Hoi Bram,
Gisterenmiddag leek het er bijna op dat Ton ging sterven, hij ging onregelmatiger en oppervlakkiger ademen en was van tijd tot tijd behoorlijk benauwd.
Ik stelde voor de huisarts te bellen maar dat wilde hij niet hebben. "Het gaat wel weer over", zei hij.
Uiteindelijk heb ik toch maar gebeld en kwam er via de huisartsenpost een arts kijken, die constateerde dat Ton zijn longen schoon waren, maar schreef hem wel extra Morfine voor.
Onze huisarts had ons al uitgelegd dat de tumor in de maag doorgroeit naar boven en zo de longen in de verdrukking brengt, de ruimte in de borstkas wordt dus steeds kleiner.
De ademhaling zal daardoor meer en meer bemoeilijkt worden.
Ton slaapt nu eigenlijk constant, maar het is een naar gezicht hem zo zwaar te zien ademen.
Ik durf hem niet meer alleen te laten, ik ben de hele dag in zijn nabijheid en word alleen 's nachts afgelost door de nachtverpleegkundige.
Daarom is het zo fijn dat al die lieve mensen om ons heen, mij zoveel werk uit handen nemen.
Of het nu de (weekend)boodschappen zijn of de maaltijden die vers bereid op de stoep worden gezet, ik maak er dankbaar gebruik van.
Zelfs klussen in huis en tuin mag ik aan anderen overlaten.
Ik kan het niet genoeg zeggen. "Bedankt lieverds".
Ik weet niet hoelang het nog gaat duren, elke dag kan de laatste zijn.
Lieve groet Marian.
Gisterenmiddag leek het er bijna op dat Ton ging sterven, hij ging onregelmatiger en oppervlakkiger ademen en was van tijd tot tijd behoorlijk benauwd.
Ik stelde voor de huisarts te bellen maar dat wilde hij niet hebben. "Het gaat wel weer over", zei hij.
Uiteindelijk heb ik toch maar gebeld en kwam er via de huisartsenpost een arts kijken, die constateerde dat Ton zijn longen schoon waren, maar schreef hem wel extra Morfine voor.
Onze huisarts had ons al uitgelegd dat de tumor in de maag doorgroeit naar boven en zo de longen in de verdrukking brengt, de ruimte in de borstkas wordt dus steeds kleiner.
De ademhaling zal daardoor meer en meer bemoeilijkt worden.
Ton slaapt nu eigenlijk constant, maar het is een naar gezicht hem zo zwaar te zien ademen.
Ik durf hem niet meer alleen te laten, ik ben de hele dag in zijn nabijheid en word alleen 's nachts afgelost door de nachtverpleegkundige.
Daarom is het zo fijn dat al die lieve mensen om ons heen, mij zoveel werk uit handen nemen.
Of het nu de (weekend)boodschappen zijn of de maaltijden die vers bereid op de stoep worden gezet, ik maak er dankbaar gebruik van.
Zelfs klussen in huis en tuin mag ik aan anderen overlaten.
Ik kan het niet genoeg zeggen. "Bedankt lieverds".
Ik weet niet hoelang het nog gaat duren, elke dag kan de laatste zijn.
Lieve groet Marian.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten