Wat hebben Ton en Steve gemeen? Misschien wel helemaal niets of het moest de liefde voor vliegtuigen zijn gecombineerd met een Bourgondische levensstijl. Inmiddels weten we hoe het Steve Fossett is vergaan, gewoon zonder laatste woord of een laatste omhelzing zomaar uit het leven weggerukt en in de ook door Ton zo bewonderde Californische natuur omgekomen.
Ton, ik heb een prachtig gedicht gevonden dat ik nu ook aan jou opdraag, alhoewel wij nooit een echte wing hebben gekregen ben ik er van overtuigd dat jij en ik heel wat meer uren in de cockpit van de F-104G en de F-16 hebben doorgebracht dan menig zondagsvlieger. Dit gedicht van George Greening mag dan ook zeker voor jou worden uitgesproken.
Airmen komen elkaar dus later gewoon weer tegen........., wacht op me
I often wonder as I fly
Where go the airmen when they die?
Maybe they don't die at all
But only move to another haul.
Often on days when the sky is bright
And lofty pinnacles grace the height,
I wonder if in the upper air,
My pilot friends are waiting there.
In Heaven they'd not do menial things
But course the sky on special wings.
Ready to help us guys below
Guiding us when big storms blow.
Often when I have judged it wrong
And needed help to get along.
I wonder if air men gone before
Have guided me safely down once more.
Poem written by George Greening
Geen opmerkingen:
Een reactie posten