Ton en zijn Blog (2)

Lieve Marian,

Ik denk dat het Blog gewoon nog een hele tijd kan blijven bestaan. Het heeft een makkelijk te onthouden naam dus iedereen moet het eigenlijk wel weer terug kunnen vinden op het WWW.

Het is wel zo dat het Internet vluchtig is...ik bedoel dat sommige plaatjes/muziekjes die ik van anderen heb geleend/gestolen soms zomaar verdwijnen.
(...of door een stommiteit van de beheerder in de bytebucket verdwijnen....)

De gehele periode heb ik er voor gezorgd dat de Blog afgeschermd was voor ''Websurfers'', eigenlijk konden alleen die mensen de site vinden die het adres foutloos wisten in te tikken. Volledige namen/adressen ben ik zoveel mogelijk uit de weg gegaan dus alle bloggers zijn redelijk gevrijwaard van Spammers etc.

Ik vraag me wel af of alle onze Blogvrienden alle features van de Blog hebben kunnen proberen. Niet iedereen heeft natuurlijk geluid op zijn PC of is gewoon bang om een filmpje af te spelen of een link te activeren. Ook het navigeren tussen de inmiddels ruim 100 pagina's zal iedereen niet even gemakkelijk zijn afgegaan.
Mogelijk zijn er zelfs mensen die nog met een inbel modempje hebben moeten werken en gewoon bang waren voor de kosten per tik....

Ik wil even met je polsen of je het een goed idee vind de toespraken/dia's ook op het Blog te publiceren dan hebben we een waardig geheel met een mooie afsluiting.

Ik weet dat je er nog lang niet aan toe zult zijn, maar het is schrijnend te constateren hoeveel mensen op het Internet naar een antwoord zoeken over het omgaan met de ziekte kanker, de verwerking en het vervolg.

Misschien wil je straks zelf wel een Blog gaan bijhouden als 'De-Oma-Van-Teun-Die-Opa-Ton-Mocht-Helpen-Begraven?'.

Het was voor mij een goed gevoel van zoveel onbekende gezichten de bedankjes te krijgen voor het bijhouden van de Blog. Sommige BLOG-reacties kregen opeens een gezicht erbij, het was goed zo.

Ik zal me er in gaan verdiepen of het mogelijk zal zijn de inhoud van een Blog naar een CD/DVD te kopiëren.

Van Marja Talsma (de weduwe van Arnold) weet ik dat de stilte en het gemis na het fysieke afscheid heel moeilijk te dragen is, dus ik begrijp de moeilijke tijd die nog voor je ligt.

Gisteren is trouwens mijn zwager aan soortgelijke ziekteverschijnselen overleden, daar heeft het echter na de diagnose nog slechts 2 maanden geduurd.

Nou, OK Mar we gaan alles voor je doen wat nodig is, ben je de dubbele achten al tegengekomen??


Lieve Bram,

Het lijkt mij een goed idee de toespraken en dia's op het Blog te publiceren, want ik heb al zo veel telefoontjes en mails gehad van belangstellenden die het zo prachtig hebben gevonden.
Misschien kan dat dan in de volgorde zoals het in de aula is gegaan.
Ik heb geen idee hoe ik dat naar jou moet sturen/mailen maar daar kunnen de kinderen mij wel mee helpen.
Er zijn ook door diverse mensen foto's gemaakt, misschien kunnen daar ook wat van gepubliceerd worden, ik moet ze nog wel doorgemaild krijgen.

En wat betreft een Blog voor mijzelf in de toekomst, dat is denk ik wel een optie, want ik heb gemerkt dat het opschrijven van alle belevenissen van de afgelopen periode een soort therapeutische werking op me had.
Ik kon de dingen van mij afschrijven.

Oh ja, we zijn inderdaad al achten tegengekomen; de avond na de begrafenis keken de meiden naar "Wie is de mol?" op de tv, een van de deelnemers moest een getal onder de honderd opgeven,
en wat zei hij ? inderdaad acht en tachtig dus: 88.
Marleen stapte in haar auto en het eerste wat ze zag was het getal 88 op de kilometerteller.
Vanmorgen keek ik bij het wakker worden op de wekkerradio en ik zag dat het acht minuten over acht was; hij stuurt ons dus regelmatig love and kisses1


Dat was het weer bram,
groetjes en tot mails
Marian