Ton zijn Requiem door Nel en Wil

Nel
4 oktober 2008 die datum houdt Ton ons steeds in herinnering, want dat was de dag dat Ton 60 jaar werd. Ton ging stoppen met werken. Een deel van zijn werkzaam leven was hij in dienst bij Fokker. Hij voelde zich sterk aan dit bedrijf verbonden en na het faillissement van Fokker heeft Ton niet die echte arbeidsvreugde meer gehad.

Enige weken voor zijn verjaardag bereikte ons het bericht van zijn ongeneeslijke ziekte.
Dit was een moment waarop je het liefst verdrietig stil zou willen zwijgen, zwijgen omdat het niet mogelijk is om in woorden uit te drukken wat gezegd zou moeten worden.
Zo een moment is er ook nu.

10 augustus 2008, Wil d’r verjaardag, wat een feest hebben we gevierd, we hebben gedanst en gezongen, maar je was niet onze Ton zoals wij je kende, je was stil, en wat het meeste opviel, je dronk geen Ketel.
Je was al ziek, maar niemand wist dat, ook jij niet.

Ton was de oudste van 8 kinderen. De oudste zijn nam hij zeer serieus, zelfs de taak overnemen van onze vader en moeder, om alles in het gareel te houden.
Dit werd hem natuurlijk niet altijd in dank afgenomen.
Want als zusjes van zo’n grote broer viel dat niet altijd mee.
Maar alles voor de familie was zijn motto.

Wil
Één van mijn eerste herinnering aan Ton is samen zingen, Ton op z’n orgel, ik, ernaast, zingend Sloop John B, van de Beach Boys, een nieuw duo was geboren. Ik heb daarna het orgel nooit meer echt kunnen waarderen, we werden namelijk regelmatig onvrijwillig getrakteerd op een riedel van Ton op zijn orgel.

Voor mij was hij soms een lastige luis in de pels, of vice versa, met name in mijn puberteit, hij kreeg namelijk de rol toebedeeld om een oogje in het zeil te houden, en ik vond dit maar lastig.
Maar gelukkig is er wederzijds respect ontstaan.
Hebben we elkaar de ruimte gegeven om te zijn wie we zijn, en zeker in de laatste weken, zelfs uitgesproken, ik hou van je…

Ook veel gezellige herinneringen, zoals op zondagmiddag als Ton met de band moest oefenen, dat was altijd supergezellig, de hele achterkamer werd leeggehaald en de band ging oefenen. Wij als broers en zusters genoten van die gezelligheid.
Alleen de naam van de band, Marian and the Gaymixers, blijft voor velen een raadsel.

Nel
Tijdens het avondeten, in de Acacialaan, zat Ton mij altijd aan te kijken of hij niet mijn vlees kon kopen, voor een kwartje, Ton was gek op vlees, en ik kon dat kwartje weer goed gebruiken, dus regelmatig verkocht ik mijn vlees aan Ton.

Op 23 maart 1973 trouwde je met je Marian. Ik weet ook nog dat we thuis weken lang voor 10 personen de tafel bleven dekken. Het was een gewoonte en die gewoonte bleef heel lang.

Het is eerder gezegd.
Natuurlijk heeft Ton het moeilijk gehad toen Fokker failliet ging. Hoe moest dit verder, ook hier heeft hij zich door heen geslagen. Hij heeft vele vriendschappen over gehouden uit die tijd.

Je kon altijd een beroep op Ton doen als je problemen had met elektrische apparatuur, hij stond gelijk voor je klaar. Ook als je problemen had met je wasmachine, TV of wat dan ook, Ton kwam altijd meteen te hulp. En daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.

Wil
Ton was een druk baasje, hield van gezelligheid en een borreltje en een sigaretje op z’n tijd, voetballen, en met name Ajax dat was een passie van hem.
Daar heeft Ton de laatste weken veel plezier aan beleefd.
Hij heeft tot het laatst alle bestaande familie filmpjes vast weten te leggen op dvd. Toen dat niet meer ging, nam Marleen dit over, en met instructies van Ton zijn er heel veel filmpjes overgezet op dvd.

Met Pa en Ma gingen Ton en Marian naar Cannes, om de broer van onze vader te bezoeken, geheel vrijwillig boden zij zich aan om met de twee oudjes deze trip te ondernemen. Dit was zwaar door alle voorkomende problemen.

Zestig jaar waren Pa en Ma getrouwd, groot feest, en weer gingen Ton en Marian mee, dit keer een lang weekend, in Antwerpen en dit alles om pa en ma een leuke tijd te bezorgen, dit zegt alles over Ton en Marian. Klaar staan…..

Nel
Toen kwam de kerst, we wisten natuurlijk dat het je laatste kerst zou zijn. Het deed zo’n pijn. Maar als broers, zussen, zwagers, schoonzusters, neven en nichten wisten we dat we iets moesten doen, en dat hebben we ook gedaan.
We hebben een geweldige 1e kerstdag gehad, we zagen je genieten. Je hebt het volgehouden van rond 2 uur ’s middags tot een uur of zeven, En zeker niet in bed.
Je hebt je zelf zo opgepept dat je al die tijd in een stoel kon zitten, je hebt van het eten genoten, champagne gedronken. En wij hebben van jou genoten.
Als je je duim opstook wisten we,fantastisch vond je het.

Je kreeg met Marian niet meer de tijd om te genieten van jullie welverdiende pensioen, samen reizen maken en genieten van jullie prachtige kleinzoon Teun. Wij hopen dat Marian en jullie kinderen een weg vinden om zonder jou verder te gaan. Voor ons als familie wordt het zwaar, maar we kijken terug op een hele bijzondere tijd. Want ondanks al het verdriet tijdens jouw ziekbed, is er ook saamhorigheid uit voortgekomen.

Wil
Maar helaas het noodlot sloeg toe, wie had dit verwacht, NIEMAND.
Hij was een geweldige broer, een broer om trots op te zijn.
En dat zijn we ook zeker hoe hij zich door zijn ziekbed heeft heengeslagen, hij bleef zijn humor tot het laatst behouden.
Het was zwaar om hem zo te zien, als je bij hem op bezoek was keek hij vaak in gedachten naar buiten en dan dacht je bij jezelf, waar denkt hij aan?
Dat is wat niemand ons kan vertellen.

Nel
Beetje bij beetje moest jij ons verlaten.
Wij konden niet zo goed meer met je praten.
Die stilte deed soms zeer.
De man, vader en opa, zoon en broer was er niet meer.
Maar nu je voorgoed bent heengegaan.
Zeggen wij BEDANKT voor alles wat je hebt gedaan.

Wil
Rust maar uit.
Je hebt je strijd gestreden
Je hebt het als een moedig mens gedaan.
Niemand weet hoe je hebt geleden.
Niemand weet wat je hebt doorstaan.
Ton we weten dat je hebt gezegd Ik ga nu naar opoe en tante Fina, we geven je een setje gereedschap mee, want waar je ook naar toe gaat, er is vast wel ergens iets waar je wat moet repareren.

Samen
Grote broer we houden van je, we zullen je missen…………….