Ton op mijn Pieterpad

Ja, het is volbracht....wij zijn er 10 jaar mee bezig geweest om gewoon lekker ontspannen en puzzelend van Pieterburen in Groningen naar de Pietersberg in Limburg te lopen.
Onze laatste etappe voerde ons door het prachtige Limburgse landschap en o.a. door de stad Sittard, bij mij vooral bekend als de stad van Toon Hermans. Toon de man van de mooie en gekke gedichtjes en versjes, maar ook de man die de ziekte kanker van heel nabij heeft gekend en mede daardoor zijn naam heeft gegeven aan het Toon Hermans Huis een ontmoetingplek voor patiënten en hun naasten.




Onze Ton heeft er nu niets meer aan en had het waarschijnlijk met zijn motto van Carpe Diem ook niet nodig, maar omdat nu reeds 1 op de 3 mensen in zijn of haar leven met kanker te maken krijgt is het goed te zien dat deze Toon Hermans Huizen bestaan en de psychosociale steun kunnen verlenen....

Toon Hermans droeg de "Open huizen voor mensen met kanker, hun naasten en nabestaanden" een warm hart toe!. Toon bezat zelf een prachtig talent om mensen in het hart te raken. Zijn optredens en liedjes; gedichten over het leven van alledag kunnen mensen nog steeds ontroeren en ondersteunen in moeilijke momenten.

Denken
Ik denk me blij
Ik denk me bang
Ik denk m'n dagen
Kort of lang
Maar waar ik nooit aan heb gedacht,
Heeft mij vaak geluk gebracht.





Limburg met de Limburgers wat een prachtige combinatie, Ton had eigenlijk best een Limburger kunnen zijn, het Carpe Diem zie je op menig geveltje prijken, het muzikale talent is ruimschoots aanwezig, je struikelt over de restaurantjes en terrasjes waar een echte Bourgondische levensstijl tot uiting komt...






Ton, ik heb deze tocht vaak aan je moeten denken als ik weer van die Nordic Walkers tegenkwam of op dat Vrijthof de mensen zag genieten van de pilsjes en de muziek....

De gedenksteen aan het eindpunt wil ik aan je opdragen omdat ik weet dat je heel graag deze tocht met mij had meegelopen.



PS:
Marian, ik ben net weer terug en vond dit berichtje van 18 april in mijn mailbox


Hoi Bram,

Ik heb uit je mail begrepen dat je momenteel het Pieterpad aan het bewandelen bent.
Dat is genieten met dit mooie weer, de omgeving moet prachtig zijn, heb ik me laten vertellen.

Ik ben deze week weer aan het werk gegaan, ik heb er net drie nachtdiensten opzitten, het is me goed bevallen.
Het was net of ik niet weg geweest was; het was de bedoeling dat ik als een soort stagiaire een paar nachten zou meelopen om er weer in te komen.
Nou dat is niet echt gelukt, de afdeling was zo druk bevolkt en er waren zoveel bevallingen dat ik gewoon keihard heb moet meewerken.
Ik heb dat niet als een probleem ervaren, ik vond het juist prettig, voelde me weer nodig.

Alleen vanmorgen had ik het weer te kwaad, normaal gesproken, haalde Ton me op zaterdagmorgen na de nachtdienst bij het ziekenhuis op om dan samen de weekendboodschappen te gaan doen bij de naburige Jumbo.
Vanmorgen moest ik dat in m'n eentje doen dat was echt afschuwelijk! Ik zal er nooit aan wennen.

Morgen komen de kinderen om te helpen met de enveloppen te schrijven voor de bedankkaartjes, de kaartjes zijn heel mooi geworden met ( vind ik zelf ) een prachtige tekst helemaal passend bij Ton.


Lieve Bram dit was het laatste nieuws, wandel ze en tot mails,
Groetjes ook aan Els.

Marian