Bijna Kerstmis 2008….
Tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar, tijd om kerstwensen te schrijven .
Bijna bovenaan mijn alfabetische lijst staan Ton en Marian, maar ik sla ze nog maar even over.
Want wat schrijf je in godsnaam aan twee van de meest geliefde mensen in je leven, die al maanden ongewenst samenwonen met de dreigende schaduw van de dood…
Wat kun, mag, moet en wil je hen toewensen in het besef dat het de allerlaatste Kerstmis zal zijn die ze samen zullen meemaken - en dat het jaar 2009 voor Ton het kortste jaar van zijn 60 jarige leven zal worden..
Bestaan er nog woorden die je al niet honderd of duizend keer hebt bedacht, gezegd en geschreven vanaf het moment dat alle toekomstdromen van Ton en Marian en hun kinderen in scherven vielen…door dat ene gevreesde zinnetje, eind augustus 2008.
“Ton, je hebt kanker, er is niets meer aan te doen.”
Een maand voordat hun eerste kleinkind werd verwacht , was dat… Twee maanden voordat Ton zijn 60e verjaardag zou vieren, drie maanden voordat Ton en Mar beiden met vervroegd pensioen zouden gaan en het langverwachte grote Genieten zou gaan beginnen…
Bijna Kerstmis 2008 - en ik denk terug aan die tweede kerstdag 2007, waarop we als familie Wassenburg bij elkaar waren voor de traditionele brunch…
Een prachtige zonnige winterse dag was het… vol van beloften voor het jaar 2008. Nieuw leven op komst in de familie.., twee maal een zestigste verjaardag om te vieren, een familieweekend naar Wenen en last but not least .. drie van ons die hun werkzame leven zouden afsluiten. Genoeg redenen om het nieuwe jaar met optimisme tegemoet te zien...
En ik schrijf Ton en Marian een brief met herinneringen aan die mooie dag, maar vooral met woorden van waardering en dank voor alles wat ze als oudste zus en jongste zwager, voor ons betekend hebben.. ….
Tweede kerstdag 2008. - Brunch met de familie Wassenburg.
Deze keer zijn Peet en Chris aan de beurt om het te organiseren en hoewel het vreemd en verdrietig voelt zonder Ton en Marian, laten we het - met hun instemming - toch doorgaan.
Na de brunch rijden we met z’n vijven naar Amstelveen.
Ton heeft vlak voor Kerstmis besloten met alle behandelingen te willen stoppen… hij is het vechten moe en lijkt het onvermijdelijke te aanvaarden. Rondom zijn bed drinken we een glas champagne en we spreken hardop de woorden uit, die tot dan toe ongezegd zijn gebleven.
Er zijn tranen, maar er wordt ook gelachen. Want dat kan allemaal tegelijk op de Populierenlaan…
Als ik weg ga, zegt Ton opeens: “Nog bedankt voor je mooie brief, Door… zou je die willen voorlezen op mijn begrafenis?”
En ik zeg ja, maar weet meteen dat het moeilijk zal zijn om strikt trouw te blijven aan die belofte, want er staan zinnen in die brief, die - als Ton er niet meer is - door de tijd en de dood zullen zijn ingehaald.. Zinnen zoals ( en ik citeer) :
“Pluk de dag, elk lief moment, elke mooie minuut, elke goede seconde die jullie nog gegeven is….
Probeer nog te genieten van elke mooie zonsondergang, van iedere prachtige lucht, van jullie geweldige dochters en prachtige zoon, van vriendschap en liefde, van Teuntje…
Van alles wat niets kost en toch oneindig kostbaar is….” ( einde citaat)
Maar er staan ook zinnen in die – en dat weet ik zeker – Ton het meest getroffen zullen hebben…
En dat zijn deze..
“We willen jullie op dit moment ook bedanken.. voor alle gastvrijheid en warmte die we altijd - en nu nog steeds - bij jullie ontvangen.
Bedankt voor alle heerlijke uitsmijters, Ton…. voor de ontelbare borreltjes, wijntjes en kopjes koffie.
Voor de lekkere hapjes en de heerlijke maaltijden, Mar…
Bedankt allebei voor de mooie muziek en alle liedjes.
Bedankt lieve Ton en Mar…. voor alle keren dat we mochten schuilen en huilen, lachen en zingen onder jullie gastvrije dak.
Bedankt voor elke mooie herinnering.. Carpe Diem….
We houden van jullie… elke dag die jullie en ons nog gegeven wordt ( einde citaat)
En nu sta ik dan hier…
Mét die bewuste brief, die toen - en nu nog steeds - nooit genoeg kan uitdrukken, waarvoor wij, als familie Wassenburg onze lieve grote rustige beer van een zwager Ton voorgoed dankbaarheid verschuldigd zijn..…
De vanzelfsprekendheid waarmee hij en Marian zowel hun eerste, als tweede als derde woning vanaf moment één dat ze getrouwd waren, openstelden voor ons allemaal…
Het was meestal onder hún dak, dat we feesten en feestjes voorbereidden…waar we lachten en zongen, altijd onder begeleiding van Ton achter piano of orgel en Mar op gitaar… Het was ook in hún huis waar we huilden en rouwden bij de verliezen die ons de laatste jaren troffen.
Maar waar er ook, dwars door alle tranen heen, altijd weer ruimte was voor muziek…
Groot is onze dankbaarheid ook voor de manier waarop Ton onze ouders bijstond, toen ze oud en hulpbehoevend werden….en voor zijn trouwe wachten en waken met ons aan hun sterfbed..
Voor de steun die hij was voor Ada en haar gezin, toen zij tot twee keer toe werden getroffen door een immens groot verdriet.
Onvergetelijk ook zijn de beelden op ons netvlies van de immer goedgeluimde, zwaar zwetende en met stof overdekte Ton - vuil t shirt en een eeuwig afzakkende broek - tijdens het dagenlange ontruimen van het overvolle huis aan de Aidastraat, waar onze moeder 40 jaar lang haar schatten had verzameld zonder ooit iets weg te gooien…
Ton was een man van weinig woorden, maar als je hem nodig had, dan wás hij er gewoon. Voor René was hij een echte vriend - en toen ik, na het overlijden van onze broer Ton dringend een paar stevige brede schouders nodig had om tegen uit te huilen, bood hij die van hem woordeloos aan….
Dierbaar zijn ook mijn herinneringen aan de kleine ondeugd die we samen - eveneens meestal zwijgend - deelden: een sigaretje.. Ton stopte minstens honderd keer met roken, maar er was altijd wel weer een aanleiding om bijna achteloos aan mij te vragen… “Hé Door, heb jij toevállig één sigaretje voor mij….”- en als ik die dan niet bij me had, dan bood hij me heel spontaan aan om die “dan wel even voor me te gaan halen bij de benzinepomp”…
Lieve Ton…zwager, levensgenieter, muzikant en vriend…
Hoewel jij niet kon geloven dat jij en wij met elkaar verbonden zouden blijven na je afscheid van deze wereld, richt ik me toch nog even tot jou …want je weet maar nooit…
Bedankt namens ons allemaal…voor je gastvrijheid, je vriendschap en je prachtige muziek..
Samen met Marian zullen we - dwars door onze tranen heen - blijven zingen…
Over de liefde… die sterker is dan de dood - en over het leven…waarvan jij zo intens hebt genoten en waarin je ons altijd met gulle handen hebt laten delen..
Ons gezamenlijk lied is verstomd, maar jouw echo zal altijd in ons door blijven klinken..
Dag lieve Ton… See you in heaven…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten