Lieve Marian,
Het is inderdaad een nare periode voor je geweest waarbij je niet aan echte feestjes toekwam. Ik denk maar even aan de geboorte van Teun, de verjaardagen van Ton en jezelf, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw en dan nu jullie Huwelijksfeest.
Later zullen het gewoon weer hele fijne momenten in je leven worden om die dagen te gaan vieren of te gedenken. Mijn moeder is daar heel sterk in, de verjaardag en trouwdag van mijn al jaren geleden overleden vader, wordt ieder jaar weer met de naaste familie gevierd/herdacht.
Marian, je leest je lievelingsboek en speelt wat met de trouwring van Ton, op bladzijde 88 gekomen laat je de ring vallen, de schemerlamp knippert een paar keer en als je weer kijkt zie je plotseling het plaatje wat hier boven staat.....Zou toch best kunnen?
Ja met het herstel van onze Blog heb ik het wel moeilijk gehad. Ik kon mijn eerder aan Ton vertelde verhaaltjes met plaatjes niet meer helder voor de geest krijgen. Het leek me dan ook niet eerlijk om maar totaal iets nieuws te gaan verzinnen want dat zou de waarheid teveel geweld hebben aangedaan.
Omdat jij zo keurig je eigen aan mij verstuurde mailtjes had bewaard heb ik in ieder geval het verloop van Ton zijn ziekte met de Ups en vele Downs op de juiste tijdschaal weten te plaatsen. Ook de reacties zijn weer op de juiste pagina's geplaatst. Het doet alleen wat sinister aan dat sommige de datum dragen van 2-3 maart, daar heb ik nog geen oplossing voor.
We zijn ook veel dank verschuldigd aan de man van Petra uit Castricum en de andere fotografen die er toch maar weer voor gezorgd hebben dat hun plaatjes bij mij terechtgekomen zijn.
Deze HTTP://tonbosman.blogspot.com Blog blijft gewoon voortbestaan, ik vind ook dat er best af en toe nog gereageerd mag worden al was het alleen maar om te laten weten dat iets niet helemaal klopt. (Zo zag ik dat Willeke Alberti met Samen Zijn alweer auteursrechtelijk is geblokkeerd, ik zoek nog een oplossing)
Marian, leef je lekker uit op het toetsenbord. Er zijn er zo velen die een klankbord en steun voor je kunnen zijn. En...je weet het nooit.....misschien is er in de hemel ook wel Internet!
Hoi Bram,
Dat heb je mooi (en niet te vergeten) snel opgelost, al die verloren pagina's weer in een nieuw jasje gestoken, geweldig!
Volgens mij is het nu weer compleet, ik ben er heel blij mee en de Blogfans zullen het ook heel fijn vinden.
Ik heb zojuist de uitvaartdienst bekeken met alle plaatjes, toespraken en muziek.
Prachtig de filmpjes die de foto's weergeven tijdens het afspelen van de geluidsopnames van de dienst.
Het maakt ontzettend veel los bij me, ik doe niks anders dan huilen, het besef dat hij echt nooit meer terug komt en dat mijn leven voorgoed is veranderd, dringt nu pas ten volle tot me door.
Ik weet soms niet waar ik het zoeken moet, zo wanhopig en zo gespannen...
Ik weet dat het een rouwproces waar ik door heen moet maar het doet zoveel pijn.
Gelukkig heb ik nog veel aanloop en de kinderen doen heel veel voor me.
Volgende week maandag is onze trouwdag, we zouden dan 36 jaar getrouwd zijn, we gaan 's avonds met het gezin uit eten, ik moet er niet aan denken om dan alleen thuis te zijn.
Sorry Bram dat ik tegen je aan zit te zeuren, maar ik moest het even kwijt.
De meiden hebben al gezegd dat ik via internet contact zou kunnen zoeken met lotgenoten om ervaringen uit te wisselen, dat zou therapeutisch kunnen werken.
Misschien ga ik dat wel doen, het helpt in ieder geval wel als ik het van mij afschrijf.
Lieve groet, Marian
Geen opmerkingen:
Een reactie posten