Ton en de Thuiszorg

De meeste ouderen onder ons zijn aan de Bloedverdunners, bij Ton verloopt het allemaal anders. Die Populierenlaan blijkt dus een soort Prive Kliniek te zijn. Een eerste klas verpleegster met een spuitbevoegdheid permanent aanwezig. Als jullie hebben gezien hoe het bedje van Ton nu vanuit de huiskamer uitkijkt op zijn tuin begrijp je dat de muren van een ziekenhuis als een gevangenis op je afkomen, Ton heeft zo dus een prima plekje thuis.


Dag lieve mensen,

Na een aantal dagen van radiostilte, hier weer een update. Het is vandaag 30 september, de dag dat ik weer een afspraak had met mijn oncoloog.
Gisteravond liep ik wat in de kamer rond, toen Marian zag dat ik met mijn linkerbeen aan het trekken was. Ze zei: "He Bos wat is er met je been?" Ik zei: "Ja, het voelt een beetje stijf aan". Marian zei: "Ga jij maar eens even op bed liggen, ik denk dat jij een trombosebeen aan het ontwikkelen bent". En wat denk je, ze had weer gelijk, ze had weer een goede diagnose gesteld. Na ruggespraak met de dienstdoende arts uit het ziekenhuis, om 22.00 uur (!) 's avonds, kreeg ze het advies een injectie op te halen die de trombose moest aanpakken. Schoonzoon Menno heeft de injectie opgehaald uit het ziekenhuis en Marian heeft hem toegediend, zodat ik rustig kon slapen met de benen omhoog.

De trombose werd veroorzaakt door de hoge concentratie bloedstollende middelen. Deze nieuwe complicatie heeft natuurlijk invloed op de verdere behandeling met de chemokuur. Van de oncoloog moest ik meteen stoppen met de bloedstollende middelen, maar ik mocht ook geen bloedverdunners toegediend krijgen. Dit vanwege de kans op maagbloedingen. Het enige wat de oncoloog kon bedenken was doorgaan met de reeds gestarte injecties die de trombose moeten oplossen. Op de achterkant van een stukkie papier rekende de oncoloog uit welke dosering op mij van toepassing was. Hij kwam op zo'n 30 injecties in totaal uit, dat is 30 dagen 1 injectie per dag. Wat ben ik blij dat ik getrouwd ben met een verpleegkundige die bevoegd is, deze injecties toe te dienen, want anders had ik moeten worden opgenomen in het ziekenhuis en dat zag ik even niet zitten.

De oncoloog wilde deze week ook nog starten met de volgende chemo kuur. Ik vroeg hem of het mogelijk was dat een week uit te stellen omdat ik op zaterdag 4 oktober mijn 60e verjaardag bewust wil meemaken. Hij keek me aan en antwoordde heel droog: "Als je niets doet ga je dood, maar een weekje uitstel kan wel, dan starten we op 9 oktober met de chemo, want we moeten die kanker de kop in drukken."

De afgelopen heb ik kunnen genieten met onze kleinzoon Teun, hij groeit als kool en was al binnen vijf dagen boven zijn geboortegewicht! Het is geweldig om zo intens bezig te zijn met het nieuwe leven.

Tot zover de update van de medische voortgang, nog even een verwijzing naar mijn weblog (tonbosman.blogspot.com) Bram heeft namelijk het lied "Vleugels van mijn vlucht" (Nederlandse versie van Paul de Leeuw, origineel van Bette Midler, You're my hero) op de site geplaatst. Dit lied is gezongen door mijn dochter Marleen, waarbij zij zichzelf begeleid op de piano en de gitaarbegeleiding wordt verzorgd door neef Rob. Dit lied is opgenomen op verzoek van mijn overleden zwager en vriend Ton die drie jaar geleden is overleden aan kanker, op 59 jarige leeftijd. Hij was een goed gitarist en zanger en fan van Marleen.
Als je dit aanklikt en je hebt audio op je computer dan hoor je Marleen zingen. Dit is het enige lied gezongen door Marleen dat we hebben opgenomen. We hadden nog zoveel plannen om een hele cd op te nemen, mocht de chemo aanslaan dan gaat ons dat zeker lukken!

Groetjes en veel liefs,

Ton