The Count Down zoals Ton en ik die vroeger kende was altijd heel spannend en gaf een geweldig gevoel van opluchting als na 7-6-5-4-3-2-1....zero bijv. dat Hawk missile met veel geraas van de Launching rails los kwam. Zoiets gaf je daarna weer de gelegenheid jezelf opnieuw op te laden voor nieuwe gebeurtenissen.
Hoe totaal anders moeten we nu aankijken tegen de Count Down periode waar Ton en Marian zich nu in bevinden, ik kan het zelfs nu nog niet vatten; zo'n kerel, zo'n maatje die ik altijd als mijn Wingman op al onze vluchten heb beschouwd. Ja, ik was zijn Chef, maar in alles wat we daar op Schiphol hebben gedaan bestond dat hiërarchische verschil niet.
Het waren de ""Vleugels Van Onze Vlucht"" die als gezamenlijke passie voor de luchtvaart altijd weer zorgden voor deze bijzondere band tussen de Chief en zijn Wingman.
Maar nu moet ""Tango-Oscar-November"" zijn Flight loslaten en wacht de onvermijdelijke periode van afscheid van dit aardse bestaan.
Ton, ik weet dat ze het hebben geprobeerd, je bent ge-Purged, ge-Flushed, ge-Boroscoped, ge-Xrayed, ge-Refuelled, ge-Recharged, aan de Umbilical gehangen, met LOX behandeld en weer ge-Test, maar de kans dat je ooit weer Airworthy zou kunnen worden bleken dus NIL, de ""Tango-Oscar-November"" is Written Off.
Overhauling, Refurbishing of Remaking behoren bij deze vorm van detorioratie van het Human Frame helaas ook niet tot de mogelijkheden, maar het is goed te weten dat ik iets van jou zal kunnen zien voortleven in Teun.
Ik heb van die andere Toon deze mooie woordjes voor jou neergezet, ik weet dat er velen zijn die via deze Blog met jou meeleven. Vooral ook voor je eigen Florence Nightingale heel veel kracht in deze periode van Going Down and Counting..........
Je hebt iemand nodig
Stil en oprecht
Die als het erop aankomt
Voor je bidt en voor je vecht
Pas als je iemand hebt
Die met je lacht en met je grient
Dan pas kun je zeggen
Ik heb een vriend
Goedemiddag Bram,
Ton is uitbehandeld.
Vanmorgen zijn we per ambulance naar het ziekenhuis geweest waar we een gesprek hadden met de oncoloog.
De oncoloog kan niets meer voor hem doen en heeft hem nu overgedragen aan de huisarts.
De huisarts heeft morfinepleisters voorgeschreven, niet voor pijnbestrijding want pijn heeft Ton niet, maar meer om de laatste fase van zijn leven te vergemakkelijken.
Hij zal zich dan wat meer ontspannen gaan voelen en het naderende einde iets prettiger tegemoet kunnen gaan aldus de huisarts.
Het is voor ons gezin een hele moeilijke tijd, de kinderen komen dagelijks langs en Marleen slaapt sinds gisteren weer bij mij.
Dat vind ik heel fijn zo ben ik 's nachts niet alleen als er iets gebeurt met Ton.
Ton heeft te horen gekregen dat hij zijn pillen niet meer hoeft te slikken, hij krijgt alleen nog de antistolling injecties en natuurlijk de morfine via de pleisters.
Eten lukt bijna niet meer en drinken doet hij minimaal, het hoeft allemaal niet meer.
Ton brengt de dag door met een beetje TV kijken vanuit zijn bed en slapen, de energie is op !
Dit was het weer ik houd je op de hoogte
Groetjes Marian
Geen opmerkingen:
Een reactie posten