Enkele weken geleden had ik een paar uur met Ton alleen afgesproken om op mijn manier afscheid van hem te nemen. Ik vroeg hem of ik nog iets moest doen als hij er straks niet meer zou zijn. Hij zei “ja”, maar zei tegelijk dat hij eigenlijk niet wist wat. Dit was typisch zoals wij Ton allemaal kennen; Ton zou nooit direct iets van iemand anders vragen.
Na even nadenken kwam hij zelf met twee vragen, waarvan dit dankwoord er een is. Ik beloofde het te doen, ondanks dat ik het wel heel moeilijk vond. Ik vroeg of het heel erg serieus en formeel moest zijn, of juist losjes en grappig en hij koos voor het laatste, want zo zei hij zelf, “Dat past bij mij”.
Een week voor Ton zijn overlijden begon ik over het dankwoord na te denken, maar bedacht mij dat ik Ton echter nooit gevraagd had wie ik allemaal, waarvoor moest bedanken. Ik wilde hem dat nog vragen, maar helaas is dat er niet meer van gekomen. Toch denk ik dat we als familie redelijk goed weten wat hij gewild zou hebben. Ton was namelijk heel erg dankbaar voor alle steun die Marian en hij gedurende zijn ziektebed kregen. En deze steun was van onschatbare waarde en heeft zeker geholpen de moeilijke tijd door te komen.
De telefoon stond en staat nog steeds de hele dag roodgloeiend. Iedereen wilde continu weten hoe het ging en laten weten hoe veel ze met ons mee leefden. Hoewel het soms wel wat veel werd, bood het ook veel steun en de mogelijkheid om het verhaal kwijt te kunnen. Bovendien de telefoon niet opnemen, was voor Ton absoluut onacceptabel, want: “Dat kon je toch niet maken”.
Alle kaarten van familie, vrienden en collega’s om steun te betuigen waren werkelijk overweldigend. Veel mensen stuurden wel 2 of 3 kaarten. Vooral in de beginperiode, toen ook onze Teun geboren werd, kwamen de kaarten voor Ton met tientallen tegelijk binnen, terwijl wij er voor Teun misschien tien per week kregen. Floor en ik zouden nu aan onszelf kunnen twijfelen, maar we weten allemaal dat dit juist heel veel over Ton zegt.
Dan het bezoek. Het is ongelooflijk dat iemand zo veel mensen om zich heen kan verzamelen die allemaal het beste met hem voor hebben. Dag in dag uit kwam bezoek gepland of onaangekondigd zijn steun betuigen. Ondanks dat dit allemaal vooral ook voor Marian erg vermoeiend kon zijn, want zij moest voor de gasten zorgen of werd zelfs door Ton naar de Gall & Gall gestuurd om een fles Whisky te halen omdat zelfs nu, het bezoek van Ton niets te kort mocht komen. Ook dit heeft heel veel steun aan Ton en de hele familie gegeven.
En tot slot heb ik het nog niet eens gehad over al het eten dat dagelijks gebracht werd of de boodschappen die gedaan werden. Zelfs gisteren werd er nog een heerlijke uitgebreide Surinaamse maaltijd gebracht, waar we met zijn allen heerlijk van gegeten hebben.
Zonder al deze steun…. De opbeurende telefoontjes, de overweldigende kaarten, de liefdevolle bezoekjes en de heerlijke maaltijden, zonder al deze steun was het allemaal, vooral voor Marian en Ton, nog zwaarder geweest en daarvoor onze dank voor de liefde die jullie getoond hebben.
Voor ik nu echter afsluit wil ik niet alleen jullie bedanken, maar wil ik ook juist Ton namens ons allen bedanken voor alles wat hij voor ons gedaan heeft. Want Ton was iemand die veel gaf en daar ook een deel van zijn geluk uit haalde. Hij deed het niet om aardig gevonden te worden, maar hij deed het puur uit liefde voor de mensen om zich heen.
Dus Ton…
Dank je wel voor al die keren dat we welkom waren in je huis en het warme gevoel dat je iedereen gaf die op bezoek kwam;
Dank je wel voor alle muziek waarmee je altijd een vrolijke sfeer om je heen creëerde;
Dank je wel voor al het heerlijke eten en drinken wat altijd in overvloede voor iedereen op tafel stond, want o wee als iemand iets tekort kwam;
Dank je wel voor al die TV’s, computers, video’s en andere elektronische apparatuur die je belangeloos weggegeven, of gerepareerd hebt en voor alle foto- en video opnames die je voor ons gemaakt hebt;
Dank je wel dat je altijd klaarstond als we je nodig hadden en al in de auto zat voordat je überhaupt gehoord had waar het over ging;
Dank je wel dat je altijd alles gaf, maar nooit zat te klagen over wat je zelf niet gekregen had;
Dank je wel dat je in ons leven bent geweest, dat je was zoals je was en dat je in onze herinnering zal blijven zoals je altijd geweest bent.
Chef, dank je wel, we houden van je!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten