, stuur ik ze voorzien van commentaar apart naar je toe.






En ojah, ik heb te vroeg gejuicht voor wat betreft mijn geluidsboxen, er valt nu regelmatig een box uit of er treedt een storing op, dat gebeurt vooral als ik een plaatje draai of een cd opzet, dus help!






Zo en nu is mijn epistel wel af, poeh wat een lang verhaal zeg!






Liefs en tot mails, Marian

Ton en het land van Marianne

Tjonge, dat is alweer ruim een maand geleden dat we op deze Blog iets hebben gepubliceerd maar dat krijg je als de redacteur en zijn assistente voortdurend met vakantie zijn....

Marian, ik ben juist weer terug van het bezoek aan onze kleindochter Annelies in Vancouver en zal proberen de draad weer op te vatten.
(Als je wilt weten hoe het ons daar is vergaan moet je HIER maar eens rondneuzen.....)

Ik heb in Canada overigens wel de berichtjes van Marian ontvangen maar het Bloggen ging daar toch niet zo makkelijk als van achter mijn eigen PC.

Ik had van Ton wel eens gehoord over een zekere Agnes uit Frankrijk maar of dat dezelfde is als door Marian hier onder genoemd weet ik eigenlijk niet, Ton sprak de naam Agnes dan ook altijd op zijn Frans uit als "Aignnesszz" en kreeg dan lichtjes in zijn ogen...

Maar OK hier is dan de update die Marian mogelijk niet kan lezen omdat ze nu met vakantie alweer naar Kreta is..Die Grieken toch...ze gaan met hun 50-ste met pensioen en kennen een 13& 14e maand en onze Nederlandse meiden brengen er de dure Hollandse Euro's naar toe....
ik hoop dat het goed is voor mijn portemonnaie...

Hoi Bram,


Ik ben weer terug van een van mijn vakanties, ik was in Frankrijk met 7 vrouwen die ik nauwelijks kende.

Een vriendin van mij had mij uitgenodigd om een weekje mee te gaan, zij heeft ooit met haar familie een huis a la campagne gekocht in de Bourgogne.

Een enorm huis in the middle of no where met een lap grond daarom heen van wel zo’n 4000 vierkante meter, een huis met alles erop en eraan.

 Ik noem maar wat, twee toiletten twee douches en ook nog een douche buiten bij het zwembad, drie grote slaapkamers een vide met een overloop.

Verder zijn er beneden twee huiskamers waarvan een met open haard en een met televisie, een keuken met alles er op en aan ( behalve een vaatwasser ) een wasmachine en een droger.

 

Dat alles in een prachtige omgeving met uitgestrekte velden en goede wandelpaden.

We hadden prachtig mooi weer dus we hebben geluierd in de zon maar ook leuke uitstapjes gemaakt in de buurt.

Agnes, degene die het allemaal georganiseerd had en tevens mede eigenaar is van het huis, had een grote bus gehuurd waar we allemaal in konden en waar mee we naar Frankrijk zijn gereden. 

We leken wel “ De Gooische Vrouwen!

 

De bus werd gebruikt voor verre uitstapjes en om bezienswaardigheden te gaan bekijken, het was ontzettend leuk allemaal.


En ondanks dat de vrouwen elkaar nauwelijks kenden, klikte het gewoon tussen ons, heel bijzonder!



Enfin, ik heb een heerlijke vakantie gehad, ben goed uitgerust en heerlijk bruin geworden, wat wil een mens nog meer?

 Over goed twee weken ga ik opnieuw op vakantie, deze keer naar Kreta, ik ga dan met de lotgenoten club ( 15 weduwen en een weduwnaar ( arme man ).

We gaan een weekje en zullen het ongetwijfeld weer heerlijk hebben.

Van deze groep mensen ken ik er drie redelijk goed en de rest heb ik een keer gezien, je ziet Bram aan vakanties geen gebrek.


Ton zou zeggen: “ Ga maar lekker op vakantie, je verdient het “.

 Bos de kater moet nog even wachten met het intrekken bij mij, na Kreta komt ie bij me.

 Goed Bram, dat was weer het laatste nieuws, ojah mijn geluids installatie doet het ineens weer prima hoe dat kan, is me een regelrecht raadsel, misschien is Bos ( de eerste ) weer bezig geweest van uit het hiernamaals, hoe dan ook je bent natuurlijk altijd van harte welkom op de koffie of de borrel..




Liefs, Marian





PS: ik probeer wat foto’s bij te sluiten van het huis in Frankrijk.

Nou Bram, dat lukt me niet, ik probeer ze wel een voor een te sturen.

Ton zijn DNA leeft voort

Het heeft even geduurd omdat er kennelijk met de distributie van het fotomateriaal iets verkeerd is gegaan.
Maar hier zijn dan de plaatjes van Saar en haar trotse "verloskundige Oma".

Nou Ton dat zit dus allemaal wel weer goed, jouw DNA zal voor een klein stukje voortgaan in die twee prachtige kleinkinderen Teun met zijn zusje Saar.

Wat een heerlijke Hollandse namen, het zou zomaar de titel van een boek of film hebben kunnen zijn. Het doet mij denken aan de schoolboekjes zoals Ot en Sien of later Pim en Mien. Ik ben benieuwd of dit tweetal straks ook samen van die fraaie avonturen zal gaan beleven.....

De trotse "verloskundige Oma"

De handjes van...de oortjes van...het neusje van....???

En natuurlijk mijn gelukswensen voor Saartjes gelukkige ouders Menno en Floor

Ton beziet Gezinsuitbreiding

Ik weet eigenlijk niet of Ton vroeger een Kattenmannetje is geweest. Ik kan hem mij moeilijk voor de geest halen als de man die een tevreden spinnende poes op schoot heeft en dagelijks de kattenbak verschoont....

Eind volgende maand kan hij echter toezien hoe Marian een plekje heeft ingeruimd voor die andere Bos om de leegte wat op te vullen en haar verzorgingsinstinct de vrije hand te geven. Het is in mijn ogen toch wel een bijzondere poes met die fraaie kleuren, toch weer heel wat anders als de zwarte kat...

Wel een beetje zielig voor broertje Hugo, want hij komt niet met Bos mee naar de Populierenstraat.
Nog even wachten dus en dan kan deze rakker de gordijnen invliegen en alles wat los zit tot zijn speelgoed verklaren.

Hoi Bram,

Dit wordt mijn nieuwe huisgenoot.
En ik noem hem Bos ( Hugo ging bij nader inzien niet door )

Als ik terug kom van mijn tweede vakantie eind mei, wordt deze meneer bij
mij afgeleverd.

Wordt vervolgd.


Liefs, Marian

Ton ontvangt Goed Nieuws

Als ik alle data goed heb bijgehouden is dit goede nieuws dus van donderdag 24 maart

Wil je nog even melden dat vandaag mijn kleindochter is geboren, ze heet Saar en ze weegt 4320 gram.

Alles is zeer voorspoedig verlopen en ik was weer bij de bevalling.

Floor ging zo rap dat ze het ziekenhuis niet meer haalde, de kraamverzorgende haalde het ook niet dus mocht ik de verloskundige assisteren.

Het was een heel gezellige thuisbevalling.

Morgen zal ik je de foto’s mailen van de kleine/grote meid.



Liefs, Marian

Ton wacht op beter nieuws

Op een 23 maart is Ton met zijn Marian getrouwd. Het "ApenKontje" van moeder Bosman had zijn bestemming gevonden. Ik heb uit het berichtje van Marian gehoord dat het toen een stralende lentedag was. Alhoewel het nu vandaag ook de 23-ste maart is geworden ziet het er vandaag buiten allemaal  wat minder stralend uit, het is hier gewoon mistig. Kennelijk heeft de ooievaar ook enige moeite de weg te vinden en vliegt nog wat rond alvorens zijn vrachtje bij Floor, Menno en Teun af te leveren.

Het leven schijnt zo in elkaar te moeten zitten dat tegenslagen en geluksmomenten elkaars pad voortdurend kruisen. Maar toch, beter zo in deze volgorde, eerst het verdriet van het overlijden van de oude generatie dat gevolgd wordt door het geluk met de geboorte van de nieuwe wereldburger.....

Elke keer denk ik, ik schrijf Bram pas als de nieuwe wereldburger geboren is.


Maar ze laat op zich wachten, Floor was de 18e uitgerekend en inmiddels zitten we op de 23e ….


Het zou wel mooi zijn als Floor vandaag bevalt, want vandaag is het onze trouwdag.


Op 23 maart 1973 trouwden we het was op een stralende lente dag.


Voor mij mag de kleine nu geboren worden hebben we tenminste weer wat te vieren nu en in de toekomst.






Vorig week is Ton zijn moeder overleden, ze was 84 jaar en totaal op.


Na Ton zijn overlijden, was ze ondanks dat ze dementerende was, ontroostbaar, ze kon zo hartverscheurend huilen en om Ton roepen, het was verschrikkelijk om aan te zien.


Tons broers en zussen hebben een mooi plekje voor haar uit gezocht op de begraafplaats waar ook Ton ligt.


Ze liggen nu vlak bij elkaar, moeder ligt op het veldje naast Ton, ze liggen zoals mijn schoonzus het zo mooi uitdrukte “ kop aan kop”.


Hopelijk zijn ze nu herenigd tenslotte was Ton zijn moeders “ apengatje” ook weer een uitdrukking van Ton zijn zus, die ze ook nog even aanhaalde tijdens het afscheid van moeder.


Het was wel heftig voor de kinderen en mij om weer terug te zijn in de aula van het uitvaartcentrum en daar net als twee jaar geleden een drankje te nuttigen, hoezo DEJA VU?


Ton zijn vader 85 jaar, ook dementerend, beseft bij vlagen dat zijn vrouw overleden is, heel triest allemaal.


Zo Bram dat was voorlopig weer het laatste nieuws, de volgende keer zal ik je ongetwijfeld het blijde nieuw kunnen vertellen.


Liefs, Marian