Ton krijgt extra Morfine

Hoi Bram,

Gisterenmiddag leek het er bijna op dat Ton ging sterven, hij ging onregelmatiger en oppervlakkiger ademen en was van tijd tot tijd behoorlijk benauwd.
Ik stelde voor de huisarts te bellen maar dat wilde hij niet hebben. "Het gaat wel weer over", zei hij.

Uiteindelijk heb ik toch maar gebeld en kwam er via de huisartsenpost een arts kijken, die constateerde dat Ton zijn longen schoon waren, maar schreef hem wel extra Morfine voor.
Onze huisarts had ons al uitgelegd dat de tumor in de maag doorgroeit naar boven en zo de longen in de verdrukking brengt, de ruimte in de borstkas wordt dus steeds kleiner.
De ademhaling zal daardoor meer en meer bemoeilijkt worden.

Ton slaapt nu eigenlijk constant, maar het is een naar gezicht hem zo zwaar te zien ademen.
Ik durf hem niet meer alleen te laten, ik ben de hele dag in zijn nabijheid en word alleen 's nachts afgelost door de nachtverpleegkundige.

Daarom is het zo fijn dat al die lieve mensen om ons heen, mij zoveel werk uit handen nemen.
Of het nu de (weekend)boodschappen zijn of de maaltijden die vers bereid op de stoep worden gezet, ik maak er dankbaar gebruik van.
Zelfs klussen in huis en tuin mag ik aan anderen overlaten.

Ik kan het niet genoeg zeggen. "Bedankt lieverds".


Ik weet niet hoelang het nog gaat duren, elke dag kan de laatste zijn.

Lieve groet Marian.

Ton en de gouwe ouwe

Marian schreef dat op de Populierenlaan de gehele dag de radio is afgestemd op de Gouwe Ouwe van songs die Ton en Marian vroeger samen hebben gespeeld en gezongen.

Zelfs als Ton er uiterlijk niet meer op zou reageren denk ik toch dat muziek in zijn onderbewustzijn nog wordt opgevangen zodat hij het kan meenemen op zijn verre reis....

In onze glorie tijden bij Fokker (75 Fokker-100's verkocht aan Americain Airlines met een optie van nog eens 75 stuks) werd het onderstaande lied gecomponeerd.

Ik denk niet dat Ton het ooit zelf heeft gespeeld maar meegezongen heeft ie het zeker.

Ik heb voor jullie de woordjes hier neergezet, het filmpje geeft een stukje persoonlijke historie

Fokker on the wing

We know how to build aircraft,

With feets on the ground and spirits high,

We're all part of a dream-come-true,

To be like a bird,

to reach for the sky

... and fly!

We think and live aircraft,

We give you wings to sail the sky,

Be on your way like a bird on the wing,

To follow the sun as far as the eye

... and fly!

Fokker on the wing,

On our way to new horizons,

Fokker on the wing,

Together we're strong,

Fokker on the wing,

The sky is our destination,

Fokker on the wing,

Come fly along!

Fokker on the wing...

And spread your wings

to our song

Hallo Bram,

Prachtig verhaal over de eagles.
Ik heb het Ton voorgelezen en hoewel hij soms erg ver weg lijkt, komt er regelmatig een glimlach van herkenning op zijn gezicht.
Hij vindt het fantastisch dat zijn arbeidsverleden zo prachtig in beeld wordt gebracht en wij (de kinderen en ik) vinden het fijn voor hem dat hij daar nog zo van kan genieten.

Zijn toestand gaat langzaam maar zeker achteruit, het is te vergelijken met een kaarsje dat langzaam uitgaat.
De huisarts noemt hem een taaie, elke keer als hij komt, is hij weer verbaasd hem nog zo aan te treffen.
De Morfine dosis wordt vooralsnog niet verhoogd, omdat Ton er graag nog een beetje "bij wil blijven".

Er komt nog steeds veel bezoek, ik probeer dat te doseren maar Ton wordt boos op me als ik mensen weiger, "ik bepaal zelf wel wie ik wil zien" zegt hij dan.
Hij is kapot nadat hij bezoek heeft gehad, maar hij heeft er dan wel van genoten.

De hele dag hebben we radio 5 opstaan de (seniorenomroep) en steeds weer komen de gouwe ouwen voorbij die we zelf (in een grijs verleden) gespeeld en gezongen hebben met de band.
Dat roept mooie herinneringen op; we hebben enorm genoten van het samen spelen, dat kan ons nooit meer afgenomen worden!

Dat was het weer voor vandaag.
Groetjes Marian

Ton en de Hawks

Voor de Hawk geldt eigenlijk hetzelfde verhaal als de vorige Blog over de Eagle. Ook deze roofvogel beschikt over een geweldig opsporingsvermogen en vliegeigenschappen.

Geen wonder dan ook dat het 306 Foto en Verkenningssquadron deze Hawk al sinds haar oprichting in 1953 deze vogel op de kielvlakken van haar vliegtuigen heeft afgebeeld met als motto Videre Vincere Est.....(zien is overwinnen)




Mogelijk nog bekender als de Hawk op het Squadron logo van 306 is het Luchtverdedigingssysteem Hawk MIM-23

.


Deze Homing All the Way Killer (HAWK) van de US firma Raytheon heeft jarenlang gezorgd voor de krenten in de pap toen Ton en ik bij het EBS (Electronisch Bedrijf Schiphol) van Fokker werkzaam waren.

Ook dat programma heeft net als bij de F-16 geleid tot het nodige Kunst en Vliegwerk om aan onze verplichtingen te kunnen voldoen. Zoiets schept een band en ook daar hebben Ton en ik een aantal ouwe vrienden aan overgehouden.




Het was voor een ieder toch weer een soort leerschool om kennis te maken met de geavanceerde Amerikaanse Quality Assurance Systemen die ons onder meer noodzaakten een zgn. AQAP-1 erkenning te verwerven.

Het heet tegenwoordig allemaal anders maar het geeft ons toch het gevoel aan de bakermat te hebben gestaan van de ISO normeringen.

Het was even zoeken maar onderstaand filmpje ""The Spirit Of The Hawk"" geeft goed weer wat of er in de USA is gebeurd nadat Columbus daar is langs geweest....

Ton en de Eagles

Ik weet niet of Ton iets met mijn Eagles heeft, er zijn nog al wat mogelijkheden om iets te hebben met Eagles. Er zijn voetbal-rugby-(ijs)hockey-athletiek en andere sportclubs die zich Eagles noemen, maar daar over wil ik het hier nu niet hebben.

Nee, we gaan weer terug naar onze F-104 en F-16 tijd. De vliegtuigen die we bij Fokker bouwden gingen daar weg met uitsluitend het serienummer op de staart. Pas als ze bij een Squadron waren ingedeeld werden ze voorzien van strijdvaardige logo's.



Ton en ik werkten op de vliegbasis Twenthe regelmatig aan de kisten van het 311 Squadron, die organiek eigenlijk op Volkel thuishoorden. Opvallend vond ik altijd het prachtige Eagle Logo dat 311 op zijn kisten had geschilderd, heel wat toepasselijker voor een Mach 2+ Fighter dan de Polley Grey papegaai die ons eigen Squadron voerde.



Vliegtuigen hebben ook niet het eeuwige leven en ondergingen dan ook enkele Levensduur verlengende operaties zoals bijv. een MLU (Mid-Life-Update).

Het leven van de echte Eagle blijkt nu een aantal overeenkomsten te vertonen met zijn metalen soortgenoot althans zoals volgens de overlevering door de indianen wordt verteld.

De Eagle van vlees en bloed is instaat zijn vleugels, snavel en klauwnagels te vervangen als ie zo'n 40 jaar oud is en kan daardoor nog zo'n 30 jaar langer op jacht om in zijn levensonderhoud te voorzien.

Het bovenstaande was voor mij een onbekend verhaal en ik wil jullie graag deelgenoot maken van een filmpje dat het allemaal nog eens uit de doeken doet........

Ton in A/P Hold Mode

Om complexe systemen veilig te kunnen laten functioneren is de A/P (Auto Pilot) een belangrijk hulpmiddel. Ook het menselijk lichaam kent zoiets als een automatische piloot, vooral als we moe zijn worden vele handelingen buiten ons bewustzijn om gedaan als of we door een A/P worden bestuurd.

Op zich hoeft daar niks mis mee te zijn, we komen (meestal) veilig van A naar B, alleen zal ons systeem niet meer reageren op de prikkels die we normaal bij handbesturing bewust ondergaan. Je loopt, indien op de A/P ingesteld, je bekenden gewoon voorbij.....

Ton, heeft zijn A/P nu al een tijdje ingesteld voor zijn reis naar de oneindige verten maar zijn systeem weigert door zijn sterke wilskracht de TOA (Time Of Arrival) te berekenen.



Onze F104's waren uitgerust met een AFCAS (Automatic Flight Control Augmentation System), er kon bijv. gekozen worden voor het automatisch vasthouden van de ingestelde koers (NAV HOLD) ingestelde snelheid (MACH HOLD) of bijv. gewenste hoogte (ALT HOLD).

Onze Tango Oscar November (TON) blijkt nu even zijn A/P op ATT HOLD te hebben geschakeld, zijn toestand lijkt stabiel, hij gaat voor-noch-achteruit en geeft aan nog enige tijd bij ons te willen blijven. Zijn AutoPilot staat dus nu in de ATTITUDE HOLD MODE zoals we die kennen van de EVA (Extra Vehicular Activity) de zgn. Ruimte Wandeling.




Zijn Rendez-Vous moeten echter gezien de geringe ENERGY levels zeer beperkt worden gehouden.

Alle vrienden op de OUTER CIRCLE kunnen hier hun berichtjes achterlaten. Alle boodschapjes worden onmiddellijk via dit RELAY station naar Marian en Ton gestuurd.


Hoi Bram,

Het is stil aan deze kant.
Er valt niet zo veel te vertellen, de toestand van Ton is momenteel stabiel.
Hij slaapt nog steeds heel veel en hoewel hij amper eet of drinkt, verslechtert hij niet heel snel.
Door zijn enorme wilskracht, houdt hij zich in leven, hij zegt ook steeds ( als hij helder is ) dat hij geen afscheid van ons wil nemen; hij wil nog niet weg.

Gelukkig heeft hij geen pijn, alleen bij inspanning geeft hij pijn in zijn spieren en botten aan.
Dat komt doordat hij totaal geen conditie meer heeft, na de wasbeurt is hij totaal gesloopt en moet hij ( hijgend ) bijkomen.
Daarom beperken we het wassen nu tot een paar keer per week.

Het enige wat hem nog kan boeien op de televisie is de voetbal op het eredivisie kanaal, daar kan hij nog net de concentratie voor opbrengen.
Al het andere, de kranten en het journaal kan hij niet meer volgen.

Het bezoek beperken we nu tot de naaste familie en enkele intieme vrienden, soms lassen we een dag in waarop we geen bezoek willen omdat het anders erg belastend voor Ton en ( als ik eerlijk ben ) ook voor mij is.

OK Bram, dat was het weer voor vandaag.

groeten van mij Marian

Ton en de Sterrenvechters

Op 16 september 2008 ben ik deze Blog voor Ton begonnen met o.a. verhalen over onze gezamenlijke ervaringen op de Vliegbasis Twenthe waar wij de Avionics van de F-104G Starfighter als Dpl militair mochten onderhouden.

Het was een tijd waar wij beiden met voldoening aan terugdenken.

Er zijn inmiddels 4 maanden verstreken en wat is er al niet allemaal gebeurd.
Hoe snel kan zo'n grote vent door die slopende ziekte worden geveld.

Ik heb nog even hard aan een filmpje gewerkt waarvan ik hoop dat Ton het nog zal kunnen zien.

Er kwamen veel oude herinneringen uit de jaren 60 naar boven bij het zoeken naar de juiste beelden.

Ton ik hoop dat je nog een paar van die beelden kunt meenemen voor je laatste vlucht waarbij je zal worden begeleid door al je Blogger vrienden.

Ton zijn fueltank is leeg

Hoe lang kan je nog doorvliegen als je BINGO Fuel achter je hebt gelaten, je zicht is vertroebeld en je heldere momenten sporadisch zijn geworden?
Je ground crew probeert je in die duisternis nog te begeleiden maar ook zij weten al dat die momenten van LOC "Loss Of Consciousness'' onvermijdelijk leiden tot ''Loss Of Contact''......

Ton, we kennen beiden het verhaal van die NL F104 vlieger die vermoedelijk door verontreinigde zuurstof het bewustzijn heeft verloren en uitsluitend op zijn Auto Pilot in ALT HOLD mode door bleef vliegen en onbereikbaar werd voor zijn begeleiders op de grond en in de lucht.

''What goes up, must come down'' en zo loopt het ook meestal af in harde terugkeer op moeder aarde.....tenzij.....je hoog genoeg gevlogen bent en je vrij hebt gemaakt van die zware krachten die je altijd weer naar beneden willen trekken.

Tango Oscar November het zal je lukken, je bent tot ongekende hoogten gestegen en vliegt straks rond tussen de miriaden sterren aan de hemel, we zullen je volgen en blijven zorgen voor die geweldige crewchief Marian die je achterlaat.....

Goedemorgen Bram,

Ton gaat snel achteruit, hij slaapt nu de hele dag en de momenten dat hij helder is, worden steeds schaarser.
De kinderen komen nu elke dag en steeds nemen we weer een beetje meer afscheid van hem.
Het is aan de ene kant verschrikkelijk moeilijk en verdrietig maar aan de andere kant is het ook heel warm.

Sinds afgelopen nacht hebben we nachtzorg, dat is voor mij heel fijn omdat ik nu de nachten door kan slapen en zo de zorg tijdelijk kan overdragen.

We weten niet hoe lang het nog gaat duren, dus als ik 's nachts goed slaap, heb ik overdag meer energie om Ton te verzorgen.

Dit was het weer voorlopig.

lieve groet Marian

Ton krijgt bevlogen bezoek

Hoi Bram,

Even een kort berichtje over Ton.

Afgelopen zaterdagavond was de jaarlijkse snert, lees: nieuwjaarsparty bij Hans Luyt ( jou vast wel bekend ) in Aalsmeer.
Ieder jaar rond deze tijd worden de ex- Fokkerianen en hun eega's bij Hans ( hun baas destijds ) thuis uitgenodigd om een toast uit te brengen op het nieuwe jaar.
Deze traditie heeft hij in ere gehouden ook na het faillissement van Fokker.
Ton vond dat ondanks zijn situatie, dat feestje gewoon doorgang moest vinden, toen hadden de Fokkermannen bedacht dat ze vanuit Aalsmeer even naar hem toe zouden gaan om hem de hand te schudden.
Dat is gebeurd en hoewel het wel emotioneel was, was Ton er heel blij mee.

Bedankt mannen en natuurlijk ook Coby voor de mooie bloemen en jullie bezoek; het heeft ons goed gedaan.

Dit was het voor vandaag Bram.

Groetjes Marian

Ton bij Teun in IJburg

Hai Bram,

Hierbij de foto's van onze trip naar IJburg!

Groetjes, Marian

Ton...Mission Completed

Hoi Bram,

Het is ons gelukt!
Ton is op IJburg geweest. Het kostte hem heel veel moeite en energie, maar hij heeft het gered!
Met dank aan zijn zus Wil en haar man Carl die ons er naartoe hebben gereden! (Pim en Marleen zijn er met onze auto en rolstoel achteraan gereden, dus die waren er ook bij.)
Eenmaal aangekomen kreeg Ton een rondleiding. Helaas heeft hij alleen de benedenverdieping kunnen zien (want naar boven ging echt niet), maar hij vond het fantastisch! Hij heeft een uurtje op de bank gelegen en genoten van zijn kleinzoon, die hem vriendelijk toelachte. Daarna zijn we weer huiswaarts gegaan; de energie was totaal op. Voordat zijn hoofd het kussen raakte, sliep ie al!
We zijn heel blij dat het gelukt is! De foto's van onze trip volgen nog.

Voor iedereen die voor ons heeft geduimd of een kaarsje heeft gebrand: dankjulliewel! Het heeft geholpen!

Groetjes, ook namens Ton,

Marian

Ton naar IJburg?

Dit is de afbeelding van de website van Menno, Floor en Teun, klik voor een groter beeld.

Bezoek de Foto Site van Menno en Floor HIER

Ton en JSB

Ik weet niet of Ton een liefhebber is van JSB, misschien eigenlijk wel want het moet met een Hammond orgel wel te doen zijn. Ik zelf vond de werken van JSB altijd maar moeilijk te verteren kost.
Ik begrijp nu dat je er voor in de stemming moet zijn en die speciale momenten moet kiezen om hem te kunnen waarderen.

Ton, ik stel het me dan ook zo voor, ga er eens lekker voor liggen, lampen uit en kaarsjes aan, wat extra pleistertjes en een Borrel van jouw keuze, de laptop even aansluiten op de Hi-Fi en je grote LCD scherm.

De titel is Come Fly With Me en de compositie is gemaakt door een Italiaanse (ja die maffioso spaghetti vreters hebben ook nog een gevoelige snaar)

Ons Flight Plan is misschien nu nog onduidelijk, Coordinaten voor Final Destination zijn nog niet ingevuld, we loiteren gewoon nog wat op de Auto Pilot gekoppeld aan Johan Sebastian Bach en vliegen door tot voorbij BINGO Fuel.......

Ton en zijn herinneringen

Marian schrijft ons vandaag over de verhoging van de morfine dosis, maar de geest blijft nog helder.
Een mooi verhaal trouwens over de Fokker Boys in Arizona het klopt helemaal met de reactie die een zekere Schie aus der Heimat al eerder had verteld.
Ja de beelden moeten nu toch komen van onze Bloglezers want mijn archieven zijn inmiddels leeg.

Goed werk trouwens dat jullie nog zoveel foto/film/video materiaal hebben liggen dat de herinnering aan Ton levend zal houden.



Goedemorgen Bram,

Ton krijgt een hogere dosis Morfine, de huisarts heeft de dosis verdubbeld.
Ton begint nu pijn te krijgen, dat komt met vlagen, de pijnklachten variëren van pijn in zijn buik tot pijn in zijn borst en in zijn benen.
De Morfine helpt goed tegen de pijn maar maakt hem wel suf, hij slaapt veel maar zodra een van de kinderen binnenkomt, is hij wakker en helder.

A.s zaterdag gaan we proberen hem met vereende krachten naar IJburg te vervoeren, met zijn broer en zwager in een comfortabele auto en de rolstoel mee, moet dat lukken.

Wij zijn heel blij met al die hartverwarmende reacties die op het blog binnenkomen.
Ik lees ze aan Ton voor en hij is steeds weer tot tranen toe geroerd ( ik ook trouwens ) dat gedicht van jou deed hem glimlachen en hem denken aan die goeie ouwe tijd bij Fokker.

Gisteren was Marleen bezig met het overzetten van videofilmpjes op de harde schijf ( met dank aan Gilbert ) en toen zagen we een film gemaakt door Ton tijdens een dienstreis in 1991 in Arizona,
Wat hadden de Fokkermannen een lol zeg en Ton op het hoogtepunt van zijn gewicht ( 123 kilo schoon aan de haak ) gaf nog een demonstratie weg van een salto in het zwembad, ongelooflijk !!

Fijn dat we die beelden nog hebben maar ook heel verdrietig.

Nou Bram dat was het weer, groetjes aan Els en tot mails

Marian

Ton en Steve Fossett

Wat hebben Ton en Steve gemeen? Misschien wel helemaal niets of het moest de liefde voor vliegtuigen zijn gecombineerd met een Bourgondische levensstijl. Inmiddels weten we hoe het Steve Fossett is vergaan, gewoon zonder laatste woord of een laatste omhelzing zomaar uit het leven weggerukt en in de ook door Ton zo bewonderde Californische natuur omgekomen.

Ton, ik heb een prachtig gedicht gevonden dat ik nu ook aan jou opdraag, alhoewel wij nooit een echte wing hebben gekregen ben ik er van overtuigd dat jij en ik heel wat meer uren in de cockpit van de F-104G en de F-16 hebben doorgebracht dan menig zondagsvlieger. Dit gedicht van George Greening mag dan ook zeker voor jou worden uitgesproken.
Airmen komen elkaar dus later gewoon weer tegen........., wacht op me

I often wonder as I fly
Where go the airmen when they die?
Maybe they don't die at all
But only move to another haul.

Often on days when the sky is bright
And lofty pinnacles grace the height,
I wonder if in the upper air,
My pilot friends are waiting there.

In Heaven they'd not do menial things
But course the sky on special wings.
Ready to help us guys below
Guiding us when big storms blow.

Often when I have judged it wrong
And needed help to get along.
I wonder if air men gone before
Have guided me safely down once more.


Poem written by George Greening

Ton en zijn Bloggers

Deze Blog over Ton Bosman is nu een 4-tal maanden on-line en inmiddels hebben onderstaande vrienden en bekenden op de een of andere wijze gereageerd en een berichtje als steun aan Ton en Marian achtergelaten.

Ongetwijfeld zijn er nog vele ''stille'' meelezers die het nog niet hebben aangedurfd een reactie op deze site te plaatsen. Echt...zo moeilijk is dat niet, ieder berichtje, hoe klein ook, is een hartverwarmend bewijs van medeleven voor onze Ton en zijn naasten.
Jullie boodschap gaat dan onmiddellijk als een e-mail met link door naar Marian.
Ik vertel het hieronder nog maar eens hoe of je een REACTIE plaatst:

• Ga naar de onderkant van deze pagina.
• Klik op ''EEN REACTIE PLAATSEN'' of de link ''x reacties''.
• Je krijgt een schermpje te zien met rechtsboven LAAT EEN REACTIE ACHTER.
• Ga met je muis in dat tekstvak staan en vertel je verhaal.
• Als je geen Google account hebt is het eenvoudigst om vervolgens te kiezen voor IDENTITEIT ANONIEM, zorg dan wel dat je ergens in het berichtvak je naam hebt geschreven anders weet Ton niet van wie de REACTIE afkomstig is.
• Klik dan op het blauwe VOORBEELD en in een Geel venster staat dan jouw verhaaltje.
• Corrigeer e.e.a. indien nodig.
• Klik op het Oranje/Rode BERICHT PUBLICEREN.
• Klaar!

4 achterburen

Ad en Marjorien van S.
Aad en Anita
Albert en Dorothe
Bas B.
Bram en Els S.
Bryant.
Carine.
Carla.
Carolyn A.
Cees T.
Chris en Peet W.
Coen en Willey.
Danique.
Dick en Ada de H.
Dick en Hannie van de V.
Dick en Marrie C.
Dick de V.
Dick van D.
Ditte A.
Esmee.
Gilbert en Wilma A.
Hans en Corry.
Heleen en Sjoerd.
Henk M.
Herman P.
Ineke van der L.
Irma van D.
Jack en Nelleke van R.
Jan en Riet P.
Jan B.
Johan en Annelies.
Jonny K.
Klaas en Linda R.
Leo en Trijny.
Linda S.
Loek S.
Loes en Marleen.
Lou en Willy B.
Marcel M.
Marian.
Marja T.
Martijn en Renata B.
Michelle.
Michiel T.
Nathalie D.
Nico en Hilda.
Nicoline K.
Nienke.
Olaf.
Pete and Hanneke T.
Peter en Lyda H.
Petra R.
Piet en Anneke.
Queenie.
Remy en Ellen D.
Rene G.
Rianne.
Rob.
Ruud en Grietje B.
Sandra.
Sas.
Schie n.n.
Sylvia H.
Theo en Riet.
Tom en Agnes.
Werner en Anneke.S
Willem M.
Willem en Atie O.
Willem en Doreen S.
Wim en Nel V.
Yannick.
Zwieber.

Het doet mij trouwens goed te zien dat reeds een enkele Blog-lezer zich op de zgn ''Feed'' heeft geabonneerd. Jullie kunnen dat ongetwijfeld zelf ook...Klik op ''Abonneren: BERICHTEN (Atom)''

Ton op de IJsbaan

Goedemiddag Bram,

Hoewel Ton hard achteruit gaat, zijn we er toch in geslaagd om hem mee te nemen naar het ijs.
Hij wilde zo graag naar de Amstelveense Poel om daar naar de schaatsende mensen te kijken en iets van de koek en zopie- sfeer te proeven.
Het is ons gelukt dankzij Dick, Ton zijn jongste broer die het aan durfde om Ton (dik ingepakt) in de rolstoel te vervoeren naar de Poel.

Ton vond het geweldig; hij heeft de kou getrotseerd en heeft het drie kwartier volgehouden buiten, hij heeft genoten! (zie bijgevoegde foto's)

Ton ligt nu vanuit zijn bed naar de kampioenschappen schaatsen te kijken, nog even nagenieten en daarna slapen.
Met de morfine en door de buitenlucht zal dat wel lukken.

Eten en drinken doet hij bijna niet meer, het is echt een wonder dat de onderneming naar het ijs gelukt is.
Nu gaan we deze week nog proberen om met hem een ritje te maken naar IJburg om het nieuwe huis van Floor en Menno te gaan bekijken; dat is ook nog een van zijn wensen en dat gaat zeker lukken!

OK Bram, dat was weer het laatste nieuws.
Wordt vervolgd!

Groetjes Marian

Ton is counting down

The Count Down zoals Ton en ik die vroeger kende was altijd heel spannend en gaf een geweldig gevoel van opluchting als na 7-6-5-4-3-2-1....zero bijv. dat Hawk missile met veel geraas van de Launching rails los kwam. Zoiets gaf je daarna weer de gelegenheid jezelf opnieuw op te laden voor nieuwe gebeurtenissen.



Hoe totaal anders moeten we nu aankijken tegen de Count Down periode waar Ton en Marian zich nu in bevinden, ik kan het zelfs nu nog niet vatten; zo'n kerel, zo'n maatje die ik altijd als mijn Wingman op al onze vluchten heb beschouwd. Ja, ik was zijn Chef, maar in alles wat we daar op Schiphol hebben gedaan bestond dat hiërarchische verschil niet.

Het waren de ""Vleugels Van Onze Vlucht"" die als gezamenlijke passie voor de luchtvaart altijd weer zorgden voor deze bijzondere band tussen de Chief en zijn Wingman.



Maar nu moet ""Tango-Oscar-November"" zijn Flight loslaten en wacht de onvermijdelijke periode van afscheid van dit aardse bestaan.






Ton, ik weet dat ze het hebben geprobeerd, je bent ge-Purged, ge-Flushed, ge-Boroscoped, ge-Xrayed, ge-Refuelled, ge-Recharged, aan de Umbilical gehangen, met LOX behandeld en weer ge-Test, maar de kans dat je ooit weer Airworthy zou kunnen worden bleken dus NIL, de ""Tango-Oscar-November"" is Written Off.



Overhauling, Refurbishing of Remaking behoren bij deze vorm van detorioratie van het Human Frame helaas ook niet tot de mogelijkheden, maar het is goed te weten dat ik iets van jou zal kunnen zien voortleven in Teun.

Ik heb van die andere Toon deze mooie woordjes voor jou neergezet, ik weet dat er velen zijn die via deze Blog met jou meeleven. Vooral ook voor je eigen Florence Nightingale heel veel kracht in deze periode van Going Down and Counting..........

Je hebt iemand nodig
Stil en oprecht
Die als het erop aankomt
Voor je bidt en voor je vecht
Pas als je iemand hebt
Die met je lacht en met je grient
Dan pas kun je zeggen
Ik heb een vriend

Goedemiddag Bram,

Ton is uitbehandeld.

Vanmorgen zijn we per ambulance naar het ziekenhuis geweest waar we een gesprek hadden met de oncoloog.
De oncoloog kan niets meer voor hem doen en heeft hem nu overgedragen aan de huisarts.

De huisarts heeft morfinepleisters voorgeschreven, niet voor pijnbestrijding want pijn heeft Ton niet, maar meer om de laatste fase van zijn leven te vergemakkelijken.
Hij zal zich dan wat meer ontspannen gaan voelen en het naderende einde iets prettiger tegemoet kunnen gaan aldus de huisarts.

Het is voor ons gezin een hele moeilijke tijd, de kinderen komen dagelijks langs en Marleen slaapt sinds gisteren weer bij mij.
Dat vind ik heel fijn zo ben ik 's nachts niet alleen als er iets gebeurt met Ton.

Ton heeft te horen gekregen dat hij zijn pillen niet meer hoeft te slikken, hij krijgt alleen nog de antistolling injecties en natuurlijk de morfine via de pleisters.
Eten lukt bijna niet meer en drinken doet hij minimaal, het hoeft allemaal niet meer.
Ton brengt de dag door met een beetje TV kijken vanuit zijn bed en slapen, de energie is op !

Dit was het weer ik houd je op de hoogte

Groetjes Marian

Ton stopt met de chemo's

Goedemorgen Bram,

Allereerst wens ik jou en je gezin een heel gelukkig en gezond 2009 ook namens Ton natuurlijk.

Het was gisteren een hele emotionele dag niet alleen omdat we het jaar af moesten sluiten dat zo hoopvol voor ons was begonnen ( met beide pensioenen in zicht ) maar ook omdat Ton besloten heeft met de behandelingen te stoppen.
De chemopillen hebben geen effect, het is gebleken dat ze niet meer door het maagdarmkanaal worden verwerkt, ze verlaten onverteerd het lichaam!
Het was me al opgevallen dat Ton totaal geen last had van de bijwerkingen, achteraf niet zo gek dus.

Gisteren hebben we een lang gesprek gehad met de huisarts, hij legde uit dat het einde nu in zicht komt en dat we met de kinderen zaken moeten gaan bespreken rond het sterven en de uitvaart, zeker nu Ton nog helder is.
Zo kan hij zijn wensen kenbaar maken hoe hij alles geregeld wil hebben.

Natuurlijk wisten we al lang dat hij de strijd niet zou winnen, maar nu komt het wel heel dichtbij.
Ton heeft er min of meer in berust maar het blijft emotioneel heel zwaar.

Volgende week dinsdag hebben we nog een afspraak met de oncoloog en zullen we aangeven dat Ton geen verdere ( zinloze ) behandelingen meer wil ondergaan.
De behandelings overeenkomst wordt dan gesloten en de huisarts zal Ton dan verder begeleiden.

Ton wil thuis sterven temidden van zijn geliefden, hopelijk hebben we nog een goede tijd samen en kunnen we rustig afscheid nemen.

Ik hoop dat je niet al te veel geschrokken bent van dit bericht maar ik wilde je toch op de hoogte brengen van de laatste ontwikkelingen.

Lieve groet Marian